Meclis"ten ötesi

10 günlük aradan sonra, yarın TBMM yeniden açılıyor. Şu ana kadar, Meclis''in rutin işlerini yürütmekle görevli Septioğlu''nun yerini alacak Meclis Başkan adayları, bir bir arzı endam etmeye başlayacaklar. Ancak şu ana kadar, hangi partinin kimleri aday göstereceğine ilişkin herhangi bir işarete rastlanamıyor.

Okuyucularımızın dikkatini çektiği şekilde, biz bu köşede Meclis Başkanlığı meselesine gereği nisbetinde önem veriyoruz. Çünkü Meclis Başkanlığı, bazı çevreler nezdinde protokoler bir görev olarak algılansa da, hadise sanıldığından ziyade önemlidir.

En başta Cumhurbaşkanı''na vekâlet meselesi!.. Ardından, siyasal kriz zamanlarında Meclis Başkanı''nın takınacağı tavır çok mühim. Hikmet Çetin''i hatırlayın meselâ. Cumhurbaşkanı''nın izdüşümünde birisi. Son iki yıl boyunca, parlamentonun izzetini korumak nâmına en ufak bir davranışına, anti demokratik baskılar karşısında sadra şifâ bir sözüne şahit olamadık. Hem de Meclis''in en küçük partisinin adayı olarak seçildi. Hata kimindi? Hata en başta, CHP''ye kur yapmaktan bıkıp usanmayan ve CHP''yi neredeyse bir "ağlama duvarı"na döndüren DYP''nin ve, böylesi zamanlarda "mısmıl kedi" rollerine teşne duran RP geleneğinin tabiî ki.

Eğer DYP ve Fazilet eskiden böyle hatalar yapmasa idi, geçen uzun zamanlar içinde, bu Meclis''i, kırmızı koltuk sevdalısı Mustafa Kalemli''ler ve Hikmet Çetin gibi "izdüşümler" değil de; Oltan Sungurlu gibi makul ve ağzından çıkan sözün mânâsının şuurunda olanlar, ya da yaşı biraz ilerlemiş olsa bile hiç olmazsa yüksek dış politika tecrübesiyle Kâmuran İnan''lar yönetmiş olacaktı. Bunların diğerlerinden ne farkı var diyenler varsa, onlara zaten bizim bir sözümüz bulunamaz.

Meclis Başkanları''nın bir önemi de, işte son hadiselerde ortaya çıkmadı mı? Şu anına kadar Septioğlu''nun tutumuna kim ne diyebilir? Ama bundan sonrasının altından Septioğlu da kalkamazmış, orası ayrı bir mesele.

Istırap mı, acz itirafları mı?

Şunu kimse unutmamalı: Türkiye''nin nabzı, bir inip bir çıkan tansiyonlu hastalar gibidir. Kimsenin ne kazandığı bir zafer, ne de tuttuğu bir mevzi mutlaktır. Aynı şekilde uğranılan bir mağlûbiyet ve maruz kalınan bir siyasal yenilgi de mutlak değildir. Bu bakımdan sisli havaları andırırcasına, durmaksızın ağıt üretilmesine içimiz elvermiyor doğrusu. Uğradığımız bir haksızlığın ifadesi başka, herşeyini tüketmiş duygular tezahür ettirmek daha bir başka. Her zafer biraz hasar gerektirdiği gibi, siyasette mağlûbiyet denen bir gerçek de yok değildir. Hadise budur!.. Yenilgilerin de bir asaleti, bir vakarı bulunmak icabeder. Hal ve tavrıyla durmaksızın ağıt üretmek; toplumun taşıdığı duygulara tercüman olmanın daha ötesinde, hal ü perişanımızı cümle âleme itiraf sadedinde zavallılıklar tezahür ettirmeye varmamalıdır. Bir noktadan sonra, "acz itirafları" boyutuna yükselme istidadı taşıyan bu tür duygu terennümlerini ne kadar anlarsak anlayalım, doğrusu iştirakte güçlük çektiğimizi itiraf etmek durumundayım. "Kan yutmak, fakat kızılcık şerbeti içtik" diyerek, sağlıklı durum değerlendirmelerine geçmek, toplumun aklı selim hislerini harekete geçirmek, bizce daha öncelikli görevlerimiz arasında bulunmalıdır. Ne yazık ki bunun işaretlerini henüz yeterince görmüyoruz.

Bir toplum çeşitli katmanlardan oluşur. Istırabı kendine fazla gelenleri olduğu kadar, en zor şartlarda dahi aklı selimini yitirmeyerek kendilerinden beklenen sorumlulukların şuurunda olanlar. Onlar ki ıstıraplarını ruhlarında eritmeyi ve bunu duygu terennümlerine dönüştürmek yerine, istikbale matuf yüksek iradelere aktarmayı asla unutmazlar. Onlar ki her şartın icabı ihtiyacıyla kıvranır dururlar. Ortalıkta kol gezen ıztırap tufanlarını, geleceğin inşası yolunda metin iradelere dönüştürürler.

Meclis Başkanlığı meselesine devam edeceğiz.