Tayyip Erdoğan

Recep Tayyip Erdoğan bugün tahliye oluyor. Dört aydır, Pınarhisar gibi küçük bir ilçe hapishanesinde çok sevdiği kalabalıklardan ve gözü gibi üzerinde titrediği İstanbul''undan ayrı düşen bu insan, bugün tekrar sevdiği ve hasret kaldığı kalabalıklara kavuşacak. Öyle tahmin olunur ki; İstanbul''un her bir semtinden, varoşlardan, yüksek zümrelere mensup kesimlerden tâdât edilmesi imkânsız kalabalıklar, bugün sevdikleri ve yıllardır bağırlarına bastıkları Tayyip Erdoğan''ı karşılamak, ona sevgilerini izhar etmek isteyeceklerdir.

Böyle bir karşılama töreni düşünülmüş müdür, düşünülmemiş midir bilmiyorum. Ama hangi şart altında olursa olsun, İstanbul''dan veya taşralardan, kalplerinde Tayyip Bey sevgisi bulunan ve çoğu da birbirinden habersiz kalabalıklar, gene de onu karşılamak için Pınarhisar''ın yollarına düşeceklerdir.

Çünkü Tayyip Bey İstanbul''daki hizmet yıllarında, birey ve kalabalıklara karşı içindeki sevgi ve saygıyı aracısız ve sansürsüz aktarmayı becerebilmiş nâdir yöneticilerden biriydi. Halk bu sevgiyi, doğrudan kendisine tevcih edilmemiş olsa bile, gene de rahatlıkla algılayabiliyordu. Ya da herhangi bir semte, mahalleye veya bireye tevcih edilmiş sevgi ifadelerinin parantezine dahil olmak hissi, insanlara ağır gelmediği gibi, bilâkis onlara yüksek güven duyguları tevlid edebiliyordu.

Bir insan, sanatkâr, siyasetçi veya mahalle bakkalı!..

Bu sevgi nasıl hasıl olur, hesabı kitabı yapılarak mı üretilir? Yani iradî midir, hesabî midir?

Hayır!..

Bu tür sevgi hâlelerinin temelinde, hiç kuşkusuz, hilkatin size yüklediği yüksek bir hasbîliğin rolü herşeyin başında gelir. Farkında olmayarak siz, hep öyle davranışlar üretmeye sevkolunur durursunuz.

Bazı ruh ve kalp kısırları vardır ki asla insana itimad etmezler. Onlar insana bir nesne muâmelesi yapar, âdeta eşya gibi hor kullanırlar. İşlerine yaradığı sürece el üstünde tutar, daha sonra da kullanılmış bir nesne gibi bir kenara bırakırlar. Dolayısıyla ağızlarından çıkan her iltifatlı söz sahte, muhataplarına biçtikleri her değer sun''îdir. Sahte sevgilerinde bir mübâlağa arkadan çekiştirdiklerinde bir başka mübâlaga!.. Öncü sınıflara yönelik güvensizlikler hep buralardan kaynaklanıyor. Bu sahte ve eğreti tutumların çoğunu, belki yakın çevre dışında kimseler farketmez. Fakat onlar bu tutumları içinde, istedikleri kadar müslüman olduğunu da iddia etseler, değil miki Allah onların her davranışlarına şahit!.. Bir bir etraflarındaki sevgiler azalır, muhataplardan gördükleri her saygı katı bir şematizme dönüşür ki, ortadaki kaybın gene de farkına varmazlar.

İnsan, toplum ve kurumlar bünyesinde, bu yoldan oluşan her hiyerarşi biçimi artık doğrudan bir zulme inkılâb eder. Buna rıza; ve hele bu ilişki biçimini bir geçim haline yükseltişler; ve hele buradan doğan inisiyatif paylaşımlarının insanda hasıl ettiği sahte hazlar yok mu? Bu sınıfların hiç birisi, Allah''ın insana bahşettiği hürriyetlere dahi râzı olmazlar. Onların insan iradesine insanın eşrefi mahlûkat olarak halkedilişine ve insanın yönetimler nezdinde bir Allah emâneti oluşuna ne hürmetleri, ne itimadları bulunur. Onların böyle bir görev bilinci de yoktur. Sanırlar ki bunca nân u nimet ve bunca servet ü sâmân, kendi nefislerinden tuğyân eden bir egemenlik ihtirasının manivelâlarından ibarettir ve Allah''ın emâneti reâyâ da âdeta dama taşları.

Bu sınıflar nezdinde emaneti ehline vermek yoktur. Onların nezdinde ehliyetin ölçüsü bilgi ve tecrübe değil, bilâkis körü körüne şematik bir saadakatten ibarettir. Her farklı fikir bir isyan, her farklı alternatif bir sabotaj tesiri bırakır bu sınıflarda.

Bunları burada noktalayalım ve tekrar Tayyip Beye dönelim:

Şimdi Tayyip Bey, Pınarhisar cezaevinin camlarından uzun uzun seyrettiği ovalardan ve ıssız tabiat deryasından İstanbul''a ve sevdiği kalabalıklara avdet ediyor. Hapishaneye girdiği gümrâh bahar ayları, şimdi yerini, kavurucu yaz sıcaklarına terketmiş. Bir yanda tabiatın yazı, öbür yanda politikanın en kavruk mevsimi!..

Tayyip Bey işte böyle bir mevsimde İstanbul''a dönüyor.

Fakat öyle sanıyorum ki Tayyip Bey''in biraz dinlenmeye, etrafı dinlemeye ve geniş geniş, acelesiz bir düşünce dönemine ihtiyacı olmalıdır. Baharı ve yazı böyle geçen Türkiye''nin, sonbaharı biraz daha hareketli geçeceğe benziyor.