Kriz anı ve barış: Huneyn Günü

17 Aralık operasyonunun ortalama dindar bir vatandaş için iki boyutu var. İlki siyasetin devamlılığı, devletin ve cemaatlerin sınırı, etki alanları, çalışma şekilleri ve hesaba çekilme imkânı ile alakalı.

İkinci kısım ise cemaatin kullandığı kavramlar, kendisini meşru kılma biçimi, diğer cemaatlerle ilişkisi, niyeti ve ortaya çıkan hâlin "Müslüman" imajına yaptığı müspet ya da menfi katkı ile ilgili.

Demokrasi, sandık, laiklik, vesayet, jüristokrasi gibi meselelerin tartışma zeminine yatırılması üzerinden giden tartışmanın ilk ayağı oldukça doyurucu. Hükümetin cenazesini kaldırandan tutun, algı yönetiminin mahkeme sonuçlarından önemli olduğunu itiraf edene kadar çeşit çeşit renk var.

Gezi Parkı"ndaki performansı ile akademik İhsan Eliaçık aday adayı olan Nilüfer Göle"nin sağ siyaset pratiği üzerine yaptığı "melez desenler" benzetmesini, bu sabitesiz ve geriye doğru evrimleşmiş demokratlara da aynı şekilde uygulamak pek mümkün. Darbecisi, paralelcisi, "ne şeriat ne darbe"nin yeni versiyon hırslı takipçileri... Velhasıl çeşit çeşit, birbirine eklenmiş, fırından yeni çıkmış melez demokratların darbe girişimine argüman oluşturma için kuyruğa girme çabaları.

Bu kısım ile ilgili tavrımız net. Tekraren; şeffaf, sorgulanabilir, kendi ellerimizle seçebildiğimiz bir yönetim istiyoruz. Vesayetin takkelisi de dâhil olmak üzere hepsine karşıyız.

Ancak hazır Ertuğrul Özkök, "Gülen ile Erdoğan birbirlerine anlamadığımız kavramlarla yükleniyorlar" kıvamında hareketsiz kalmış ve Budizm"e sarmışken, tartışmanın ikinci boyutunu biraz daha fazla konuşmanın tam zamanı sanırım. (Ayrıca söylemeden geçemeyeceğim; Özkök"ün bu hâli; işine gelmeyen bir mesele olunca "ne dediğini anlamıyorum, üstündekileri çıkar!" diyen Bir Demet Tiyatro"daki Saldıray abiyi hatırlatıyor. Ne de olsa her ikisinin de işlevi toplum huzuru bozma noktasında aynı. Demeden edemedim, demeyecektim ama demediğimi dedim.)

İslâmi terminoloji ve tarihteki yaşanmışlıklar, herkesin kendi menfaatine evriltebileceği işlevsel bir alan oluşturuyor. Bu da beraberinde "dershanelerin kapatılmasını ve cemaatin fişlenmesini, iyi Kur"an okuyan birisinin önceden görmemesi mümkün değildi" diyen "abileri" var ediyor.

Ancak garip örneklikler yüzünden, tükenmez bir kaynağın yol göstericiliğini öteleyip, değersizleştirecek de değiliz.

Gezi Parkı ve 17 Aralık"taki operasyonların mahiyeti, kurulan tuzakların planlanışı, bu planların hedef olarak seçtiği kesimin ortaya çıkardığı refleksler, barışın ve merhametin sınırı.. Hepsini arka arkaya koyunca, insan yine ister istemez benzer bir olayın tarihteki karşılığına bakmak ve oralardan dersler çıkarmak istiyor.

Huneyn Günü, bu anlamda kriz anını, tuzağı, plansızlığı, korkuyu, cepheyi terk edeni veyahut tam tersine sımsıkı duranı, affedileni ve asla affedilmeyeni anlatması açısından oldukça önemli. Şüphesiz Allah, kalbimizdeki niyetleri bilendir.

Peygamber Efendimiz Mekke"yi fethettikten sonra Ramazan ayının son yirmi gününü burada geçirir. Yeni Müslüman olan topluluklara dini anlatır ve hem maddi hem manevi bütün putlarından onları arındırmaya çalışır.

Tam bu süreçte Hevazin ve Sakif adlı iki kabileden bahsedilir. İslâm ordularına ve Peygamberimize açıkça düşman olan bu iki kabilenin mensupları, fetihten sonra ilk hedefin kendileri olacağından emindir.

Hemen hazırlıklar başlar. İki kabile toplanır ve ilk hamleyi bekletmeden kendilerinin yapacağını kararlaştırırlar.

