CHP: Azınlık partisi

Temelinde Milli Mücadele''nin ulusçu ve anti-emperyalist bağımsızlık mücadelesi yatan Cumhuriyet Halk Partisi''nin içine düştüğü durum, doğrusunu söylemek gerekirse insanda garip hüzünler uyandırıyor. Devleti ve rejimi kuran bir partinin hali pürmelâli, dayanılacak gibi değil.

Çünkü son birkaç yılın, kendisine payandalık rolü biçtiği bu tarihî parti 18 Nisan seçimlerinde barajı aşamadığı gibi, şimdi de Moğol istilâsına maruz kalmış Anadolu Selçuklu Devleti gibi bütünlüğünü tamamen yitirmekle karşı karşıya. Merkezi otorite ağırlığını bütünüyle yitirmiş, vücudu meydana getiren her bir organ da kendi başına hareketler geliştirmek durumunda kalıyor. Yani CHP yerine şimdi ortalıkta, sayısız fraksiyonlardan başka birşey görünmüyor.

Orta yerde görünen manzara, batılı ailenin derin çıkmazlarını hatırlatıyor. Gruplar bireysel haklarını, Büyük CHP ailesinin geleceği adına feda edemiyor, haklar ve fedakârlıklar arasında bir ortak noktaya grup liderleri ve fraksiyonlar bir türlü ulaşamıyor. Politikada bu manzarayı tam bir aşiretleşme histerisi olarak nitelemekten başka çare kalmıyor. Nitekim tarihte de Selçuklu sonrasında ortaya çıkan Germiyan, Menteşe, Karaman, Çandar, Karesi vs. beylikler de aynen böyle davranmış, hep karşısından fedakârlık beklerken, kendisinden beklenen bir fedakârlığı asla kabul etmek taraftarı olamamışlardır.

Dolayısıyla 18 Nisan seçimlerinde CHP''nin maruz kaldığı iflâsı değerlendirmek amacıyla başvurulan CHP Kurultayı da, netice itibariyle partinin geleceği adına çıkış yolları aramak yerine hizip başlarının "sen-ben kavgası"na sahne olmak noktasına varmıştır.

Büyük bir ihtimalle yeni bir aşiretler ve hizipler koalisyonuna varılır ki, bu hal bile CHP adına görünüşü kurtarabilir. Ya da hizip infiratçılıkları had safhaya ulaşarak, CHP''den muhtelif ÖDP marjinalliklerine varıp dayanılabilir.

İster Baykal geri dönsün, ister Karayalçın kazansın, isterse ÖDP''lileşme histerisi had safhalara varıp dayansın, CHP''nin yaraları gene de olduğu gibi kalır. Çünkü Marksizm''in çökmesinden sonra, sosyal demokrat partilerin derinden yaşadığı bir krizi, CHP''liler iyi teşhis edemediler. Teori hastası muhtelif klikler, 1971 sonrasında sosyalist fraksiyonların yaşadığı derin çelişkileri adeta yeni baştan yaşamaktan garip bir haz duyuyorlar. O aşiretçi, fakat kendilerini teorik bir tutum ve çerçeve halinde arzeden hiziplerin anlamadığı birşey var:

O da şu: CHP fraksiyonlarının hemen her biri, Özalcı liberalizm politikalarının karşısında, sonbaharda sebzeleri soğukların vurması gibi adeta mosmor kesildiler. Doğrusunu söylemek gerekirse, Batı Avrupa solu da böyle bir şaşkınlığı yaşamadı değil. Yaşamasına yaşadı da, Batı Avrupalı sosyal demokrat partiler yaygın liberal politikalar karşısında kendilerini sür''atle rötuşladılar. Aslında bizdekiler de buna heveslendi. Blair rüzgârları basın tarafından, sistem tarafından içeriden ve dışarıdan bunun için pompalandı durdu.

Siyaseti imaja indirgeyen bazı hasta sınıflar, Türkiye''nin ekonomik ve sosyal realiteleri karşısında bunun bir "göz boyamacılık"tan öteye geçmeyeceğinin ise asla farkına varamadılar. Artık bundan sonra toplumcu siyasetin sadece kavramları vardı, fakat asla kendisi yoktu. İnönü''nün ve Baykal''ın DYP ile yaptığı koalisyonlardan bu topluma hatıra olarak ne kaldı, bir düşünün bakalım. Yani sosyal demokrat politikaların içi büsbütün boşalmıştı.

Sosyal demokratlar Türkiye toplumunun ciddi bir ihtiyaç olarak derinden duyduğu "toplumcu politika" yokluğu karşısında, biraz çaresizlik biraz da iç ve dış çevrelerin telkin ve zorlamaları ile, bu tarihî partiye yakışmayacak yeni teşebbüslere başvurdular. Bunlardan ilki laiklik histerisidir. Bu satırları kaydederken, CHP''nin laiklik umdesinden vazgeçmesini filan söylemek istemiyoruz. Sadece, rejimin inşa edildiği yılların tek partici ve yaptırımcı tutumunun, çok partili demokratik ortamda karşılığının ne olup ne olmayacağını CHP''lilerin kendilerine sormalarını istiyoruz. Aksi halde CHP, Türkiye toplumunun aldığı demokratik ve kendini ifade mesafeleri ile sürekli tezad halinde kalmayacak mıdır? CHP bir siyasî parti olarak, toplum karşıtı dalga kıran rolleriyle daha nereye gidebilir? Parti içindeki marjinal bir grupla Batıcı laiklik ajitatörlerin tahrikleri partiyi bu hale getirmiş sayılmaz mı?

Bu politikalarla CHP, toplum nezdinde, marjinal bir grubun vesayetine teslim olmuş, toplumun bütününün haklarına sahip çıkmayı unutmuş bir "azınlık partisi" görüntüsünü hak etmiyor mu? Toplumci bir partiye bu rol yakışır mı?