Özal-Ecevit aynı

Bir problem karşısında, kendisini ucuzlatmak kadar bayağı bir tutum düşünülemez. Çıkmaza giren her durum karşısında kendisini aşağılamak da, son bir asrın bizde tevlid ettiği şark hastalığından başka birşey değil.

Basındaki yaygın koro basıyor vâveylâyı:

"ABD''nin isteklerini kabul etmezseniz ekonomik yardım yok!.. Bakü-Ceyhan''dan hava alırsınız!.. Avrupa Topluluğu''na girmek istiyorsak, bu fırsatı kaçırmayalım. Ya ne yapalım? Kıbrıs''ta ABD''nin dediklerini harfiyyen yerine getirelim, Denktaş''ı refüze ederek ABD dayatmalarına boyun eğelim. Daha başka?.. Ne diyorsa yapalım. Tek kutuplu dünyada ABD devi ile iyi geçinmeden, istediği tavizleri vermeden ayakta kalmanın imkânı kalmadı. Bir an önce Kıbrıs''ta taviz verilsin ki, Kasım''daki AGİT, Aralık''taki Helsinki Zirvesine yüzümüzün akıyla çıkalım. Hem de acele etmek gerekiyor. Helsinki Zirvesi''nde AT''a adaylığımız tescil edilecek!.. Aksi halde hükümet, Türkiye''nin menfaatleri doğrultusunda hareket etmemiş olur.

"O zaman ne olur?"

Yeni hükümet arayışlarına sıra gelir. Çünkü aralıktaki Helsinki Zirvesi''ne, "padişaha kelle yetiştirir gibi" acele etmek lâzım da ondan!..

İşte müstemleke ruhu dediğimiz bu tutum.

Bütün cambazlar hadiseyi, yabancı bir maçı seyreder gibi tasvir ediyorlar. Hükümetin zaafı ve çaresizliği karşısında âdeta keyif duyuyorlar. Bu zaafı hükümetten ziyade, Türkiye''nin köşeye sıkıştırılması olarak mütâlaa etmiyorlar. Hükümet karşı ısrarlar geliştirse, o zaman da sinir oluyorlar. Niye işleri yokuşa sürüyorsun? Türkiye''yi zora sokuyorsun vs.

Şu anda Türkiye''de hükümetin din karşıtı politikaları belirgin olduğu için; deprem ve ekonomideki başıboşluk başını alıp gittiği için, yukarıdaki mandacı tutum tam anlamıyla kavranamıyor. Bu gerçeklere işaret etmek, sanki hükümeti onaylamak gibi anlamlar üretir diye bir çıkmazla karşı karşıya çokları.

Halbuki şu anda veya bir sonraki adımda, hangi hükümet olursa olsun, Türkiye aynı muzâyaka ile yüzyüze kalacak. Dışarıdan gelen empozeler değişmeyecek. Kıbrıs veya Kuzey Irak''a yönelik ısrarlar aynıyla devam edecek. Türkiye ekonomik olarak güçlendirilmek istenmeyecek.

Dikkat edin Özal dahildi buna!.. Türkiye 1987''den beri dış kredi bulamıyor. Kesinlikle vermek istemiyorlar. Avrupa Topluluğu''ndan alacaklarımız üzerine, İran Şahı zamanında uluslararası bankalara yatırılmış İran dövizleri gibi ambargo konmadı mı? 20 yıldır sırf Yunanistan''a yapılan hibe yardımlar, 15-20 milyar doları bulmuşken, bu gerçekleri niçin gözardı ediyoruz?

ABD ile ilişkileri, Özal''dan daha iyi bir Türk lideri düşünülemezken; rahmetli Özal niçin "Hayali İhracat" gibi yöntemlere başvurdu dersiniz? Kredi vermedikleri için değil mi? Ya Türkiye iç borçlanmaya niçin mecbur kaldı? Hem de Özal zamanından başlayarak!.. Eskiden özelleştirmenin gerekçesi üretimi artırmaktı. Şimdi ise kaynak bulmak çaresizliğine nasıl oldu da dönüşüverdi?

Kayıkçı kavgasıyla, ucuz yandaşlıklarla, üç-beş post-modern kavram ve Yeni Dünya Düzeni sloganıyla; Devlet-i Aliyye''nin ruşeymi mesâbesindeki bu gemiye yol aldırılabileceğini sananlara ne demek lâzım gelir bilmiyorum.

Hadi Ecevit veya Erbakan ABD''nin güvenmediği liderlerdi. Daha üç-beş sene önce, Clinton''u kendine hayran bırakan ve neredeyse "Amerikan gelini" olarak ilân edilen Çiller''in ABD seyahatlerinden ne hasıl olmuştu Allahaşkına? Hadi Mesut Yılmaz "tu kaka" diyelim, hangi Türk lideri bunların gözüne girebildi ki?

Saflığa gerek yok!.. Bu tavırlar ne Ecevit''e, ne Erbakan''a, ne Demirel''e, ne de Çiller ve Mesut Yılmaz''a!.. Doğrudan Türkiye''ye!.. Bunu kavrayamayan, karşılaştığımız her uluslararası müzayakada paniğe kapılarak, Başbakanlardan ve hükümetlerden intikam almak kolaycılığına saplanan hafif ruhluluklar; belki bu tavırlarıyla bir netice de alabilirler. Ama kimse unutmasın ki onların bu tür nisbî zaferlerden duyduğu hazlar, bu ülkenin sürekli kaybedişlerinin tarihinden başka bir anlama dönüşmüyor.

Bu bakımdan, kendi iki ayağı üzerinde durmak iradesinden yola çıkmayan, şöyle veya böyle bir riski göze almayan ve de karşılaştığımız iç veya dış problemleri, mandater bir gücün himayesine sığınarak çözmek kolaycılığına heveslenen her yaklaşımdan illâllah!..

Görüyorsunuz, Türkiye''de siyaset yapmak ve devlet adamlığına aday olmak ne kadar zorlaşıyor. Uluslararası arenada haysiyetini ayakta tutarak varolmak iradesi gerektirir böylesi dönemler.

Kimse unutmasın, Hilâfet merkezinde İngiliz kraliçesi adına hutbeler okundu, tam aksi yönde devrimler yapıldı. Durumda değişen birşey olmadı gene de.