Resûlullah bu hazırlıklardan haberdar olur ve hemen ordusunu toplar. İslâm ordusu Mekke"nin fethinden sonra on binlerle ifade edilen bir sayıya ulaşmıştır. Artık geçmişin küçük orduları geride kalmıştır. Ayrıca yıllardır savaşlarda elde edilen başarı, Müslümanların cesaretini iyice arttırmıştır.

İslâm ordusu harekete geçmeden önce, Resûlullah"ın yanına yaklaşan birisi işte bu çokluğun neden olduğu gururla "Artık sayıca az değiliz. Bizi yenecek güç kalmamıştır" der. Ve Peygamber Efendimiz bu durumdan oldukça rahatsız olur. Hemen ellerini açar ve "Allah"ım! Bir işe senin isminle başlar, senin isminle hücum eder, senin isminle savaşırım" diye dua eder.

Hz. Muhammed"in buradaki tavrı, bu yanlış düşünceye ve aldanışa ortak olmadığını Rabbine karşı ifade etmek şeklinde olmuştur. Hemen ardından da yanındaki insanlara çoklukla övünen insanların başlarına ne geldiğini anlatmaya başlamıştır.

Günün sonunda ordu savaş vadisine gelir. Hevazinliler ve Sakifliler vadinin her iki tarafındaki kayalıklarda ve çukurlarda pusu kurmuş, Müslümanları beklemektedirler. Ancak yapılan uyarılardan hala nasiplenmemiş olanlar, güçlü olmanın verdiği rahatlıkla dikkatsizce ilerlemektedirler.

Ve olan olur. Şirk ordusunun askerleri bulundukları kayalıklardan çıkarlar ve Müslümanların üzerine ok yağdırmaya başlarlar. O sırada savaşın içinde bulunan Müslümanlardan birisi bu ok sağanağını "çekirge sürüsü gibiydi" diye tanımlar. Müslümanlar neye uğradıklarını anlayamazlar. Hiç beklenmedik bir anda gördükleri bu kuvvetli saldırı kendilerini şaşırtır. Bir anda panik baş gösterir.

İşte tam bu anda.. Ortaya çıkan birbirinden tamamen farklı üç refleks, üç insan tipini bizlere gösterir. İlki, yeni Müslüman olmuş ve cahiliye adetlerinden tam anlamıyla kurtulmamış insanların arkalarına bile bakmadan kaçmasıdır. İkincisi, aslında gönlünden savaşmak geçmese de bütün yolculuk boyunca Hz. Muhammed"in yanında endam ederek, saygınlığını kat kat arttırmış adamların bulundukları yeri terk edememesi ve ikilemde kalmasıdır. Üçüncü ve sayıca en az grubu oluşturanlar ise "ey Mü"minler! Nereye gidiyorsunuz? Ben Muhammed bin Abdullah"ım!" çağrısına uyup sımsıkı duran ve peygamberimizin yanında saf tutanlardır.

Hz. Muhammed yanında sağlam duran az bir grupla savaşı devam ettirir ve Allah"ın yardımıyla kötü durumdaki savaşı çok kısa bir sürede kazanarak bitirir. İlginç olan; Savaşın bitişinde kendisine gelip, "bu adamlar sana ihanet ettiler. Müşrikleri yok ettiğin gibi bunları da yok et" diye tavsiyelerde bulunanları Peygamberimiz asla dinlememiş ve cepheden kaçanları kötülememiştir.

Ne var ki, bu merhameti Hevazin ve Sakiflilere asla göstermemiş ve sulh çağrılarını hiçbir şekilde kabul etmemiştir. Kendisine tuzak kuranları, bir daha tuzak kurmaya cesaret edemeyecek ve güç toplamayacak şekilde bozguna uğratmış ve yok etmiştir.

İstediğimiz kadar güçlü olalım. İstediğimiz kadar sayımız çok olsun. Kendimize bolca güveniyorduk. Gururlandığımız ve kibirlendiğimiz anlarda bizlere Huneyn"i yaşatacak bir Rabbimiz var. Ve hamdolsun, o gün sonunda, sabredenlerle beraber bizleri düzlüğe çıkaracak kadar merhamet sahibi bir yaratıcımız var.

Allah samimi olanlarımıza, bu tarz beklenmeyen ve ani krizlerde sımsıkı duran o üçüncü kutlu gruptan olmayı nasip etsin. Yöneticilerimize, bir daha yanlarında asla kaçacak ve ihanet edecek insan bulundurmamayı sağlayacak olan feraseti ve dinginliği versin. Yanlarında olmak zorunda olduğu için kalanlardan onları muhafaza eylesin.

Ve bir de kendilerini yalnız bırakanları en azından söylem nezdinde affedecek merhameti ama tuzak kuranlarla hiçbir şekilde aynı masaya bir daha oturtmayacak esnemez ve bitmez bir öfkeyi de içlerine yerleştirsin.