Bir Allah dostunu anlatmak...

Musa Topbaş''ı anlatmak... Ya da bir Allah dostunun dünyasına pencere açmak...

Klasik kitaplarımız onlar için "derya gönüllü insanlar" ifadesini kullanıyor. Büyük, çok büyük, hep arı-duru, hep kucaklamaya hazır gönüller...

Onlar için klasik kitaplarımız "Yüreğini avucunun içine alıp insanlar arasında utanç duymadan dolaşabilen insanlar" tanımlamasını yapıyor. Pirüpak yüreklerin sahibi onlar...

Musa Topbaş''ı tanırım. Rabbim''in rahmeti üzerine olsun... Benim söylemem edebe aykırı olmaz mı bilmem ama, şu söylenenlerden fazlası vardı, eksiği yoktu...

Benim için hep övünç vesilesi olmuştur, yazılarımı titizlikle okumaları... Ben de öyle güzel insanların okuduğunu bildiğim için daha bir titizlenmişimdir kelimelerimi seçer, üslubumu oluştururken...

Rahmet-i Rahman''a göç haberini aldığımda, devlethanelerine gittim. Muhterem evlatları Osman Topbaş Beyefendi, "Çantasına bakarken, sizin bir yazınızı buldum, dedi. Kesip saklamışlar..." Heyecanlandım doğrusu. Acaba hangi yazım böyle özel bir ilgiye mazhar olmuştu? Gidip getirdiler yazıyı, 1997 yılına ait bir yazı... Başlığı "Bir balonum bile yok..." Evet, tam onun gönül tellerini sızlatacak bir yazı... Onun göreceği, onun dünyasında hisleri ayaklandıracak ve onu harekete geçirecek bir yazı... Adres tam: Musa Topbaş...

Allah dostları, bir şeyi görmüşler, yani kendilerine gösterilmişse onun gereğini yerine getirmelerinin de istendiğini düşünürler... Gönlü yaralı birisi görmüşlerse mesela, ona merhem olmaları istendiği için kendilerine gösterildiğine inanırlar...

Eminim ki bu duygularla kestiler yazımı...

Doğu-Güneydoğulu bir çocuğun diliyle yazılmış bir yazı "Bir balonum bile yok" başlıklı yazı... Şu ifadeler yer almış o yazıda:

"Bir balonum bile yok... Bir uçurtmam yok...

"Balon dağıtan asker amcam yok...

"Ayaklarım çamur içinde, bir ayakkabım yok...

"Üzerimde cicili okul elbiselerim yok...

"Üşüyorum, doktorum yok, hastanem, ilacım yok...

"Dağların arkasındayım, erisem, bitsem şehre ulaşacak gücüm yok.

"Anam, kardeşimi, dağ yollarında karlar içinde doğurdu, annemin bir doktoru, ebesi yok.

"Bayram yok, bayramlıklarım yok... Babamın kaç kere tersyüz edilmiş ceketinden ceketim var benim, ama gece koynumda sabahladığım çarşıdan yeni gelmiş bir tek urbam, bir çift ayakkabım yok...

"Bir okulum var benim. Defterim, kalemim, kitabım, gözleri ışıl ışıl parlayan bir öğretmenim yok.

"Dert yumağı olmuş bir babam var benim, ama gülücükleri yüreğimi ısıtan bir babam yok. Çünkü bübümon gülücükleri yok.

"Benim 30 yaşında ihtiyarlamış bir annem var, ama gözlerine baktığımda dünyalar bulabileceğim bir annem yok. Çünkü annemin gözleri de tükenmiş bir dünyanın izlerini taşıyor.

Üzerinde sıcak buğular taşıyan bir ekmeğim yok benim.

"Ekmeğim var, ama çöplüklerden topladığım... Ekmeğim var, ama sadaka kamyonlarında çamurlara bulanarak alabildiğim... Ekmeğim var, ama anamın dayanılmaz utançlar pahasına başka anaları çiğneyerek coplar arasından koparabildiği...

Bir köyüm yok...

"Bir evim yok benim... Bir odam yok. Bir ışığım yok.

"Korkularım var benim... Dağ yamaçlarını dalayan kurşun seslerinden korkuyorum. Geceden korkuyorum, gecenin gündüze taşıdığı ölümlerden korkuyorum.

"Annemi, babamı, ağabeyimi, ablamı bir kördöğüşü içinde kaybetmekten korkuyorum. Ağabey olmaktan, abla olmaktan, baba-anne olmaktan korkuyorum.

