Kara delikler

Ne çok şeyi anlamıyor, ya da anlamazdan geliyoruz.

Nevruz''da Diyarbakır''da 100 bin kişi toplandı meydanda, mesajı anlamadık. "Baharın gelişini kutladılar, halay çektiler, dağıldılar" dedik. Oysa bir sancının güler yüzlü yansımasıydı o. İnsanlar, bir dil bulmuşlardı Nevruz''la... Barışçı bir dil. Gülen yüzlerin ardında, yılların sitemi vardı. Bir de "Çoluk çocuk bir yerdeyiz işte, yılmadık" mesajı...

Batman''daki kadın intiharları da medyanın massedici ikliminde yutuldu gitti.

Memurlar gösteriler yapıyor, içinde yaşadıkları geçim savaşını karikatürize ediyorlar, anlamıyoruz. İşçilerin, işsizlerin, çiftçilerin mesajlarını da anlamıyoruz. Hatta işadamlarının tükeniş çığlıkları da bir kara delikte kayboluyor.

Genç insanlar cezaevlerinde ölüm orucu yapıyorlar. Saniye saniye eriyor vücutları. Operasyonlarımız onların iradesini çözmüyor. Cenazeler çıkıyor cezaevlerinden anlamıyoruz. Onların anne-babalarının canhıraş feryadları hiçbirimiz için anlamlı gelmiyor, gene bir kara deliğe akıyor.

Başörtülü öğrenciler, başörtülü kamu görevlileri dört yıldır, yüreklerimize ulaşmaya çalışıyor, yüreklerimizi kapattık. Dün Darülaceze''ye gitmiş İlahiyatlılar. Dua istemişler ninelerden, dedelerden, özürlülerden... Yanaklarını ıslatan duyguları anlamadık, insan hakları çığlıklarını anlamadık, inanç özgürlüğü dediler, anlamıyoruz.

Üniversite sınavlarında sapır sapır döktüğümüz Meslek liselileri, İmam Hatiplileri anlamadık..

Cumhurbaşkanı Ahmet Necdet Sezer''e, belki kendisinin bile beklemediği bir itibar yükledi bu toplum, bunun gerçek sebebini anlamadık, anlamıyoruz.

Şimdi Kemal Derviş''i, daha düne kadar ismi gündemde olmayan, hemen hiçbir özelliğini yakından tanımadığı, neyi gerçekleştirebileceği konusunda somut verileri bulunmadığı halde, umut haline getirmeye çalışıyor insanlarımız, her adımında, her sözünde, jestinde mimiğinde, konuşmasının satır aralarında umut kırıntıları aramaya çalışıyor. Bir Derviş''in neredeyse koca bir hükümete, hatta siyasete bedel hale geldiğini görüy, sebebini anlamıyoruz.

Avrupa''ya umut bağlıyor Türkiye''nin kendi başına kendini düze çıkarabileceğinden umudu tükenenler... Amerika''dan bir yetkili umut bahşederse ellerine kapanıyoruz nerdeyse... Dünya Bankası''nın, IMF''nin kapisındaki duruş tarzımızın anlamını onlar anlıyor, biz anlamıyoruz.

Başbakanımızın halini anlamıyoruz. İktidarın zavallılığını anlamıyor, muhalefetin perişanlığını anlamıyoruz. Bir seçimin bile ülkeye fazla bir şey getirmeyecek olmasının anlamını anlamıyoruz.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesine umut bağlıyor hukuk sürecinde umudu bitenler...Ve insanlarımızın hiçbir Avrupa ülkesinde olmayacak ölçüdeki yoğunlukla AİHM''nin kapısını aşındırmasının verdiği mesajı anlamıyoruz.

Daha düne kadar mafyaya umut bağlıyordu, adaletten umudunu kesenler...

Siyasetçi bile kendisinden ümit kesmiş durumda, bunun sebebini anlayamıyor.

Aşağı yukarı bir yıldır polis ve jandarma devletin bir yanına bulaşan yolsuzluk dosyaları ile boğuşuyor, deyimler sözlüğünde isim kalmadı nerdeyse, yolsuzluklara ad bulmak için... Bunun gerçek sebebini anladığımız da söylenemez.

Bir toplum hayatının hemen her alanından feryadlar yükseliyor, birilerinin anlaması gereken feryadlar, ama kimsenin anladığına dair bir işaret yok.

Devlet hangi zaman için var?

Siyaset hangi gerekçe ile meşru?

Duyarsızlık mı denmeli bu vakıaya, yoksa kapasite düşüklüğü mü?

Yoksa insanların duyarlılığı dahil her şeyi öğüten bir değirmenin taşları altında mı kaldık, bir anaforun içinde mi savruluyoruz?

Tek tek ele aldığınızda bu ülkenin insanlarını, sayısız yıldız simalar bulmanız mümkün...

Ama bir türlü karılıp helva olamıyoruz. Kollektif aklımız demek olan yönetim planında her şey dümura uğruyor.

Toplumun her kesiminde derin çığlıklar var ve normal bir sistemde tüm bunları duyup, bir biçimde yüreğine yansıtan, cevaplar üreten, cevap bulamasa bile acıları paylaştığını hissettiren yapılar bulunur.

Türkiye''de bu planda çığlıkları yutan kara delikler söz konusu...

Türkiye''nin toplum-sistem ilişkisindeki temel sancısı bu.

Sistem duymuyor toplumu...

Sonuçta, acılar kaybolmuyor, çığlıklar sönmüyor. Belki içe atılıyor, belki gözyaşına dönüşüyor, belki öfke oluyor, belki Nevruz olup meydanlara çıkıyor... Herkes farklı biçimde yansıtıyor olabilir ama, ister sitem deyin, ister öfke, ister acı, sancı, toplumun yüreğinde, derin bir oluşum var.

Daha etkin bir sivil örgütlenme olsaydı, olabilseydi, bu derin oluşum, sistemi mutlaka adam ederdi. Kendisini anlayan yürekleri sistem haline getirirdi.

Türkiye, bu sivil örgütlenmenin sancısını yaşıyor, ama zamanın tekerleği de o sivil bilinçlenmeye doğru seyrediyor. Bu ülkede çocukların sesinin babalarından daha yüksek çakacağından herkes emin olabilir. Bir gün toplumu daha iyi anlayan bir sistemin inşa edileceği muhakkak.