Şefkat özlemi

Evet, hiç kimse görmedi bir Türk politikacının yüzünü, depremzede bir bebekle aynı kare içinde... Ne Demirel''i, ne Ecevit''i, ne Yılmaz''ı, Kutan''ı, Bahçeli''yi...

Hiçbir bebek bir Türk politikacının burnunu tırmıklayamadı.

Güler yüzlü bir depremzede anne fotoğrafı yansımadı bir Türk politikacı yüzü ile birlikte ekranlara...

Bir Türk politikacı sabahlamadı depremzede bir aile ile çadırlarda... O soğuğu iliklerinde hissetmedi. Elleri bir ekmeğe uzanmadı, kuyrukta çorba için, bir paket makarna için beklemedi.

Onun için yağmur altında, uzanan ellere elini uzatan, protokol ve güvenlik kurallarını aşıp halkın arasına karışan, yüzünü, dünyanın en güzel fotoğrafı olan bebek yüzü ile buluşturan bir Amerikan lideri ülkemizde farklı bir iklim oluşturuyor. Clinton''un bu jestlerini neye bağlarsanız bağlayın, bizim insanlarımız açısından baktığınızda, ortada gizlenemeyecek bir "şefkat özlemi" olduğunu görmezden gelemezsiniz.

Sanki insanlarımız, kendi yöneticilerinden göremediği bir şeyi, "derin şefkat"i bir Amerikan liderinde bulmuş gibi davranıyor. "Clinton Mayıs''ta Cumhurbaşkanlığı için aday olsa, acaba Demirel''den daha fazla oy almaz mı?" Bu, şu günlerde, insanlarımızın yüzünde buruk tebessümler oluşturan bir soru...

İki yılı aşkın zamandır kahredici bir "inanç özgürlüğü" problemi yaşayan insanlarımız Clinton''un sözlerinde bir şefkat kırıntısı arıyor. "Demokrasi, Türkiye''nin İslâmî kimliği" gibi Clinton''un sözlerine giren çerçeveden, acaba bu topraklar için kalıcı bir özgürlük açılımı çıkmaz mı?

Cinton''un Meclis konuşmasında yer alan "Türkiye''nin Kürt vatandaşlarının doğal hakları" ifadesi, ülkemizin, yıllar süren düşük yoğunluklu savaş ortamında ömürleri törpülenen bir başka insan kümesinde, "şefkat pırıltısı" olarak algılanıyor.

Clinton''un, İMF, Dünya Bankası vs. nezdinde açılacak kredilere yeşil ışık yakan ifadeleri, faiz sarmalında boğulan büyük kitleler tarafından bir umut ışığı olarak görülüyor.

Tüm bu algılama tarzları doğru veya yanlış, ama hepsinde bir gerçek var, bu ülkenin insanı bunalmış durumda... Bir umut ışığı, nereden gelirse, ona canhıraş bir tarzda sarılıyor.

Körfez harekâtı sırasında dünya medyasına yansıyan bir fotoğrafı hatırlıyorum. Bir Kuveytli, Amerikan bayrağını öpüyordu. Kuveytli çocuklar "Bush Bush Yes!" diye çığlık atıyorlardı Amerikalı askerleri gördükçe...

Bizde Amerikan bayrağını öpenlerin çıkacağını sanmıyorum. Ama Clinton''un "We Love You-Seni seviyoruz" şeklinde pankartlarla karşılanması bir gerçek. Demek istiyorum ki, kendi halkımızın psikolojisini yakalamak lâzım bu ortamda... "Bu şefkat özlemi neden? Neden geldik bu noktaya? Kimin hangi kabahati yüzünden?"

Devletimiz gece yarısı baskınlarına alıştı. Ardından medyanın da iştirak ettiği yargısız infazlar geliyor. Gözaltına aldığınız ve henüz hiçbir yargılama sürecinden geçmeyen insanları, gizli olması gereken hazırlık tahkikatı sırasında, "yılan" diye suçlamak, "APO''dan tehlikeli" ilân etmek devlet ve medya terbiyesine sığıyor! Gözaltına aldığınız, içinde kadınların da bulunduğu 80 kadar insana, "Çete" diyebiliyorsunuz rahatlıkla... Hukukla ilginiz bununla da kalmıyor. Önce "çete yaftası" yapıştırıp, ardından, "ihbarcılar nerde?" çağrısı yapabiliyorsunuz... Tam bir "Önce salben idamına, ba''dehû şevahidin dinlenmesine..." mantığı... Hele o, söz konusu gözaltılar için üretilen "Cinsel fanteziler..." Devletin hukukla, medyanın ahlâkla ilgisi ancak bu kadar ayaklar altına alınabilir? Hukuktan geçtik, namus, haysiyet gibi konularda hassas olduğu bilinen İçişleri Bakanı Tantan''ın, haysiyetlerin bu kadar fahiş biçimde ayaklar altına alınmasına göz yumması (Acaba daha ötesi mi?) anlışılır gibi değildir. Adnan Oktar olayından söz ediyorum. Bu olayda ne devletin tavrının hukukla ilgisi vardır, ne de medyanın ahlâkla... Bir kısım medya, basın ahlâkını, intikam duygusuna kurban etmiştir... (Bu konuda Doğan ve Bilgin grubunun yüz kızartıcı tavrına rağmen, Milliyet''in ahlâk hassasiyetinin altını çizmek gerekir. Orada farklı bir ahlâk damarı gün yüzüne çıkmıştır) Adnan Oktar operasyonu ile bir kere daha anlaşılıyor ki, hukuk devleti, hukukun üstünlüğü, medya ahlâkı gibi şeyler bir terbiye işidir. Öyle Clinton dolduruşu ile, AB tornası ile sahip olunuverecek nesneler değildir. İnsanların haysiyetlerine itinayı öğrenmek için daha birkaç fırın ekmek yememiz lâzım...

Türkiye, "Siyaset Meydanı"ndaki görüntüleriyle Kemalist gençleri daha yakından tanıma imkânı bulmuştu. Ben bunun yeterli olmadığını, onları ekrana daha çok çıkartmak gerektiğini düşünüyorum. Onların yanında, Yekta Güngör Özden ve benzeri saygın isimler de sık sık ekrana çıkartmalı, onların güngörmedik sözlerinden halkımızı yararlandırmalıyız. Son olarak Yekta Güngör Özden''in bir toplantıda söylediği sözlere rastladım. Şöyle demiş meselâ: "Eğer Atatürk olmasaydı babalarınız kim olurdu" diye sorarım onlara?" Burda durmamış, şunları da ilâve etmiş: "İkinci Cumhuriyetçiler mandacı mandalardır." İşte böyle! Bu fikirler, küçük salonlarda kalmamalı, Emin Çölaşan''ın, İsmet Solak''ın, Kurtul Altuğ''un tv programlarında milyonlara ulaşmalı... Biz de daha yakından tanımalıyız "Kemalist çizgi"nin fikrî derinliğini...