Patolojik bir durum

Yazar cezalandırmakta üstümüze yok. Bunu çok kolay yapıyoruz. En çok gazeteci cezalandıran ülkeler arasında, dünya sıralamasında başı çekiyoruz. 30 yıldır yazıyorum, son iki yılda, yazılarımı olağanüstü süzerek yazmama rağmen, peşpeşe davalara hedef olmaktan kurtulamıyorum. Benden çok daha fazla davaya muhatab olmuş gazeteci-yazarlar ülkesi Türkiye... Yazılarından, röportajlarından dolayı cezaevlerine giren gazeteci-yazar sayısı 50''li sayılara ulaşmış...

-Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi''nde aleyhine en çok dava açılan ve mahkumiyet alan ülkelerin de başındayız.

-Politikacı cezalandırmakta üstümüze yok. Başbakan asmaktan, siyasi liderleri sürgüne göndermeye, parti kapatmaya, belediye başkanlarını şiir okudu diye hapse tıkmaya kadar türlü çeşitli siyasi suç üretmekte mahiriz.

-Askeri müdahale konusunda da üstümüze yok. Ne garip, insanlar, periyodu tamamlandığı zaman asker müdahale etmediğinde şaşırıyorlar. Medya sürekli böyle bir potansiyel birikimi seslendiriyor.

-Hamasi gösteriler üretmekte de dünyada birinciyiz. Bayramı ve tatili en çok ülkelerdeniz.

-Eğitim üzerinde en çok operasyon yapılan, ama eğitim sürecinde en çok fire veren ülkeler arasındayız.

-İnsanları giyim-kuşamları sebebiyle eğitim hakkından yoksun kılan, okuldan atan, hatta Meclis''ten atan belki de yegâne ülkeyiz. "Sakıncalı insan" üretmek için her fırsatı kullanırız. İnsanların başarılarını, ülkeye katkılarını değil, şablonlarımıza aykırı davranışlarını büyütür, mahkûm ederiz.

Bunları meydan okuyarak yaparız genellikle. Başardığımızda büyük bir zafer elde etmiş gibi hissederiz kendimizi... Birilerini yendiğimizi düşünürüz. Birilerine boyun eğdirdiğimizde büyük mutluluk duyarız.

Ama meselâ;

-Toplumsal barışı gerçekleştirmekte zorlanırız. İnsanlar bir biçimde problemlidir egemen sistemle... İnsanlar sık sık boyun eğme duyguları içine itilir. Özgürlüklerde açılım yaparken elimiz titrer. Korkarız insanlarımızdan... İnsanlarımızın hep yanlış yapabileceğinden endişe ederiz ve yasaklara sığınırız.

-Hep bir yetişmiş insan sıkıntımız vardır. Tarım ülkesi olarak binlerce ziraat mühendisimiz boşta gezer, ama biz tohumluk zirai ürünü İsrail''den alırız. Uçaklarımızın modernizasyonunu İsrail yapar...

-Ekonomide kısır döngü bir türlü sona ermez. Kronik enflasyonu aşamayız. Devlet, borç faizlerini ödemek için net yüzde 50''lerde faizle borç almaktan kurtulamaz. Aylık bütçe açıkları katrilyonlarla ifade edilmeye başlanır. Sanayi sitelerinde adım başı "satılık fabrika" levhaları ile karşılaşılır. Yarım ücretle çalışan, işten çıkarılan işçiler milyon milyon artar. İşveren işçi çıkarırken acı duyar, işçi üretmeden maaş almaktan... İnsanlar, kurdukları müesseselerin gözleri önünde can çekişmesi, ölmesi karşısında bir şey yapamamanın acısı içinde kıvranırlar...

-Toplumun en temel kurumlarının birbirleri ile ilişkilerini sağlıklı bir yapıya kavuşturamayız bir türlü.

- "Devlet reformu"ndan söz eder bu ülkenin Cumhurbaşkanı... Belki iki asırdan bu yana devlet reformu arar bu ülke, ama yapılamaz. Siyasette, eğitimde, yargıda, sosyal güvenlikte sancıların önü alınamaz.

Çözüm üretmek yerine, problem üreten bir yapımız var.

Bu, hastalıklı bir zemin üzerinde durduğumuzu gösteriyor.

Bu zemin derinleştikçe, negatif görüntülerin artması kaçınılmaz.

Belki yarın daha çok gazeteciyi mahkûm edeceğiz. Daha çok parti kapatıp, daha çok insanı sakıncalı hale getireceğiz. Daha çok insan, haksızlığa uğradığı gerekçesiyle Avupa İnsan Hakları Mahkemesi''ne başvuracak. Daha çok insan, boyun eğme duygusuna kapılacak...

Cumhurbaşkanı''nın seslendirdiği "Devlet reformu" denen şey nedir? Anayasa Mahkemesi Başkanı''nın seslendirdiği "özgürlük açılımı" ne zaman hayata geçer? Ne zaman bu ülkenin insanı, potansiyel sakıncalılıktan kurtulur? Ne zaman bizler, artıları konuşmaya, yazmaya başlarız?