Deprem dolayısıyla

Deprem anında Prof. Dr. Atila Yayla, Bilim 2000 Dersaneleri''nin kurucusu Aydın Bolat, son zamanlara kadar Sayın Çiller''in danışmanlığını yürüten değerli dost ve siyaset stratejisti Şükrü Karaca ve BBP''ye yakınlığıyla maruf avukat Mahmut Özbay ile bir arada idik. Biz bir konu üzerinde hararetli hararetli konuşurken, ân-ı vâhitte, içimizden sarsılmaya başlamayalım mı? Hissettiğimiz sarsıntının, daha sonra koca binayı da bir beşik gibi sallamaya başladığını neden sonra algılayabiliyoruz. Depremin müthiş sarsıntıları arasında, o kadar yoğun bir sessizlik hasıl olmuştu ki, tahmin edemezsiniz. İçimizde depremin sarsıntıları bir yanda, bir yanda da, ilâhî bir sığınma arayışında kalp ve ruhun derinden duyduğu çaresizlik ve istimdat dilemeleri!.. O anda vicdanı ve Rabbi''yle kişi başbaşa!..

-Ey Rabbim!.. Kudretinin karşısında işte herşey, ama herşey ser-nigûn!.. Senin dışında hiç kimseden yardım dileyemiyoruz. Ne plan program, ne hükümet, ne devlet, ne de bir başkası!.. Teslimiz, iradene ve tasarrufuna râm olmuş vaziyette, işte öyle sarsıntının geçmesini bekliyoruz.

O anda içimde doğan his şu oldu: Hiçbir yere kıpırdamamak, olduğumuz yerde beklemek!.. Belki bu hisler sırf benimle de sınırlı değildi ki, Meclisteki diğer arkadaşlarda da en ufak bir hareket olmadı, öyle oturdukları koltuklarda çakılmış gibi beklediler.

Biz Ankara''da böyle beklerken Bolu Düzce''de, Kaynaşlı''da depremi daha derinden yaşayan ve çok büyük tahribatlarla yüz yüze kalan halkımızın neler çektiğini işte televizyonlardan izliyoruz. Allah sabırlar versin. Adapazarı-Gölcük depreminde geçirdiğimiz büyük tecrübe ile, refleksleri biraz daha canlı görünen yöneticiler de, eskiye oranla daha süratli bir tekabül arayışındalar. Allah onlara da kolaylık versin.

Böylesi zamanlarda sırf birey olarak insan değil; vilâyet idareleri, hükümetler ve devlet aygıtı da bütünüyle âciz kalıyor. İşte gözlerimizin önünde cereyan eden manzaradan çıkan en büyük hakikat bu olsa gerek!.. Böyle zamanlarda, insanın ve toplumun asıl ihtiyacını duyduğu gene de mâneviyat oluyor. Fakat ne yazık ki rical-i devlet ve hükümet, bu anlarda kalplere şifa tesiri bırakacak konuşmalar yapamıyorlar. Meseleyi sırf maddi yardıma ve kurtarma çalışmalarına inhisar ettiriyorlar. Bunlar da önemli, fakat ruhun ve kalbin duyduğu tesliyete kim tekabül edecek? Sayın Cumhurbaşkanı, Sayın Ecevit ve Sayın Bahçeli!.. Lütfen dillerinizi alıştırın buna. Sizler de aczinizi idrak ile Allah''a iltica edin, konuşmalarınızdan böyle hisler hasıl olsun...

Muhterem Diyanet İşleri Başkanı Nuri Yılmaz!.. En güzel hafızlarınızı bölgeye gönderin. Diğer bölgelerden imam ve müezzinler nakledin. Cenazelere lâyıkı veçhile ihtimam gösterin. Her aileyi teselli etmek üzere, tekrar tekrar konuşmalar yapsın bu görevliler. Cenazelerin defnedildiği mezarlıklarda, ayakta kalan camilerde sürekli Kur''anlar okunsun. Yerlerin ve göklerin Allah''ın kudreti karşısında takındığı yüksek inkiyâda, biz kullar da böylece böylece iştirak etmiş olalım. İnsanları böyle zamanlarında yalnız bırakmayınl ütfen.

Aynı hisleri askerler için de ifade etmek istiyorum.

Gölcük-Adapazarı bölgesindeki deprem sırasında gerek kurtarma çalışmalarında, gerekn inzibatın sağlanması hususunda askerler büyük vazife ifa ettiler. Bundan eminiz. Ama Türk halkının yardım duygularının, orta yerdeki büyük felâket karşısında, insanımızın vicdanından kopan tekabül arayışlarının önünün tıkanmamasında da büyük fayda var.

Bu derece büyük millî felâketlerin telâfisinde, öyle zaman oluyor ki vilâyetler, hükümetler, polis, asker, herhangi kurum olursa olsun âciz kalabiliyor. İşte büyük Allah''ın bu da büyük bir imtihanı. Ekonominin bozuk olduğu bir dönemde, Allah işte yeni bir felâketle daha yüzyüze bıraktı bu milleti. Ama gene Allah''ın büyük bir lûtfu ki, bu milletin mürüvveti yüksek hâlâ. Toplum böylesi zamanlarda, kaybolduğunu sandığımız "tesanüt ve dayanışma" vasfını ciddi biçimde tezahür ettirme ihtiyacını duyuyor. Bunları görerek kendi kendine ve müşterek geleceğimize ilişkin itimat hisleri yeniden kuvvet kazanıyor.

Hükümetler vazifesini yapsın, asker ve polis nizam ve intizam sağlamaya devam etsin. Ama Türk halkının kendi kendisinin yaralarını sardığı, sarabileceği biçimindeki yüksek mâneviyat testine de lûtfen mâni olunmasın. Hatta daha ötede, ortaya çıkacak büyük imarın ve yaraların sarılmasının, bu milletin bir hakkı olarak teslimi gerekmez mi?

Milletimiz kendisinden kuşku duyulacak bir kalabalıklar yığını değil, bilâkis böylesi zamanları tarihte çok geçirmiş olgun tecrübeler yumağı olarak mütâlea edilmelidir.