Kuşku patlaması

Devlet" her kimse, şimdi onun, oturup ciddi bir özeleştiri yapma zamanıdır. Çünkü bizzat kendi halkının öfke yüklü bir "kuşku patlaması" ile karşı karşıyadır...

Bunu görmek için, "deprem vergisi" dolayısıyla ortaya konan halk tavrına bakmak yeter.

Her kesimden insan açık açık soruyor, sorguluyor:

"-Vergi ile elde ettiğiniz parayı ne yapacaksınız? Bu para gerçekten depreme mi sarfedilecek? Parayı nemalandıracak mısınız? Hangi ölçüde nemalandıracaksınız? Nemalandırırken, sakın birilerini kayıracak, zengin edecek olmayasınız?"

Bu sorulardan kuşku fışkırıyor.

Bunun adı devlete yönelik güven bunalımıdır.

Halk bu noktaya gelmiştir.

Yapılması gereken, halkın tepkilerini dillendiren tv kanalllarını kapatmak değil, bu güven bunalımının, bu kuşku patlamasının sebeplerini araştırmak ve yeni bir imaj inşa etmektir.

Bakın, bu halk yaralı bir halktır. Depremle yıkılmıştır, yağmurla yıkılmıştır. Her evden, bir değil, birkaç cenaze çıkmıştır... Kimi ocaklar sönmüştür... Bu ortamda insanlar, azıcık şefkat karşılığında şükran hisleriyle yüklenmektedir. "Tarihi düşman" diye öğrendiği Yunanlı''nın ilgisine haklı olarak şükran duyuyor, Filistin''deki kıyıcı üslubunu bildiği halde İsrail''liyi candan kucaklıyor, her dış yardım heyetine minnet hislerini ifade ediyor. Anadolu''nun dört bir yanından koşup gelen kardeşlerini sevinç göz yaşlarıyla karşılıyor. Ama kendi devletine karşı buruk, kuşkulu, öfkeli...

"Niye" diye sormak gerekmez mi?

Dün, deprem bölgesini dolaştım...

"Devlet havada, halk yerde" diyor insanlar, dolaşan helikopterleri göstererek... Durumdan buruk istihzalar çıkarıyorlar...

"Devlet büyükleri"ni kaç kişi alkışlar, kucaklar, boynuna sarılır deprem bölgesinde, bir tahmin yapmak mümkün mü?

Demirel Kızılay Başkanı ile deprem bölgesinde turlasa, nasıl tepkilerle karşılaşır?

Ya da Ecevit Sağlık Bakanı ile halkı selâmlasa?

Devlet savunmada! Hatta yer yer suçlamada! Bir türlü "Niye böyle bir konumdayız?" diye sorma noktasına gelmedi.

Evet, ölü sayısı konusunda yapılan açıklamalarda bile dört-beş binlik hata payı bulunan bir mekanizma ile karşı karşıya bulunuyoruz. Bizi yönetenlere sonsuz bir güven duymak için gerekçelerimiz bunlar mı?

İnsanlar enkazın altından, çamurun içinden bakıyorlar devlete ve ortada tam bir perişanlık, başıboşluk görüyorlar.

Ondan sonra gelsin salmalar, keyfi düzenlemeler...

8 yıllık kesintisiz eğitim için yapılan kesintilere ne oldu?

Kızılay''ın ve Türk Hava Kurumu''nun fitre zarflarıyla topladıkları nereye gitti? Nereye gitti "devlet marifetiyle" toplanan kurban derilerinin geliri?

Fak-Fuk-Fon''da biriken gelirler bütçe açığını kapatmak için mi kullanılır?

Ya da vatandaştan kesilen zorunlu tasarruf primlerinin başına ne gelir?

İhaleler nasıl verilir devlette? POAŞ neyin nesidir? Depremde resmi binalar (askeri tesisler dahil) neden harabeye döner? Bankaların içi nasıl boşaltılır ve bundan yargılananlar, devlet büyükleri ile nasıl bir "Aile fotoğrafı" içinde yer alır?

Ne yazık ki her şey, halk hafızasında, devlet-vatandaş ilişkileri içine yazılıyor ve bundan kuşku ve öfke doğuyor.

Ama sadece bunlarla sınırlı değil.

Son kuşku ve öfkede, daha derin tepkilerin yansıması var.

Son iki yılın yarasını hatırlamadan anlaşılmaz bu sancı...

Bir bakıma insanlar, "özgürlüklerimizi sınırlarken aslan kesiliyordunuz, şimdi yara sararken neden yoksunuz?" diye soruyor devlet yöneticilerine...

İlgi acıtıyor, ilgisizlik acıtıyor...

Bu ne menem bir ilişki düzenidir!

Bu sağlıksız bir ilişki düzenidir ve depremle birlikte fâş olmuştur... İnsanlar, ölümden sonrasını gördükleri, artık duvara dayandıklarını hissettikleri, "bundan ötesi olmaz ya!" dedikleri bir noktada, içindeki her şeyi, tüm burukluğu, öfkeyi, acıyı, olanca açıklığıyla ortaya koymuştur...

Ben derim ki, devlet, bu halk t epkisini dikkate alıp, "Neden bu noktaya geldik?" diye bir iç sorgulama yaşayacaksa, bunun içine başörtüsü yasağını koysun, Tayyip Erdoğan''ın başına gelenleri koysun, İmam Hatiplerin ve Kur''an Kurslarının yaşadığı acıyı koysun, Kur''an eğitimi alanında yapılan son tahribatı koysun, tek sınav sistemiyle hayatı söndürülen, tercih sonuçlarının açıklandığı bugün hüsranları çok daha vahim biçimde ortaya çıkan genç meslek liselilerin yüreğinde oluşan öfkeyi koysun, af tasarısındaki çifte standard çirkinliğini koysun... O kadar çok gözyaşı birikti ki... Bundan, merkezi otoriteyi sarsan bir fay hattı yerine, işte böyle bir kuşku ve öfke seli oluyor... Telaş içinde savunma söylemi geliştireceğinize anlayın biraz... halkınızı anlayın...

Dünyanın öbür ucundan gelmiş bir gazeteci kadar anlayın!