Durum vaziyeti(!)

57''nci hükümet daha kuruluş aşamasında, iki güçlü muhalefet dalgasının baskısı altında kaldı. Birincisi, Rahşan Ecevit''in seslendirdiği ve sol kesimlerden yükselmesi muhtemel tehdit ve eleştiriler. Özellikle CHP merkezli gelişmelere karşı ihtiyatlı bir tutum denemesi. Şu an için bu ihtimal boşa çıkmış sayılır, fakat bütünüyle ortadan kalkmış da değildir. CHP''deki muhtemel bir derlenip toparlanma hareketi karşısında, DSP''nin endişeleri hâlâ ciddidir. Nitekim hükümet protokolüne DSP''nin ısrarı ile yerleştirilen şu cümle, hususun en açık işaretidir:

"Koalisyon ortağı partilerin milletvekili sayılarındaki değişiklikler, bakanlıkların koalisyon ortakları arasındaki dağılımını etkilemeyecektir."

Hükümetin, özellikle de MHP''nin altında kaldığı baskıların ikincisi ise, sağ-muhafazakâr ve İslâmî kamuoyunun türban, 8 yıllık eğitim vs. hususundaki talep yoğunluğudur. Bu talebin şiddeti; MHP''nin parti programında da yer almakla birlikte, koalisyon görüşmeleri sırasında MHP''nin elindeki kartları güçlendirmekten ziyade onu adeta ürkütmüştür denilebilir.

Hükümet müzakereleri sürerken bir yandan Malatya olayları, bir yandan Merve Kavakçı hakkındaki saçma dış bağlantı isnat ve iftiraları, öbür yandan sistematik şekilde hükümet müzakereleri safhasına denk düşürülen Danıştay''ın başörtüsü kararı; Türkiye atmosferini aşırı biçimde germiş ve tecrübesiz MHP kadroları âdeta neye uğradıklarına şaşırıp kalmışlardır. Yani hükümet müzakereleri görünür görünmez mihraklar tarafından yoğun şekilde etki altına alınmıştır.

Burada önemli bir nüansa daha işaret etmemiz gerekiyor:

Türkiye''de dinî talepler etrafında üretilen yoğun tartışma ortamlarında, yani irtica veya başörtüsüne ilişkin gerilim anlarında, buradan bizim adımıza hiçbir zaman olumlu bir sonuca ulaşılamamaktadır. Hemen her seferinde yükselmiş heyecanlar solmakta, üretilmiş ümitler birer birer devreden çıkmaktadır. Artı, artık bu alandaki bizim dışımızda bazı mihraklar olduğunun farkına varmamız gerekmiyor mu?

Bu açıdan düşünüldüğünde, hükümet müzakereleri safhasında başörtüsü konusunda MHP''nin arkalanması veya tahriki amaçlı tutumların; MHP''yi cesaretlendirmekten ziyade köşeye sıkıştırdığını, gerilimin artmasının neticesinde MHP''nin devlet tutumu ile halk talebi arasında iyice ezilip büzüldüğünü ortaya koymadı mı?

Bu çaresizlik hali, 28 Şubat sürecinde Refah-Yol''un durumunu, irtica tasarıları karşısında ANAP''ın köşeye sıkışmışlığını hatırlatmıyor mu? Bu bakımdan, ülke ve toplum adına onur meselesine dönüşen bazı hususların, MHP kayığına binilerek çözümlenebileceği beklentisi de böylece boşa çıkartılmış oldu. Bu hususlara, MHP''nin veya bu hükümetin de bir çözüm getiremeyeceği sonucuna ulaşmak zor değildir. Fakat bu kanıtlamanın verdiği hazlara teslim olmak, bazıları için mutluluklar tevlid edebilir. "İşte bunların da foyası ortaya çıktı" cinsinden hazlar!..

Düşünmek gerekir ki, bu tür hallerde kaybeden şu veya bu parti olmuyor. Doğrudan millet oluyor, kırılmış kalpler oluyor, toplum oluyor. Toplumun bir çare ve ümit olmak üzere ürettiği şahs-ı mânevîler oluyor. Dolayısıyla, bunların yerine şunları ikame edelim, bu hükümetin yerine şu hükümete yol verelim koyalcılık ve hevesleri içinde, toplumu daha fazla yormanın bir anlamı bulunmamaktadır.

Lûtfen biraz daha gerçekçi olalım. Ayağımızı yere sağlam basalım. Siyaset ötesi bir kırılmadan geçiyor birkaç yıldır Türkiye. Aynen İkinci Dünya Savaşı sonrasındaki kırılmalar gibi!.. Böylesi dönemleri iyi okumak, iyi algılamak ve ciddi yapısal hazırlıkları iktiza ediyor.

Mesele değil. Bu hükümetin de bir vakti merhûnu vardır. Birgün gelir, o da yıkılır, hem de içinden.

Çoklarının düşündüğü (MHP-FP-DYP) tarzı bir hükümet, şu an için zaten mümkün değildi. Üzerinde kapatılma tehdidi bulunan bir parti ile, hiçbir kimse hükümet kuramazdı. Bu gerçeği lûtfen görelim artık. FP de görsün. Önümüzdeki sonbahara kadar yaralarını sarsın, meydana çıkacaksa öyle çıksın. Kapanacaksa da, kapanmayacaksa da durum iyice netleşsin.

Bir de deniyor ki, (MHP-DYP-ANAP) hükümeti!.. Şugünkü gün için, Yılmaz ve Çiller asla bir araya gelemezdi ki. Dolayısıyla 414 rakamının, sayısal bir değeri var fakat siyasal bir değeri yok. İster kabul edin, ister etmeyin.

Hal böyle olmakla birlikte, gene de yeni hükümete başarılar dilemekten başka yapacak birşey bulunmuyor.