Serzeniş

Geçtiğimiz günlerde, bazı basın organlarında, Doğu-Güneydoğu''da Türk Silâhlı Kuvvetleri adına yapılan sosyal hizmetlere ilişkin haber ve yorumlar yer aldı. Asker okul yapıyor, öğrencilere ve halka eğitim veriyor, üniversite hazırlık kursu düzenliyor, köylüye su temin ediyor, hasta bakıyor, hastalara ilaç sağlıyor ve köylü ile birlikte eğleniyor.

Asker-halk ilişkisine dair sıcak görüntüler yansıyor medyaya...

Bunlar, uzunca bir süredir, bölgede, terör konusunda önemli mesafeler almış bulunan TSK yetkililerinin, sivillerden beklediği hizmetler.

Asker bir ara açıkça dedi ki:

"-Biz terörde önemli mesafeler katettik. Ancak, bu yeterli değil. Terörün toplumsal zeminini yoketmek üzere, hayatın her alanında iyileştirmeler gerekli. Bunun için de bir seferberliğe ihtiyaç var."

Ancak, sivil yönetim bu seferberliği başlatmakta gerekli sür''ati gerçekleştiremedi. Belki de onun için asker, kendi çapında ne yapabilirse yapmaya karar verdi ve bu hizmet sürecini başlattı.

Gazetelere yansıyan, bu hizmet sürecinin fotoğrafıydı.

Ama bu fotoğraflar ve tabiî yorumlar, sadece belirli gazetelerde yeraldı. Diğer bir ifadeyle, bir kısmında yeralmadı. Yeni Şafak da, bu sıcak görüntüleri yayınlayamayan gazetelerden biri idi. Tabiî, bu gazetenin köşe yazılarında da, hizmetlere ilişkin bir yoruma rastlanmadı.

Burada, en azından kendi payıma, bir değerlendirme düştüğü inancındayım.

Ve serzenişim var.

Ben Doğu-Güneydoğu sancısına büyük hassasiyet gösteren bir insanım. Gazetem de öyle. Bölgede yaşanan sancının, teröre vurulan darbeden sonra, nihai planda, toplum kazanılarak giderilebileceğini ısrarla vurguladım. Bunun için, ciddi bir "rehabilitasyon programı"na ihtiyaç olduğunu, bunun için bir "şefkat harekâtı" uygulanması gerektiğini ısrarla vurguladım.

Bugün TSK bu alanda ciddi adımlar atıyor ve ben bunu değerlendiremiyorum.

Çünkü davet edilmiyorum.

Çünkü gazeteme ve gazetemde yazan insanlara ambargo uygulanıyor.

Serzenişim burada.

Herşeyden önce, bu gazeteye uygulanan ambargonun bizzat ambargoyu uygulayana bir bedeli var: Bir mesaj ulaştırmak istiyorsanız, onu, bu gazetenin ulaştığı toplum zeminine ulaştıramamış oluyorsunuz. Yani ambargo, bizzat hizmetin kendisi ile çelişiyor. Hizmeti üretiyorsunuz, o hizmetin medya kanalıyla topluma intikal etmesini ve hizmetin psikolojik boyutunun tamamlanmasını arzu ediyorsunuz. Ama öte yandan, gene hizmeti farklı toplum kesimlerine taşıyacak kanalları tıkıyorsunuz. Burada bir çelişki var.

Herhangi bir devlet kurumunun (ki TSK da öyledir) Yeni Şafak''ın ulaştığı toplum kesimlerini bir tek kişi bile olsa, gözden çıkarmayı düşünebileceğini aklımıza getirmek istemeyiz. Kaldı ki Yeni Şafak''ın etkinlik alanı, bir tek kişiyi kapsamıyor, özellikle İslâm konusundaki ortak duyarlılıklar sebebiyle, Doğu-Güneydoğu''nun en etkili referanslarından birisi Yeni Şafak. Ve baskı adedi dikkate alındığında, davet edilen gazetelerin bir kısmından daha çok sattığımız bir vakıa. Neden iletişim yolları kapatılır Yeni Şafak''la?

Benimle görüşmemek, beni ve gazetemi ileşitim kurmaya lâyık bulmamak, demokratik yapılanmaya aykırılık bir yana, benim ve ulaştığım toplum kesimlerinin üstünü çizmek anlamına mı geliyor? Bu mümkün mü? Bu ülkede bir tek insanı yok farzetmek mümkün mü? İşte, görmezden gelinen bir vatan parçasının ortaya çıkardığı sancı, bizzat TSK''nın sıcak gündemi olageliyor. Ülkenin çocukları, binler, on binler halinde can verdi orada... Keşke kuşatıcı bir şefkat, çok daha önce hayata geçirilseydi de, son 15 yılı acılara boğan olaylar yaşanmasaydı.

Ben "serzenişim var" diyorum. Belki başka toplum kesimleri daha farklı boyutlarda kırgınlığa düşüyorlardır. Bu sağlıklı mıdır?

Davet edilseydim ne yapacaktım?

Orada içime yansıyan birkaç fotoğrafı, gözlediğim derin şefkat iklimini okuyucuma taşıyacaktım.

Belki farklı tekliflerim olacaktı.

Kimbilir, belki bazı şeyleri eleştirecektim....

Bunlardan ne kaybı olurdu Türk Silâhlı Kuvvetleri''nin...

Beni okuyan, bu gazeteyi takip eden toplum kesimleri, bu şefkat görüntülerinden olumlu etkilenmezler miydi? Beni ve bu gazeteyi okuyan toplum kesimleri, TSK''nın faaliyetlerine daha bir sıcak yaklaşmazlar mıydı? TSK''nın sivil toplum kesimlerine yaptığı çağrıya, beni ve bu gazeteyi takip eden sivil toplum örgütleri, daha bir heyecanla ilgi göstermezler miydi?

O toplum kesimlerine de ambargo uygulanması ihtimali varsa, bu da Türkiye açısından taşınması zor bir yüktür. Türkiye, en küçük imkânlarını yücelme yolunda seferber etmesi gerekirken, bir kısım insanlarına, bir kısım sivil kurumlarına, medyanın bir bölümüne kısıtlama uygulamanın makul bir izahı olamaz. Ayrıca TSK gibi millî bir kuruma, toplum bünyesinde taraftar-karşıt oluşturma gibi gözardı edilmeyecek bir tehlikesi daha var bu yaklaşımın ki, belki de en sağlıksızı budur. ...

Biliyorum bunlar, 28 Şubat sürecinin ayrımcı mantığında normal görüldü. Ama gerçekten normal değil. Demokratik disiplinler açısından da değil, toplumun sıhhati açısından da değil. Söylemek istediğim çok basit bir şey: Beni ve bu gazeteyi takip eden insanları, toplum kesimlerini yok farzetmek de, dışlamak, üzerini çizmek de mümkün ve sağlıklı değildir. Toplum-yönetim ilişkileri açısından makul de değildir. Toplumsal barış için, benimle ve bu toplum kesimleriyle de sağlıklı iletişim kurma zarureti vardır. (Bir yazıda başka türlü mümkün olmaması sebebiyle bu kadar "ben" kelimesi kullandığım için okuyucularımdan özür dilerim).