Daha kaç 27 Mayıs, kaç 28 Şubat?

AB ile ilişkilerde Türkiye''deki bazı odakların iki korkusu var: 1. Bölünme korkusu 2. Laiklik elden gider korkusu.

Açık açık konuşalım: Düşünülüyor ki;

-İnanç ve düşünce özgürlüğünde genişleme olursa ülkenin İslâm dinine bağlı insanları laik rejimi tehdit eden mecralara yönelirler.

-Kürtçe tv ve benzeri alanlarda özgürlük sağlanırsa, ülkenin kendilerini Kürt olarak tanımlayan insanları, bölünme arayışı içine girerler.

AB ile ilişkiler ise Türkiye''yi, inanç, düşünce ve ifade özgürlükleri alanında olduğu gibi, bir toplum bünyesinde bulunan insanların, kendilerini farklılıkları ile var kılabilme alanında yeni standartlar, daha net söylemek gerekirse Türkiye''de var olandan daha geniş standartlar içine götürüyor.

Ve bu korku üretiyor: "AB Türkiye''yi böler korkusu, laiklik tehlikeye girer korkusu..."

Korkunun karşılığı ise, tüm ülke için daha sınırlı bir özgürlük standardı oluyor.

Şimdi biraz da, özgürlük standardı üzerinde tartıştığımız toplum kesimlerinin sosyal yapı içindeki ağırlığına bakalım.

İnanç, düşünce ve ifade özgürlüğü tartışılan Müslüman nüfus, Türkiye''nin yüzde 90''larını oluşturuyor.

"Kimlik" meselesi dolayısıyla özgürlük alanı tartışılan "Kürt vatandaşlar" ise bu ülkenin yüzde 20''sini oluşturuyor.

Kolaylıkla söylenebilir ki, bir ülkede eğer böylesine bir nüfus yoğunluğu özgürlük konusunda sancılı ise, o ülkede sosyal yapıyı sancısız yönetmek mümkün değildir. O ülkede çok ciddi bir temsil problemi vardır. O ülkede çok ciddi bir demokrasi problemi vardır.

Türkiye''de her iki alanda da özgürlük sancısı bulunduğunu inkâr mümkün müdür?

İşte Marmara İlahiyat Fakültesi''nin kapısında bin kız öğrenci inançlarına göre kılık kıyafet seçtiği sebebiyle okula alınmıyor. Sadece bu görüntü, Türkiye''de bir inanç özgürlüğü, hatta eğitim özgürlüğü problemi bulunduğunu anlatmaya yeter.

Bütün kamuoyu yoklamaları, Türkiye insanının, yüzde 80''lerde bir çoğunluğunun, "başörtülü eğitim ve çalışma hakkı"ndan yana olduğunu ortaya koyuyor. Demek bu yasak, yüzde 80''lerde bir toplum kesimini rahatsız etmek pahasına sürdürülüyor. 28 Şubat sürecinin, bu geniş toplum kesimi için bir "alan daraltma" anlamı taşıdığında da kimsenin şüphesi olamaz.

Gelelim "Kürt meselesi"ne... Farklı bütün yorumlara rağmen, Türkiye''nin Doğu-Güneydoğu bölgesinde uzun yıllara yayılan bir sancı devam edip gelmiyor mu? Kendini Kürt olarak tanımlayan bir toplum kesimi, yüreğini daralmış hissetmiyor mu? Sadece bölgedeki belediye seçimi sonuçları, bu daralmanın tepkisel muhtevasını yansıtmış olmuyor mu.

Tabiî ki, önemli soru şu:

Türkiye''de böylesine geniş toplum kesimlerinin yüreğini daraltan bir özgürlük standardını kim belirler?

Demokrasinin varolduğu söylenen bir ülkede, böylesine geniş toplum kesimlerini bunaltan bir çerçeve, hangi meşru temsil yetkisine sahip olabilir?

Birinci sorunun cevabı "kendisini devlet yerine koyan gruplar" olabilir.

İkincinin cevabı ise, "bizde demokrasi böyle olur, yerseniz" olabilir...

Bu cevaplar belki bize 28 Şubat''larla yediriliyor ama, uluslararası plana çıktığınızda kimse yemiyor.

İşte AİHM''deki davalar... Binlerce "Türkiye şikâyeti..." var. Köylülere dışkı yedirmenin tazminat bedelini gariban Türk vatandaşları ödüyor. Peşpeşe parti kapatmaya itirazları konuşuyor AİHM... Fransız avukat soruyor: "Jacque Chirac rahipleri Elysee''de toplayıp yemek verseydi, onun partisi kapatılır mıydı?" Buna cevap olarak "İslâm aslında teokratik bir dindir" demek, kendi toplumunuzun dinini suçlamak akıl alır iş midir?

Hiç AB standardında sınava girmek olmasaydı bile, Türkiye, bu çarpık yapıyı sürdürecek miydi? Sürdürebilir miydi? Türkiye daha kaç 27 Mayıs, 12 Mart, 12 Eylül ve 28 Şubat kaldırabilir? Daha kaç partiyi kapatabilir Türkiye? Daha kaç radyoyu susturup, tv''yi sansürleyebilir? "Darbe"yi sahiplenen adam çıkıyor "Bu Meclis de 28 Şubat ürünüdür" diyor. Hadi kurtarın bakalım Meclis''in onurunu... Mesut Yılmaz neden bir türlü inandırıcı olamıyor, neden "darbeci medya" bugün darbeciler tarafından yalakalıkla suçlanıyor? Neden Türkiye''de siyaset patinaj yapıyor, iktidar iktidar değil, muhalefet muhalefet olamıyor?

Bir kere meşru alanın çivisi çıkmış. Sistemin çerçevesini vatandaş değil, kendini Türkiye''nin sahibi sayıp devlet yerine koyanlar belirliyor. Onlar vatandaştan korkunca, vatandaşın da kendi kendisinden korkması gerekiyor. "Bende benim görmediğim bir tehdit unsuru var" demesi vatandaşın...

Böyle, korkularla gitmez...

Güvenin bu memleketin Kürt''üne Türk''üne, Laz''ına Çerkez''ine...

Alevi''sine Sünni''sine güvenin... Başörtülüsüne , başörtüsüzüne...

Devlet adına ayrımlar yapıldıkça ayrılıklar oluşuyor. Tehlike asıl burada...

İlahiyat önündeki kız öğrenciler, "beli kırılacak" bir hareketin uzantısı olarak görülmeye devam ettikçe Türkiye''de hiçbir şeyin normal hale gelmesi mümkün değildir.

Sistem yüreğini, bu ülkenin sade insanlarının yüreği kadar genişletebilirse her şeyi çözmek kolaylaşacaktır.