TR
EN
AR
FR
RU
UR
Piyon savaşları ve bir siyasi elit psikolojisi tasviri
BİR
ülkenin kendisine güveni ve gelecekle ilgili ufku, uluslararası ilişkilerdeki zamanlaması, müzakere sürecindeki psikolojik üstünlüğü ve inisiyatif gücü ile ölçülür. Gelecekle ilgili ufuk derinliğine sahip ülkelerin siyasi öncüleri belirlenmiş gündemlerin esiri değildir. Aksine gündem onların elinde şekillenir ve bu şekil alış o ülkeyi üçüncü ülkelerin ilişkilerinde bile etkin bir unsur haline getirir.Dış siyasetini konjonktürel dalgalanmaların akışına bırakan ve zamanlama iradesini kaybetmiş ülkeler ise, başkaları tarafından belirlenmiş gündemlere gösterilen anlık tepkilerin oluşturduğu karmaşık ve çelişik bir tablonun esiri olurlar. Bu tür ülkelerin siyasi elitinin, ne çıkış noktalan ile ilgili bir birikimleri, ne de varış noktaları ile ilgili bir ufukları vardır. Atak ve belirleyici değil, savunmacı ve tepkicidirler. "Çözüm için ben varım" ataklığına değil, "bunalımlarda ben yoktum" savunmasına ayarlı bir psikoloji içinde davranırlar. Kritik dönemlerde ön plana çıkıp belirleyici olmaktan çok farkedilmemeye ve inisiyatif kullanmamaya şartlanmışlardır. Ülkelerini dünya gündeminde etkin bir konumda tutmak yeni mesuliyetler getireceği için, edilgen olmayı daha emin ve risksiz bir siyaset olarak görürler. Gündemler belirlendikten sonra sahneye çıkarak müzakere masasının bir ucuna ilişmeye çalışırlar. Sürecin başında önde görünmekten kaçınırlar, ama bir kere de trenin kaçmakta olduğu vehmine kapılırlarsa o telaşla yerli yersiz her türlü kontrolsüz ilişkiye girmeye çabalarlar. Ne olayların merkezinde olmanın güven hissine, ne de seyirci olmanın rahatlığına sahiptirler. Olaylarda merkez konumuna doğru kaydıklarında mesuliyetten kaçma yollarım ararken, devre dışı kaldıklarını hissettiklerinde merkeze bir nebze olsun yaklaşabilmek için bütün değer ve önceliklerinden fedakarlık etmeye hazır, kaypak bir psikolojiye bürünürler. Davranışlarına, saygı görmenin getireceği mesuliyetlerden kaçınmak ile kaale alınmamaktan korkmak arasında gidip gelen ürkek bir tavır hakimdir.
Satrancın taşlarını yönlendiren bir oyuncu mu yoksa bir satranç taşı mı oldukları konusunda gizli bir kimlik çelişkisi yaşarlar. Oyunu yönlendiren bir satranç oyuncusu olarak atabilecekleri adımların sonuçlarından tedirgin, başkalarının oyunlarında taş olmaktan rahatsızdırlar. Keşke ne taş, ne oyun, ne de oyuncu olsaydı diye düşünmeye başladıklarında elleri ayaklarına dolaşır ve en güçlü oyuncunun gölgesinde kalmanın en güvenilir yol olduğuna kendilerini inandırırlar. Ondan sonra da oyunlarım en güçlü oyuncunun eksenindeki piyonlar savaşı kurgusuna oturturlar. Piyonlar savaşındaki ufak basanları bir zafer edasıyla kutlayarak atların, vezirlerin, şahların arenasında olmamanın getirdiği kimlik zaafım gizlemeye çalışırlar. Oyunun ölçeklerini değiştirebilecek nitelikte olan kimlik ve güçlerini hatırlatan her olgudan ürkerler. Risk kor kuşuyla, kendi potansiyel güçlerinin dalgasını arkalarına almaktansa, başkalarının reel güçlerinin akıntıları doğrultusunda yüzmeyi daha emin görürler. Kendi tarih ve coğrafyalarının engin ufkunda vakur, hesaplı ve karartı bir yürüyüşe çıkmaktansa, başkalarının strateji gölgelerinde yalpalamayı tercih ederler. Onlar için, tarihin birikimi değil "fatura"sı, coğrafyanın stratejik potansiyeli ve zenginliği değil, büyük oyunların oyuncularına sunulacak kozları vardır.
Bütün bunların Türkiye'de hakim siyasi elitin psikolojisini yansıtmakta olduğunu berrak bir suyun dibindeki taşlan farketmek kadar açık olarak bilmeme rağmen, ne Türkiye'nin Ortadoğu politikasını İsrail'e endekslemesini, ne de Süleyman Demirel'in İsrail'in ebedi başkent iddiasını sürdürdüğü Kudüs'e devlet başkam vasfı ile resmi ziyarette bulunmasını içime sindirebiliyorum. Mart ayı başında 15 Avrupa ülkesi ile 10 Asya ülkesinin birlikte Bangkok'ta gerçekleştirdikleri Asya-Avrupa Zirvesinde gözlemci olarak dahi yer alamayan Türkiye'nin kendi halklarına savaş açmış Arap rejimlerinin varlıklarını sürdürme telaşı içinde gerçekleştirdikleri Kahire Terör Zirvesinde başrole soyunmasını da anlayabilmiş değilim. Dünya ekonomi-politiğinin büyük oyunundaki Ortadoğu Ekonomi Zirvesi, Asya-Avrupa Zirvesi gibi forumlarda masaya bile oturtulmayan Türkiye'nin piyonların kavgası olan terör oyununda sırtının sıvazlanmasını da onur kinci bir hakaret olarak telakki ediyorum. Türkiye'nin kendi güvenlik iradesini eline alması da, ekonomik geleceği ile ilgili ufuklarını zorlaması da öncelikle yukarda tasvir etmeye çalıştığımız ruh halinden arınmış bir siyasi önderliğe kavuşması ile mümkündür.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.