Orada bir kasaba var uzakta..

Ahmet Altan bir kasaba tasvir ediyor ve hükümeti de çarpık kasaba tasvirinin içine yerleştiriyor.

Hükümeti eleştirmek adına çizdiği bu çarpıtılmış kasaba tasviri gerçeklere tekabül etmiyor.

Ahmet Altan''ın çizdiği tasvir şu başlıklardan oluşuyor:

“Asıl büyük baskı kasabalarda yaşanır.”

“Kasaba insanları kendilerinin esirdir, hem esir olurlar, hem esir alırlar.”

“Yasakların ve baskıların en keskin biçimde ortaya çıktığı yerler kasabalardır.”

“Ve, özellikle seks konularında “toplumun resmî ahlakı” kasabalar tarafından belirlenir.

Bizim gibi toplumlarda “muhafazakâr” ahlaka ana rengini veren de kasaba ahlakıdır.

Bu ahlakın temelini “gözetleme, dedikodu ve baskı”nın oluşturduğunu saklayabilmek için de “din” bir kamuflaj olarak kullanılır.”

Kendilerini aydın olarak vasıflandıran insanların bu tür rencide edici genellemelerden kaçınmaları gerekiyor.

Ahmet Altan bu izlenimleri nereden edinmiş, kimden okumuş öğrenmiş bilmiyorum ama pek çok kasabada yaşamış biri olarak haksızlık yaptığı kanısındayım.

Galiba, Kemalist-sol aydınlanmacı yazarların kasaba ve köy romanlarından fazlaca etkilenmiş.

Elbette kasaba insanları büyük şehir insanlarına göre çok daha mazbut bir hayat sürerler.

Kasabaların daha muhafazakar olduğu doğrudur ama bu muhafazakarlık Ahmet Altan''ın tahayyül ettiği gibi değil.

Tam aksine kasaba insanları Necip Fazıl''ın “ham yobaz, kaba softa” diye tabir ettiği gösterişçi ve şekilci dindarlığa pek de hoş bakmazlar.

Büyük şehirlerde insanlar, şehir kalabalığı içinde kaybolduklarından ne ettikleri ne yaptıkları pek bilinmediği için müsamahakarlıktan bahsedilemez.

Oysa kasabalarda insanların yapıp ettikleri göz önündedir.

Bu yüzden insanlara daha müsamahakar ve daha geniş bir nazarla bakmak kasabalarda daha baskın bir özelliktir.

Lakin “pespayelik” ve “rezillik”te ısrar edenlere de hoş bakmazlar.

Ahlakın daha az dejenere olduğu mekanlardır kasabalar ve yüzlerce yıllık ortak yaşam kültürünün gereklerine daha sıkı sıkıya bağlıdırlar.

Köşeli insanlardır kasabalılar, omurgaları daha serttir, refleksleri daha hızlıdır..

Engin bir insan sevgisinden mahrum değillerdir, çabuk bağışlarlar bu yüzden.

Maalesef bazı aydınlar, kafalarında bir şablon oluşturuyorlar ve herşeyi bu şablona giydirmeye çalışıyorlar.

Ahmet Altan''ın kasabası da bunun tipik bir örneği.

Haberde yer alan bilgilere göre Beyrut''taki Lübnan Üniversitesi''nde öğretim üyesiymiş Prof. Muhsin Salih.

''Siyasi analist'' olarak biliniyormuş.

İran televizyonu “Press TV”ye konuşan Prof. Muhsin Salih, Türkiye''nin “komşularla sıfır sorun” politikasını baştan itibaren komşularına karşı “tehlikeli bir oyun oynamak” olarak yorumluyormuş.

Analiz bunun neresinde?

Analiz falan yok ortada, önyargı var, sonuçlara ilişkin olarak siyasi bir çarpıtma var.

Prof. Muhsin Salih bakın ne demiş:

“Türkiye''nin değişeceğini düşünüyorum. Türkiye''nin, İran ve Suriye ile arasındaki durumu değiştirmesi gerek. Türkiye, Esad rejimindeki Suriye ile ilişkilerinde geriye dönmesi ve ayrıca bu rejimden özür dilemesi gerekiyor.”

Prof. Salih Türkiye''nin “komşularla sıfır sorun politikası”na, yani ''tehlikeli'' bulduğu oyuna geri dönmesini istiyor.

Çelişkilerle dolu bir analiz..

Hele hele Türkiye''nin onbinden fazla masum insanı öldüren bir rejimden özür dilemesi gerektiğini söylemesi akıllara ziyan.

Kanlı Esed rejimini temize çıkaran bu sipariş cümlelere, analiz demek mümkün mü?

Halkını öldürdüğü için bizzat “Esed rejimi”nin özür dilemesi ve iktidarı bir an önce Suriye halkına devretmesi gerekiyor.

Türkiye''nin eski hale avdet etmesi ancak böyle mümkün olabilir.

Gerisi, yalan dolan.

Bir süredir Başbakan Nuri el-Maliki''nin Irak''ta gerginlik yaratan icraatlarına tanık oluyoruz.

Sünnileri, Kürtleri dışlayan bir politika izleyen Maliki, Türkiye''yi de “düşman ülke” olarak gösteriyor.

Malik, Irak''ın geleceğini belirsizliğe sürüklüyor.

İktidarını Amerika''ya borçlu olan Maliki''nin iki de bir “içişlerimize karışıyor” gerekçesiyle Türkiye''yi hedefe koyması tuhaf kaçıyor.

Meğer bunun da bir sebebi varmış..

ABD ve Bağdat yönetimi arasında 36 adet F-16 savaş uçağının satışını içeren bir anlaşma imzalanmış.

Milyarlarca dolarlık bir anlaşma bu.

Bağdat yönetimine ilk tepki bölgesel Kürt yönetiminin başkanı Mesut Barzani''den geldi.

Barzani, “Maliki''nin bu silahlara sahip olmasını engellemeliyiz, eğer sahipse de o koltukta kalmamalı” diye konuşmuş.

Maliki yönetimindeki Bağdat''ın bu uçaklara sahip olmasını bir tehdit olarak algılıyor Barzani..

Ancak Barzani de kendi savunmasını Amerikalılara bağlamış görünüyor.

Zira Bağdat''ın karşı çıkmasına rağmen Erbil yönetimiyle sondaj anlaşması yapan ABD''li petrol devi “ExxonMobil”in bölgeyi koruma altına alabileceğini ifade etmiş.

“Eğer ExxonMobil gelirse, 10 Amerikan tümeni yerine geçer... Çıkarı olursa bölgeyi de korur” demiş Barzani.

Geride böyle bir Irak bıraktı Amerika.

ABD yönetimi Bağdat yönetimine savaş uçakları satacak, bir diğer Amerikan petrol şirketi de Erbil''i savunacak.

Hiç kuşkusuz Erbil yönetimi de daha fazla silahlanmak için elini cebine atacak.

Kaybeden Iraklılar, kazananlar Amerikalılar ve diğer silah satan ülkeler olacak.

Yani, Iraklılar birbirlerini yiyecekler ama “kasa” hep kazanacak.

İran''a karşı Saddam Hüseyin''in Irak''ını savaş makinesine çevirenler de bunlar değil miydi?

Daha çok iç düşman, daha çok dış düşman, daha çok silah..

Gördüğünüz gibi Irak''ta her şey yolunda gidiyor, ama kimin için?