TR
EN
AR
FR
RU
UR
Semboller ve basiret
Ekranda
hükümeti protesto etmek üzere diğer bazı meslek kuruluşları ile birlikte eylem karan alan DİSK'in başkanı konuşuyor: "Ay yıldızlı bayrağımızı indirip yerine yeşil şeriat bayrağı dikmek isteyenler var." Onu dinleyenlerden birinin elinde de yine ilginç bir pankart: "Şeriatçılar İran'a." Bu sahneleri seyrederken zihnimde altmışlı ve yetmişli yıllar canlandı. Daha bir ilkokul çocuğu olduğum altmışlı yıllarla ilgili hafızamda kalan en canlı anılardan birisi Beyazıt Kulesi'ne kızıl bayrak çekilmesi ile birlikte hareketlenen halk ile solcular arasında ortaya çıkan gerginlik ve bu süreç içinde yaşanan Kanlı Pazar olayıdır. O günlerde kızıl bayrak tehlikesi öylesine yakın bir tehdit olarak yansıtılmıştı ki, kimse bu olayın bir provokasyon olabileceği ihtimalini gündeme getirmemişti.
Bayrağı koruma dürtüsü o zaman büyük şehirlere yeni yerleşmiş olan birçok Anadolu insanının bu sol karşıtı fi kitle gösterilerinde yer alması için yeterli bir sebep olmuştu. Babam katıldığı birçok toplantıya bizi de götürürdü. Bu gösterilerdeki hissi ortam hâlâ gözlerimin önündedir. Hatta bu şevk ile o zaman bazı gazete ve dergilerde yayınlanan ve bir çocuk zihniyetinin olayları algılayış biçimini yansıtan makaleler de kaleme almıştım.
Türkiye altmışlı ve yetmişli yıllan solcularla, "al bayrağımızı indirip yerine kızıl bayrak çekmek isteyenleri" Moskova'ya davet eden geniş bir cephe arasındaki gerilimlerle geçirdi. O gerilimli yıllar içinde yaşanan kutuplaşma hem insan potansiyelimizi, hem de son derece kıymetli zamanı yitirmemize yol açtı. Al bayrak yerine kızıl bayrak gelmedi, ama Türkiye o al bayrağa uluslararası konjunktürde daha onurlu bir yer edindirme mücadelesinde büyük yaralar aldı. Hisler ve korkular tırmandırıldı; kin ve nefret yaygınlaştırıldı.
O kâbustan uyanıldığı zaman da ortada ne solcuları gönderecek bir Moskova, ne de buraya gitmeye hevesli bir solcu grubu kalmıştı. O gün o davete muhatap olan solcuların çoğu bugün aynı söylem ile bir iç tehdit tanımlaması yapmakta ve başka birilerini İran'a davet etmektedirler. O zaman Türk halkının iç bağımsızlığı için sermayeye, dış bağımsızlığı için ABD'ye savaş açan solcuların çoğu da tekelci sermaye ve Batı yanında bir tavrı, çağdaşlığın kaçınılmaz koşulu olarak görmektedir. Gün ve zaman değişmiş, Milliyetçi Cephe'den rahatsız olan solcular şimdi aynı söylemi kullanarak bir laik cephe oluşturma telaşı içine girmişlerdir.
Bugün RP'nin bir saat bile iktidarda kalmasını büyük bir tehdit olarak görenlerin yetmişli yularda Milliyetçi Cephe içinde koalisyona girmesini teşvik ederken kullandıkları söylem bugün aynen laik bir cephe oluşturmak için kullanılmaktadır. Bu cepheleşme içinde dışlananlar ise aslında uluslararası sistemik güçlerin tehdit tanımlamasına uygun tavır alanlardır. Yetmişli yıllarda uluslararası sistem içinde ABD ve Batı karşısında, Ortadoğu'da ise İsrail karşısında bir eksene oturan solcular dışlanırken, bugün aynı uluslararası ve bölgesel karşı koyusu seslendiren İslami kesim dışlanmak istenmektedir.
Aynı söylemin kullanılmasına yol açan bu paralelliklerde unutulmaması gereken bir husus vardır. Yetmişli yıllarda dışlanan sol hareketler dış kaynaklı konjunktürel gelişmelerin ürünü olmak dolayısıyla temelde bu toprakların kültürüne uyum problemi içindeydiler. Bugün dışlanmak istenen İslami kültür unsurları ise bu toplumun genine sinmiştir. Bu dışlamayı gerçekleştirmek isteyenler bile İslami referansları kullanmak zorunda kalmaktadırlar. RP'ni kapatma davası açan Başsavcı'nın konuşmasını "Allah bu kutsal davayı yürütenlerin yardımcısı olsun" benzeri bir cümle ile bitirmiş olması bu açıdan son derece ilginç bir çelişkiyi yansıtmaktadır.
Bu sebeple İslami hassasiyeti yansıtan tavır ve kurumlan toplumdan soyutlamaya çalışmak ateşle oynamaktır. İndirilmek istendiği söylenen al bayrak ile Kuran-ı Kerim'i iki ayrı kutbun sembolü olarak göstermeye çalışmak büyük bir tehlikedir. Ayrıca bunun sosyal bir zemini de yoktur. Bugün halkın büyük kesimi düğünde, asker uğurlamada ve diğer önemli olaylarda, inancın sembolü olan Kuran-ı Kerim ile istiklalin sembolü olarak algılanan bayrağı birlikte kullanmaktadır.
Kelime-i tevhid'i dahi bir tehdit unsuru olarak değerlendirmek halkın doğrudan inançlarını karşınıza almak anlamına gelir ki, böylesi bir tavır toplumda yetmişli yıllarda dahi görülmemiş olan bir tepki ortamının doğmasına yol açar. Artık psikolojik dürtülerin ve sembollerin değil, geçmiş tecrübelerden ders almasını bilen bir basiretin devreye sokulması vaktidir.
Yorumlar
Sırala:
Canlı
Bu yorumu Spam olarak bildirdiniz. Talebiniz değerlendiriliyor.