Meslekî eğitim

Üniversite sorunu bütün ciddiyetiyle, hâlâ daha Türkiye''nin önünde duruyor. Sınava giren birbuçuk milyon gencin akıbeti, başörtüsü sorunu, bilim muhitlerine kan kusturan despotik uygulamalar hemen hepsi olduğu gibi duruyor.

Refah-Yol hükümeti, başörtüsü problemi dolayısıyla YÖK''e el atacak gibi olmuştu. Fakat o esnada, bilinmez hangi tahriklere tâbi olarak, basınla ve basın patronlarıyla kavga öne çıkarıldı. Basınla savaşmak ilk anda iktidarlara haz verebilir. Nitekim Refah-Yol da bu heyecana kendisini kaptırdı ve tabiî ki netice alamadı. Dolayısıyla bu kavga-döğüş arasında YÖK''e müdahale de kaynayıp gitti.

Şu gün için aynı yılgınlığı MHP''de de görüyoruz. Üniversite kökenli milletvekili sayısı hayli fazla olan MHP''nin, bu konuda, kendi içinden ve dışından ciddi bazı baskılarla yüzyüze bulunduğu da biliniyor. Fakat koalisyon hükümetinin terkibi ve hükümetin kendi kendine biçtiği öncelikler dolayısıyla, herhalde bu konunun çözümüne kolay kolay sıra gelmeyeceği görülüyor. Çok çok iyimser bir beklenti ile, hiç olmazsa önümüzdeki sonbaharda olsun, YÖK mevzûunun tekrar gündeme gelebileceğini herşeye rağmen ümitr etmek istiyoruz.

İstanbul ve Marmara üniversitelerindeki istifalar, başörtüsü mevzûunun dışında, YÖK yönetiminin katı ceberrut uygulamalarından yakınan sınıfların hayli geniş olduğunu ortaya koyuyor. Bu gelişmeler YÖK sancısının kamuoyu gündeminde muhafazası bakımından son derece faydalı olmuştur. Bu arada, üniversite sınavlarının iptali konusundaki açıklamalar da YÖK idaresini hayli yıprattı. Bu olumsuz isnatlardan, YÖK''ün kendisini kolay kolay arındırabileceğini de sanmıyoruz.

Aynı şekilde MEB Müsteşarı Bener Cordan''la YÖK yönetiminin müştereken giriştiği meslekî okul katliamı da ayyuka çıkmış durumda. Anadolu İmam Hatip Liseleri gibi, ciddi sınavlarla öğrenci alan yüzlerce Teknik Lise de yeni sınav sisteminin mağdurları arasına sokuldu. Bu okullarda okuyan fevkalâde zeki öğrenciler, emsalleri olan normal veya süper lise eğitimine nazaran daha kaliteli bir eğitime tâbi tutuldukları halde; orta yerdeki faciâ yeterince kamuoyunun gündemine taşınmıyor. Büyük basın YÖK''ü yıpratmamak, dün göklere çıkardıkları sınav sistemini yaralamamak ve de MEB DSP''de bulunduğu için bu katliamı yeterince öne çıkarmıyorlar. Bizimkilere de İmam Hatip ızdırabı yetip de arttığı için; çoğu zaman da sistem mağdurlarının nisbeti hakkında herhangi bir bilgi sahibi olunmadığı için!..

Şimdi ne oluyor? İmam Hatip mezunları bütünüyle İlâhiyatlar''a!.. Meslek Lisesi mezunlarının kâffesi de iki yıllık -bazısı 4 yıllık- meslek yüksek okullarına!.. İşte bu katliamda Köksal Toptan yâdigârı Bener Cordan''la, YÖK Başkanı Kemal Gürüz baş sorumlu!.. Herhalde sağcıyla sağcı, solcuyla solcu, askerle asker muhabbetiyle vaziyeti idareyi yüksek bir zenaata dönüştüren bu devletlûların, Millî Eğitim''e ve YÖK''e ettiğini kimseler yapmamıştır.

Geçtiğimiz dönemin "Aslan Asker Şvayk"ı rolüyle temayüz eden Kemal Gürüz''le Bener Cordan''ın, bu uygulamalarıyla, sularının hayli zamandır ısınmış olabileceğini gene de ümid etmek istiyoruz.

Bugün Türkiye üniversiteleri, neredeyse tam bir "meslek yüksek okulları" mezarlığına dönmüşken, problemin bu kısmına hemen hemen eğilen kimse görünmüyor. Bir yanıyla insanı meslekten koparmak ve caydırmak; bir yanıyla da üniversiteleri sonu gelmez meslek yüksek okulları sayısıyla şişirmek. Türkiye yıllar var ki bu ifrat ve tefrit içinde yüzüyor. Sol-liberal kesimlerin toplumsal sorumluluk zafiyeti, sağ-muhafazakâr kesimlerin de İmam Hatipler''i genel lise yerine ikâme gayretinin varıp dayandığı bir açmaz dolayısıyla, Türkiye''de meslekî eğitim meselesi hiçbir zaman ciddi olarak masaya yatırılamadı. Şimdi varıp dayandığımız nokta ise tam bir fecaat: Bu ülkede Milli Eğitim''e bağlı meslekî okul çeşidi ve sayısı, YÖK''e bağlı Meslek Yüksek Okulları''nın yanında solda sıfır bile değil. Olacak şey mi bu Allahaşkına!..

İlköğretimde ve lisede onbir yıl çocuğu okut, sonra da, 18 yaşında ona meslek öğretmeye kalkış. Alelâde ortaokullarda, liselerde verilebilecek meslekî donanım ve beceriyi üniversitelere taşı. Ülke çocuklarına, ailelere ve bu ülkenin kaynaklarına yazık ki ne yazık.

Bir de bizim siyasî liderlere "Almancı-malmancı" derler. Bunlar öğrenimlerini gördükleri ülkelere hiç bakmamışlar mı acaba? Meslekî eğitim hangi yaşta ve nerede veriliyor diye, hiç olmazsa bizim işçilere bâri bir sormayı akıl etseler.