TR
EN
AR
FR
RU
UR
Lütüflar ve utançlar
GEÇTİĞİMİZ
hafta önce darbe söylentileri, sonra da ABD'nin tepkisi üzerine yaşananlar, yazılanlar ve gösterilen tavırlar bir ibret tablosu oluşturmuştur. Hafta içinde tedirgin olan birçok kişi hafta sonunda ABD'den esen demokrasi rüzgarlarıyla rahata kavuştu. Kimi görsek ABD'nin tepkisinden sonra darbe ihtimalinin kalmadığını, en azından azaldığını söylüyordu. ABD ve Avrupa'nın, ya da genel bir ifade ile dünya sisteminin, Türkiye'de darbe istememesinin niçinini, nedenini bir başka yazıda ele alabiliriz. Bizi her şeyden önce Türkiye'deki siyasi akışı ve ilişkileri ABD'nin iradesine bağlayan ve bundan hiç de rahatsızlık duymayan toplumsal psikoloji düşündürtmen ve ürpertmelidir.
Bir toplum darbe dahil birçok olağanüstü siyasi gelişmenin getirdiği problemleri sabırla ve kollektif akılla aşabilir; ama kendi geleceğini başka ülkelerin siyasi otoritelerine bağlayan toplumların şahsiyetli bir şekilde ayakta durabilmeleri mümkün değildir. Bir iç müdahale ile, onu durdurmaya çalışan bir dış müdahale arasında sıkışıp kalmış bu toplumsal psikoloji üzerinde ciddi şekilde durmak zorundayız.
Şimdi bir müddet tefekkür etmeli ve ABD'nin müdahalesi ile darbe tehlikesini atlattığımız ve geleceğimizi kurtardığımız inancını sorgulamalıyız.
Niçin "bu ülkede darbe olamaz, çünkü;
-Bu ülkede, kökleri, asırlar süren bir dünya hakimiyetine dayanan, oturmuş, bir siyasi kültür vardır,
-Bu ülkede insanlar karşı karşıya kaldıkları bunalımları kollektif bir akılla ve ortak bir refleksle aşabilecek olgunluktadır,
-Bu ülkede geçmiş tecrübelerden ders alabilen, basiret sahibi bir siyasi elit vardır,
-Bu ülkede halkının tercihlerine saygı duyan ve onun değerleriyle uyumlu davranmaya özen gösteren bir sivil ve askeri bürokrasi vardır,
-Bu ülkede kimin için olursa olsun fikir hürriyetine sahip çıkacak onurlu bir aydın geleneği vardır,
-Bu ülkede de facto müdahalelere kapalı bir siyasi sistem ve onun dayandığı objektif bir yasal zemin vardır,
-Bu ülkede şartlar ne olursa olsun adalet terazisi ile ve tam bir tarafsızlıkla devreye girecek bir yargı vardır,
-Bu ülkede temel hak ve hürriyetleri konusunda titiz, özgürlük düşkünü bir toplum vardır" denilmedi de,
-"Bu ülkede darbe olmaz, çünkü ABD istemiyor" argümanının aldatıcı ve geçici esintisine sığınıldı?
Esas soru budur ve bu soru cevaplandırılmadıkça Türkiye'de bunalımlar, gerginlikler, dogmatizmler, ufuksuzluklar, yerellikler ve ilkellikler sürüp gidecektir.
Demokrasi, Türkiye'ye II. Dünya Savaşı sonrası yapılan dış politika tercihlerinin bir ürünü olarak gelmişti. Anlaşılan o ki, yine dış politika parametrelerinin bir sonucu olarak koruma altındadır. Eğer Türkiye'deki siyasi sistemin geleceği halkın iradesine değil de, ABD'nin dış politika tercihlerine bağlı ise, yarın bu tercihlerin başka yönde seyretmeyeceğinin garantisi nedir?
Temel yanlışlık da buradadır. Hürriyet, içerden ya da dışardan lütûfla verilen bir nesne olarak değil de, kendi özünden gelen bir değer olarak benimsenmediği zaman, bütün muhtevasını ve cazibesini yitirir. Bu toplumu, uluslararası arenada onurlu kılacak ve kollektif bir akla, şuura ve değerler bütününe kavuşturacak temel unsur ve dayanak başkalarının sunduğu lütûflar değil, bizatihi kendisine duyduğu güven hissi olacaktır.
Nicholas Burns ve Albright'ı dinlerken, hiçbir zaman sömürgeleştirilememiş bir milletin onurlu bir ferdi olarak, geleceğimizle ilgili güven değil, şu anki konumumuzla ilgili utanç duydum.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.