16. Millî Eğitim Şûrâsı

Seçim heyecanının ve APO meselesinin gündemi iyice işgal ettiği bir sırada yapılıyor. 16. Millî Eğitim Şûrâsı. Dolayısıyla ne görsel basında, ne de yazılı basında gereği nisbetinde yer bulabilecek.

Bazı muhalefet partileri, şûrânın seçim öncesi bir döneme denk düşmesi ve azınlık hükümetinin sorumluluğunda gerçekleşmesi bakımından zamanlamasına itiraz ettiler. Kısmen de işin aslını kavrayamamaktan beslenen mülâhazalarla, şûrânın seçim sonrasına tehiri lüzumuna işaret ettiler.

Önce şunu ifade edelim: Dün başlamış olan 16. Millî Eğitim Şûrâsı''nın, ne 28 Şubat politikalarının takviyesi ile, ne de endişeye yol açacak bazı karanlık niyetlerle uzaktan yakından bir ilgisi bulunuyor. Bilâkis tam tersine, 8 yıllık mecbûrî eğitim uygulamasının hasıl ettiği önemli sorunların çözümlenmesi yolunda ciddi bazı arayışlar sözkonusu. Bu bakımdan hadiseye daha sakin bakmakta fayda bulunduğunu hatırlatmak isteriz.

8 yıllık mecbûrî eğitim, bilindiği gibi İmam Hatip okullarının birinci devresini bütünüyle tasfiye etti. Ortaokul dediğimiz kurumların hemen bütünü böylece tarihe karıştı. Bu üç yıllık dönemle birlikte, ilköğretim 8 yıla çıkarılmış oldu. Bununla da kalınmadı ilköğretimi bitirmeyen öğrencilerin Kur''an Kurslarına devamı da yasaklandı. Danıştay''ın son kararıyla, câmilerdeki yaz kursları da yasak kapsamına sokuluverdi. İşin bu kısmının çözümü bize göre zor değil. Seçim sonrasındaki hükümetlerin bu sorunu kolaylıkla çözebileceklerini ümit ediyoruz.

Genel kültür mü, meslekî donanım mı?

Geçtiğimiz yıl YÖK''le MEB''nın aldığı ortak bazı kararlar vardı ki, bu fâcianın yeterince farkına varamadı Türkiye kamuoyu. İşte 16. Millî Eğitim Şûrâsı bu sorunu çözmek amacıyla toplanıyor. Problemin çözümünün tehir yerine erkene alınması, her bakımdan faydalı olmuştur.

Nede olsa Türkiye''de, aynen İmam Hatip liselerinin orta kısımlarında olduğu gibi, bazı meslek liselerinde meslekî eğitime devam ediliyordu. Bunun ortadan kalkması yetmiyormuş gibi; normal meslek liselerinin ve Anadolu Meslek ve Teknik liselerinin mezun ettiği öğrencilerin üniversiteye girişlerine de büyük engeller çıkarıldı. İmam Hatiplerin, fakültelerdeki muhtelif bölümlere başvurularını sınırlayabilmek saplantısından kuvvet alan bu tutum, öylesine tahripkâr sonuçlar üretmeye başladı ki tahmin edemezsiniz.

Meselâ YÖK''le MEB''nın aldığı kararlara göre; İmam Hatip mezunları sadece ilâhiyatlara başvurabilirken; diğer meslek liseleri de benzer bir âkıbete uğradılar. Burada ilâve puanlara veya kaybedilen bazı avantajlara hemen hiç girmiyoruz.

Şimdiki uygulama ile, meslek liselerinin bütünü, aşırı kayıplarla yüzyüze. İşsizliğin kol gezdiği ve meslek ihtiyacının iyice arttığı bir Türkiye''de, orta öğretim çağındaki çocukların meslek edinmekten alabildiğine caydırılmasının ne anlama geleceğini düşünebiliyor musunuz?

Kimya meslek lisesi mezunu çocukla, Anadolu Kimya lisesini bitiren çocuğun kaderi aynı!.. Herhangi bir meslek lisesini bitiren çocukla Anadolu Teknik Lisesini bitiren çocuğun kaderi aynı!.. Hemen hepsi, iki yıllık meslek yüksek okullarına mecbur durumda. Zeki, çalışkan ve emsallerine nazaran zor sınavlarla girdikleri okullarının ön tıkanmış, fakültelere başvuramıyorlar. Şimdiki durum aynen bu Türkiye''de!.. Önümüzdeki üniversite sınavları, böyle bir acı âkıbete davet ediyor bütün Anadolu çocuklarını. Eğer buna bir tedbir düşünülmezse, önümüzdeki yıldan itibaren bütün Teknik, meslek, Anadolu Teknik ve meslek liselerinden büyük kaçışlar sözkonusu. Aynen İmam Hatip liselerinde olduğu gibi!..

İşsizliğe prim veren bir sistem

İşte 16. Millî Eğitim Şûrâsı; böyle bir facianın önüne geçmek amacıyla toplanıyor. Eğitime ideolojik yaklaşmanın doğuracağı korkunç bir tahribatın önüne geçmek ihtiyacıyla!..

Bu şuurun erken uyanmasını, biz herşeye rağmen olumlu karşılıyoruz. Eğitimi sırf bir zihniyet meselesi olarak algılayan ve meslek eğitimine ayrılan öğrencilere; ülke, laiklik ve atatürkçülük adına kayıp nesiller nazarıyla bakan zihniyetteki ciddi bir kırılma olarak.

Şimdiki halde Türkiye''de, meslekî ve teknik eğitim gören öğrenci oranı yüzde 36,9 iken, aynı oranın muhtelif Avrupa ülkelerinde yüzde 70''leri bulduğunu nasıl olur da unuturuz? Biz ki, laikliği aşırı bir ideolojiye dönüştürmek yolunda millî ekonomiyi zora sokar, ulusal kalkınmamızı kendi ellerimizle tahribe yeltenirken; gelişmiş Avrupa ülkelerinin yaptığı denemelerden daha ne kadar gafil yaşayacağız?

Eğitimle kalkınma birbirine zıt mı?

Eğitime sırf bir "zihniyet terbiyesi" olarak yaklaşamayız. Bu saplantının behemehal bir sonu alınmalıdır. Sanıldığının aksine bu saplantı, sırf batıcı kesimlere âit de değil. Aynı şekilde muhafazakar İslâmî kesimler de böyle düşünüyor. Böyle düşünüldüğü için de, yıllardan beri İmam Hatip meselesine sağlıklı yaklaşamadık. Hadiseyi, sistemin bütünlüğü içinde çözüme kavuşturmaktan âdeta kaçındık. Sonuçta sadece İmam Hatipler değil; ülkemizdeki meslekî eğitim kurumlarının bütünü acı bir âkıbetle yüzyüze kaldılar.

Biz bu şûrâya, ülkemiz adına ihtiyacını duyduğumuz bir aklı selim arayışı olarak yaklaşıyoruz. Zararın neresinden ve ne nisbette dönülürse, bunda yüksek bir fayda mülâhaza ediyoruz.