Keşke defin için hazır olsaydık!

Ölümleri bir biçimde içimize sindiriyoruz, keşke defin için hazırlıklı olsaydık da, ortalığı cesed kokusu kaplamasaydı...

Yazıya çok ürküntü verici biçimde mi başladım?

Ama gerçek öyle... Cezaevi ölümleri karşısında zamanında ve yeterli duyarlılıkta davranamadığımız için ortalığı cesed kokusu kapladı ve devletin zirvesine varıncaya kadar telâş başladı...

Aslında bu yazıda cezaevi ölümlerinden bahsetmek istemiyorum. Başka çok sesli ve defin hazırlığı yapılmayan ölüm sinyalleri üzerinde durmak istiyorum.

Köylüler-çiftçiler için toplu mecazi ölümlere hazır olmalı Türkiye...

Memurlar için...

İşçiler için...

Hatta esnaf için...

"Evet, köylüler-çiftçiler ziraî ürünleri dünya fiyatlarının üstünde bir maliyetle üretiyor. Bunun zararını devlet yüksek taban fiyatları, gübreye sübvansiyon veya ucuz kredilerle karşılıyor. Bundan devlet bankalarının görev zararı ve devlet bütçelerindeki açık doğuyor. Açık da vatandaşların vergileri ile kapatılmaya çalışılıyor...

Ne yapılmalı? Sübvansiyonlar kaldırılmalı. Çiftçi kendi haline bırakılmalı. Dünya fiyatlarıyla üretemediği şeyi ekmemeli. Şeker pancarı öyleyse öyle... Tütün öyleyse öyle... Buğday, pamuk, çay, muz, fındık öyleyse öyle... Devlet, sonunda zarar edeceği, denize dökeceği, toprağa gömeceği veya yakacağı hiçbir malı almamalı...

Benzeri bir uygulama hayvancılık için yapılmalı...

Bu son derece haklı uygulama ile bütçe açıklarının çiftçi kaynaklı olan bölümü ortadan kalkmış olur..."

Ama... Çiftçinin de, daha ötede, ne kadar varsa o kadarıyla, Türk ziraatçiliğinin ve hayvancılığının da ölüm fermanı imzalanmış olur...

Devlet bu kararları alırken, çiftçi ve köylü için de bir defin hazırlığı yapmalı ki, sonra ortalık feryadü figandan geçilmez olmasın.

"İşçi ve memurlar için de böyle bir hazırlığa gerek var...

Devletin memur sayısı fazla... Kamu iktisadi kuruluşlarının çalıştırdığı işçi sayısı fazla. İşsizliği kamufle eden bir uygulama ile veya siyasî kararlarla memur ve işçi sayısı hiçbir verimlilik kaygısı taşımadan artırılmış. Özel kuruluşların 10 kişi ile yaptığı iş, devlette 50 kişi ile yapılıyor. Bu, devlet kaynaklı üretimin maliyetini artırıyor. Bütçede oluşan açıklar da vergi ve zam olarak halkın sırtına yükleniyor!

Ne yapılmalı?

Devletin memur sayısı azaltılmalı, asla ve asla yeni memur alınmamalı... Sonra kamu iktisadi kuruluşları özelleştirilmeli, özelleştirme ile ilk planda işçi çıkarılarak zararlar önlenmeli, kâra geçilmeli...

Bu son derece haklı uygulama ile, cari giderler azalacak ve bütçe üzerinde aşırı istihdamdan kaynaklanan yükler kalkacağı için, devlet maliyesi rahatlayacak..."

Ama bununla, "işsizler" denen ve çoktan gözden çıkarılmış toplum kesimlerine yeni yüzbinler, milyonlar eklenecek. Çalışabilecek bir nüfus kesiminin ölüm fermanı olacak bu.

Öyleyse devlet bu kararı alırken de, işsizler için bir defin hazırlığı yapmalı ki, sonra ortalık feryadü figandan geçilmez olmasın.

Bir ara Gümrük Birliği gerçekleştiğinde, yerli sanayi için de böyle bir ağıt ortamı vardı. Türkiye''den çok daha ucuza ve kaliteli üretim yapan dünya sanayii, yerli sanayi ürünlerini silip süpürüyordu. O zaman da sanayiciler devletten "korumacı" ek tedbirler istiyorlardı. "Öldük, bittik, Türk sanayii çöküyor" feryadı ortalığı kaplamıştı. Onlar ulaştılar Ankara''ya, belirli sonuçlar aldılar.

Şimdi çiftçi, işçi, memur temsilcileri siyasete baskı yapıp, dünyada gelişmiş ülkelerdeki sübvansiyon örneklerini de göstererek, belirli ölçüde "eski sübvansiyon" usullerinin devam etmesini talep ettiğinde şaşırıyoruz. "Bu düzen değişmeli, siyasetçi oy kaynaklarına oynamayı bırakmalı" diye feveran ediyoruz.

Falancanın zararını falanca ödemesin, bütçe açıklarından kurtulalım vs.. bütün bunlara evet...

Ama birisinin çıkıp, ülke nüfusunun yüzde 44''ünü oluşturan köylünün, ziraatçinin, hayvan yetiştiricisinin, bunlara bağlı olarak ülke ziraatinin ve hayvancılığının durumu ne olacak sorusunun cevabını vermesi lâzım. Aynı şekilde, evine bir lokma ekmek götüremeyen ve büyük çoğunluğu genç, milyonlarla ifade edilen işsizin durumu ne olacak, bunun da cevabının verilmesi lâzım.

Genç işsizliğinin toplumsal maliyeti, artık köyünde barınamayan ve işsizler ordusuna katılıp şehrin yolunu tutan köylünün sosyal maliyetinin hesap edilmesi lâzım. Tarımı-hayvancılığı sıfırlanmış bir tarım-hayvancılık ülkesinin ne anlama geldiğinin hesap edilmesi lâzım.

Çiftçi ve işsiz için ölüm fermanı vermek kolay, ama defin hazırlıkları yapmak şartıyla... Yoksa ülke, şimdi ekonomik bedelini ödediği şeyin, sosyal maliyetinin altında kalır ki, onu taşımak mümkün olur mu, bilinmez.

Türkiye''de öteden beri bir "ıskartaya çıkarma" mantığı var. Belli toplum kesimleri ıskartaya çıkarılıyor, gözlerden uzaklaştırılıyor ve onlara karşı sanki devlet sorumluluğu bitiyor. Oysa bir birikim oluyor ve o birikim, işte, bir gün Ankara sokaklarında, bir gün İstanbul varoşlarında patlıyor.

Hani, "ekonominin sosyal boyutu" denen bir şey var... İşte onu birileri dikkate almalı Ankara''da... Amerika ya da IMF olmazsa Derviş, Derviş olmazsa Ecevit-Yılmaz-Bahçeli, onlar da olmazsa Meclis... Türkiye''nin nabzını tutan birileri olmalı Ankara''da... Hiç olmazsa batık bankalara ve mevduat sahiplerine gösterilen ilgi kadar..