"Yarınlardan korkuyorum. Sabah uyanmaktan, akşam uyumaktan korkuyorum."

İşte böyle devam eden bir yazı... Eminim her satırını yürekleri yanarak okumuşlardır... Eminim "bir şeyler yapmalıyız bu çocuklar için" demişlerdir. "Onlar orada öyle çırpınışlar içindeyken bize sıcak ekmek helal olmaz" demişlerdir.

Bosna için, Çeçenistan için, Azerbaycan yetimleri için böyle dediğini biliyorum... Dullar için, yetimler için nasıl bir yürek taşıdığını biliyorum. Çocuk yaştaki yakınlarına nasıl bir "infak terbiyesi" vermek için çaba sarfettiğini biliyorum... "Annenize kendi harçlığınızdan hediye alın yavrum" dediğini biliyorum... Fakirlere ilaç için şahsi bütçesinden fon ayırdığını biliyorum...

Üsküdar''daki Hüdayi Kliniği''nin açılmasına özel itina göstermişlerdi... Orada imkanları sınırlı hastalara bakılacak, tedavi edilecekti... sağlıklarının yerinde olduğu günlerde oraya gelip, danışma masasında nasıl hasta kabul fişlerini doldurduğunu söylesem, bir Allah dostunun, yani o güzel insanların nasıl bir yüreğe sahip olduklarını bilmem anlatabilir miyim?

Zaman zaman kendi kendime "Onların şefkati yalasa yüreklerimizi, derim, toplumumuzu, yönetim anlayışımızı, insan ilişkilerimizi... Onların yufka yüreklerine girip çıksak bir, onların yüreğinin imbiğinde süzülse kişiliklerimiz..."

"Bir balonum bile yok" başlıklı yazımı okuduğunda kaç kişinin içinden bir balon alıp, Doğu-Güneydoğulu çocukların ellerine tutuşturmak geçmiştir bilemem. Ama, o yazıyı okuyup, kesmeye karar verdiğinde Musa Topbaş Efendi Hazretleri''nin binlerce, onbinlerce balon ve uçurtma alıp, bizzat kendi elleriyle çocuklara dağıtmayı ve onların gözlerinde doğacak gülücükleri görmeyi düşündüğünden adım gibi eminim... Şayet gözünüze gösterildiyse görev sizindir. Allah dostlarının edebi budur. "Ah vah" edip, sorumluluğu yıkacak başkalarını aramak değil...

Allah dostları, yüzüne baktığınızda, size ulaşılmaz iklimlerden ışıltılar taşıyan insanlardır. Musa Topbaş da onlardan biriydi. Isınırdınız onun tebessümlerinde, onunla bütünleştiğiniz nisbette yüreğinizin hafiflediğini hissederdiniz... Rabbim, insani letafetleri, kalbi Zatiyla hemhal olanlara lutfediyor... Sanki Hüsn''ünden yansımalar olmuş gibi... Gelip geçici güzellikleri değil, ölmez ışıltıları nakşediyor sevdiklerinin yüzüne... Bakınca yüzdeki pırıltıları değil, onların derunundaki ışık deryasını görüyorsunuz.

Ben düşünüyorum ki, böyle Allah dostları, elmas parçaları gibidir. Her insan bir rengine gönül verir. Musa Topbaş da, böyle pek çok gönülde aşklar tutuşturan bir Allah dostuydu.

Necip Fazıl merhum, Mahmut Sami Ramazanoğlu merhum için "Bir yağmur damlası kadar saf ve berrak" ifadesini kullanmıştı. Musa Topbaş Efendi Hazretleri, o yağmur damlasından bir parçaydı inanın...

Böyle insanlar göçtükçe biz fakirleşiyoruz, ahiret zenginleşiyor... Nerdeyse bütün insanlar orada... Gurbette kaldık adeta... Boşuna değil Mevlana Hazretleri''nin vuslat gününe özlem duyması...

Musa Topbaş Efendi için daha çok şeyler yazmak isterim. İlgi ve ihtimamlarına razı olmuş insanlardan biriyim. Böyle güzel insanların nazarları bile eğitir... Biz sohbetlerine ulaştık... Keşke bir gazete köşesinden daha çok yerim olsa da daha çok şeyler aktarabilseydim sizlere... Ama olsun, "kalbden kalbe akış vardır." Az söylesem de çok anlayacağınızdan eminim... Rahmetler diliyorum. Bütün evlatlarına ve sevenlerine sabrı cemil niyaz ediyorum... "Rabbim cennette cem etsin hepimizi sevdikleriyle birlikte..."