Üç silâhşörler

Çocuk Vakfı Başkanı Mustafa Ruhi Şirin, belki okulların açıldığı şu günkü günde hâlâ daha İzmit, Adapazarı, Yalova arasında mekik dokuyor, depreme maruz kalmış çocuklarla ve onların ailelerinin yaralarına merhem olmak için didiniyor, çırpınıyor; kendi içi kan ağladığı halde zorla takındığı metanetli bir tavırla çevresine moral aşılamaya, kolu kanadı kırılmış yavrularımıza yalnız olmadıklarını hatırlatarak onların geleceğe yönelik ümitlerini ayakta tutmaya çalışıyordur. Kim bilir, bölgedeki okulların daha geç açılacağı bilgisiyle, belki de kendi evine dönmüştür.

Aynı düşünceler daha depremin ilk günü, belki ayağının tozuyla bilinmez hangi diyarlardan yenice gelmiş; Kosova''dan mı Bosna''dan mı belli olmayan Süleyman Gündüz için de geçerli. O da, daha depremi duyar duymaz, can havliyle bölgeye koşanlarımızdan. Dur-dinlen bilmeden, Anadolu''nun her diyarından katar katar sevkolunan yardımların tevzii yolunda, şunu iyi bilin ki Süleyman Gündüz kendisini helâk ediyor. Uyku-dünek yok. Anlatılanları dinledikçe herkesin içi kıvançla doluyor, kendini insana ve topluma hizmette fâni kılan bu çağdaş gönül erlerine adeta gıpta ediyoruz.

Bu düşüncelerim, Kanal 7''nin Deniz Feneri programını yürüten dostlar için de geçerli. Kendilerini yakından tanımadığımız yüksek mürüvvet sahibi bu ekibin, Anadolu yollarında zaten pâre pâre olmuş kalpleri; şimdi deprem bölgesinde çökmüş binaların, yıkılmış hânümanların, acı çeken ruhların üzerine bir yorgan gibi geriliyor.

Onlar yani Mustafa Ruhi Şirin''ler, Süleyman Gündüz''ler ve daha nice Uğur Arslan''lar; yani insana ve topluma hizmeti yüksek bir ahlâk olarak yeniden inşa edenler!... Bireyciliğin alabildiğine egemen olduğu, insanın kendi dışındaki tabiata, her türlü canlı cansız mahlûkata ve özellikle de eşref-i mahlûkat olan insana karşı vecibelerini unuttuğu bir devirde, onlar bize insanlığımızı yeniden hatırlatıyor ve gözümüzde bir kere daha büyüyorlar.

Şimdi okulların yenice açıldığı şu günde, elinden tutarak mekteplere taşıdığımız küçük-büyük çocuklarımız gibi; bu sokakları, bu caddeleri, bu okul bahçelerini dolduran milyonlarca aile evlâdı da aynı şekilde ilgiye muhtaç. Henüz önlüğünü alamamış, çantası boş, ya da bir eksikliği dolayısıyla okul bahçelerinin curcunasına katılmayarak bir kenarda iç geçiren yavrular!.. Daha hayatının baharında kalpleri kırılmış ve bunu da kimselere itiraf edemeyen ufacık çocuklar. Bu çocuklar ki, çoğu zaten enflasyon ve düşük gelir dolayısıyla hayattan bîzâr olmuş ailelerinden anlayış bekliyorlar. Aynı şekilde aileleri de çocuklarından!..

"Yavrum, kuzum işte durumumuz, anlamıyor musun?..."

Tabiî bu sözler, hep konuşulmayarak kalıyor insanın içinde. Bu çocuklar ailelerinden, çaresiz anne ve babalar evlâtlarından bir fedakârlık bir anlayış bekliyorlar. O anlarda eminiz ki, ciltlere sığmayacak kitap hacmindeki ağır hisler, sessiz diyaloglar halinde okul bahçelerine, sınıflara, fukara evlere ve çarşı pazarlara kadar yayılıyor.

Burada bizlere, hepimize düşen; etrafımızı kuşatmış bu ağıtları duymak değil de nedir? Rabbimizin bize verdiği sağlık ve sıhhatin, gene Rabbimizden bir emanet olarak bize tevdi edilen çocuklarımızın, akıl ve idrakimizin şükrü adına, ve özellikle de üzerimizde tecelli eden her türlü nimetin şükrü için; bir acıyı ve darlığı paylaşmak, kırılmış kalpleri onarmak, her türlü istikbal ümidini yitirmiş ruhları yeniden Allah''a döndürmekle vazifeli değil miyiz?

İşte son deprem hadisesinde olduğu gibi; hepimiz etrafımızdaki kırılmış kalpleri, bükülmüş boyunları, sararmış yüzleri arayan, bulan ve okuyan yeni bir şefkat ve basiret geliştirmemiz gerekiyor.

Buna karşılık yaşadığımız hiç bir baskı ve zulüm bizi ruhen tüketmemelidir. İçeriden ve dışarıdan merhamet aranan çaresizler olarak algılayamayız kendimizi. Bize düşen her acıyı içimizde boğmak, fakat gene de çaresizlik tiratları üretmemektir.

Bu zamanda duânın, sözlü talep ve nedâmet hislerinin daha ötesinde, bir fiil ve eylem olarak tezahür etmesi gerekmiyor mu?

Aynen üç silahşörde olduğu gibi!..