TR
EN
AR
FR
RU
UR
Medyanın gücü ve rolü
GEÇTİĞİMİZ
günlerde, bir TV kanalında gazeteci Güneri Civaoğlu'nun Cumhurbaşkanı Süleyman Demirel ile yaptığı röportaj, medyanın siyasi sistem içindeki konumu, gücü ve psikolojisi konusunda son derece çarpıcı bir misal oluşturmuştur. Güneri Civaoğlu, program boyunca kendi kafasındakileri ve önceden belirlediği hususları Cumhurbaşkanına söyletmeye çalıştı. Nezaket ve protokol kurallarını hiçe sayarak sergilenen bu tavır, Türkiye'de sergilenmekte olan oyunun perde arkasını göstermesi bakımından da özel bir önem taşımaktadır. Güneri Civaoğlu, Cumhurbaşkanı'nın karşısına, mesleğini yapan bir medya mensubu olarak değil, elit-içi mücadeleye ağırlık koymaya çalışan bir kesimin sözcüsü olarak oturmuştu. Ön kabullere dayalı sorular, manipülasyona yönelik yorumlar, devreye sokulan diğer konuşmacılar, hep önceden belirlenen bir sonuca ulaşmak içindi. Bereket ki, son günlerde meselenin hassasiyeti konusunda çok daha dikkatli bir tavır sergilemeye başlayan Demirel, tecrübesi ve tutarlı mantığı ile, bu oyunun sıradan bir figüranı durumuna düşmedi. Türkiye'de bunalıma yol açan problemlerin kaynağında herkesin kendi bulunduğu konumun gerektirdiği rolden daha farklı rollere soyunmaya çalışması vardır. Aslında temel misyonu kamuoyunu bilgilendirmek olan medya, gittikçe bilgilendirmeden çok bir kamuoyu oluşturma aracı olma rolünü üstlenmiş bulunmaktadır. Kamuoyu oluşturma çabası ile kazanılan güç, etkinlik kurma, yönlendirme ve darbe dahil her türlü sistem-dışı siyasi inisiyatifi hukukileştirme aracı olarak kullanılmaktadır. Bu yolla ortaya çıkan güç alanı, ekonomik ve siyasi rekabetin odağına oturmaktadır. Bu da medyayı objektif bir bilgi aktarım aracı olmaktan çıkarmakta ve her an faullu dövüşme hakkına sahip bir siyasi taraf haline getirmektedir. Rating konusundaki rekabet sadece reklam pastasından pay kapma yansı değil, ekonomik çıkarları da belirleyecek bir şekilde siyasi etkinlik kazanma çabasıdır.
Ekonomik güç merkezleri ile medya arasında ortaya çıkan yoğun bağımlılık ilişkisi, Türk siyasi hayatının en hassas boyutunu oluşturmaya başlamıştır. İttihat Terakki'nin milli iktisat politikasından bu yana devletten kaynak sağlayarak ayakta duran sermaye, medya aracılığıyla ulaştığı etkinlik düzeyini, siyasi otoriteye karşı bir şantaj unsuru olarak kullanmaya çalışmaktadır. Bu da medyanın, bir manipülasyon aracı olarak, elit-içi güç mücadelelerinde özel bir konuma gelmesini sağlamıştır.
Medyanın ulaştığı ve cansiparane bir şekilde korumaya çalıştığı bu güç, bir başka çarpıklığı da, açık bir şekilde gözler önüne sermektedir. Türkiye'de siyasi aktörler hızla değişmekte ve çeşitlenmektedir. Bu noktada siyasi rol üstlenmek üzere meşru bir yanşa kalkışan siyasi partiler dışındaki aktörler de siyasi sisteme ağırlık koymaktadırlar. Bir siyasi parti gibi program açıklayan MGK, her türlü siyasi tartışmada taraf olarak yer alan medya, günlük siyasi gündem konusunda görüş açıklamayı alışkanlık haline getirmiş bulunan Anayasa Mahkemesi Başkanı gibi kişi ve kuruluşlar, halk nezdinde hesap sorulabilirliği olmayan güç merkezleri olarak siyasi iradeyi belirlemeye ve yönlendirmeye başlamışlardır.
Demokratik sistemin en önemli kurallarından birisi hesap sorulabilirliktir. Bu çerçevede halkın meşru yollarla ve oy kullanarak hesap soramadığı devlet kurumlarının ve medya gibi mesleki gücünü siyasi etkinlik aracı olarak kullanan kuruluşların birer siyasi parti gibi fonksiyon icra etmeye başlamaları sistemin işleyişini yozlaştırmaktadır.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.