Çiller ve 1973"ün tekrarı

Koalisyon görüşmelerine yönelik ilgi yoğunluğu, doğrusunu söylemek gerekirse haddinden çok fazla. Bu ilgi yoğunluğu bazı uç-sol kesimlerle bizim cenahlarda daha bir öne çıkıyor. Buna biraz da, karamsar bir muhalefet ıztırabı şırınga edilince, ortaya çıkan psikolojileri tarif bir o kadar daha zorlaşıyor.

Böylesi durumlar karşısında, mümkün olduğu nisbetlerde realist olmaya çalışmak ilk şarttır. Gerçekçi olmak, ayağı yere basmak, kendi hayal ve arzularımızı realite olarak ikameye kalkışmamaktır. Aksi halde Don Kişot''un bir yönüyle trajik, bir yönüyle de sonu gelmez mizahî malzeme teşkil eden davranışları, bizim de üstümüzden akar durur.

Bir defa ortadaki hadise aynen şöyle:

1973''te o zamanın CHP''si ve lideri Ecevit''le o zamanın Millî Selâmet Partisi ve Erbakan''ın kurduğu koalisyon neyse; bugünkü DSP-MHP koalisyonu da ondan başka birşey değil. ANAP ise sadece bir katalizör!.. Fakat öyle bir katalizör ki, zıtların terkibinde hem bir arabulucu, hem bir baba, hem de sinekten yağ çıkarma yöntemiyle Meclis Başkanlığı''nı elde etmeyi başarabilen bir katalizör.

Bunu tekrar ifade ediyorum: Yaptığı siyasetin başını-sonunu iyi hesap edebilen, sözünü ölçerek kullanan, 28 Şubat sürecinde RP-FP''ye etmediğini bırakmadığı halde, Meclis Başkanlığı''nda FP''nin oylarını çantada keklik derekesine indirmeyi becerebilen de gene ANAP!.. Bu kadarla da kalmıyor: Bir yandan baba rolüyle arabuluculuklara soyunuyor, fırsatını buldukça da hem DSP''ye hem MHP''ye yüklenmekten geri kalmıyor. Ecevit''le Bahçeli çekişirken, kaşla göz arasında Millî Eğitim''le İçişlerini de ANAP ele geçirirse kimse şaşırmasın!.. Siyasetin boş lâf, yani boşa giden karavana atışlar olmadığını, sonu iyi hesaplanmış ve eylem değeri olan söz/mesaj ve taktik/stratejik adımlar olduğunu anlatmak için bu notları düşüyorum. Maalesef ANAP çok başarılı.

Bazılarının şunları da iyi düşünmesi gerekiyor: Meselâ TBMM''de 414 sağcı varsa, ki hadi böyle kabul edelim, ANAP ne zamandan beri sağcı oluverdi? Ya seçim öncesinin suçlamaları yanlıştı, ya da Yıldırım Akbulut''a oy verişler!.. Hangisi doğru acaba? Türkiye''de konjonktür böyle sık sık değişir durur. Sonuçta da her söz insanın ayağına böyle takılır.

Hal böyle iken, bizim gazetede Tansu Hanım''ın dönmeliği haberi çıkmasın mı? Hem de dosta düşmana nisbet edercesine!.. Haber doğru mu, yanlış mı emin değilim. Eğer doğruysa, şimdiye kadar yaptığımız yayınlar ne olacak? Ya yanlışsa, asıl facia da orada ya!.. İsmail Cem ve Rahşan Ecevit''inki zaten malûm. (Geçenlerde biz de temas etmiştik.) Bu haberin, malûm bir sabataiste istinadla yetinerek ön plana çıkarılması, sanırım bazı zorlukların kapılarını aralaması ihtimali çok yüksektir. Hadi gelin de işin içinden çıkın bakalım. Açık söylüyorum, ben ihtiyattayım.

Gelin çıkmaya çalışalım isterseniz: Eğer bu tür bir mantıktan hareket edilirse, ister istemez 414 rakamından DYP''yi de düşmek zorunda kalmaz mıyız? İşte buna denir üzümün sapı, armudun çöpü. Ve geriye kalır MHP ile FP!.. Sağdan say, soldan say 200 küsur!.. MHP de FP ile hükümet kurmayı düşünemeyeceğine göre, her ikisi birden DSP''nin kuyruğuna takılma yarışına girmeyecekler midir?

Bir yandan 414 hesabı yapmak, bir yandan da ANAP ve DYP''nin defterini dürmeye fırsat kollamak. Bu tür yaklaşımların, bize göre hiç bir ciddi siyaset değeri bulunmuyor. Bir siyasetin kendisini yalnızlaştırmaktan sadist bir zevk duyması diye işte buna denir. Eleştiri kabul; fakat her belden aşağı vuruş, sonunda gene bize rücû eder. Böyle böyle insanların hiç bir değere, kişiye, politikaya güveni kalmaz hale gelir. İşbirliği imkânları ortadan kalkar.

Öyleyse biraz daha gerçekçi olmakta fayda var diye düşünüyoruz. İster tekelci sermaye, ister medya, isterse ciheti askeriye planlamış olsun; doğacak hükümetin 1973 CHP-MillHi Selâmet koalisyonundan hiç bir farkı yoktur. Çünkü S. Demirel''in kenarda tutulması ve tasfiyesi için, o gün de bizatihi basın ve ciheti askeriye CHP-MSP koalisyonuna arka çıkmamış mıydı?

Bir tarz o gün doğruysa, bugün de doğrudur. Ne yapalım bu tecrübeyi Türkiye yaşayacak. Önemli olan insanların bindiği dalı kesmemesi. Üç gün sonra beraber yatağa gireceği heyetler hakkında, sonunda yutkunup kalacağı sözler söylememesi. Bütün bunlar bir tarafa, DYP''nin ve Çiller''in 28 Şubat sürecinde ortaya koyduğu tavırlı politikayı ve İkinci Demokrasi Paketi''ni takdirle hatırladığımı burada kaydetmek ihtiyacını duyuyorum.