Asker meselesinde riskler...

Çankaya''daki üçlü zirveyi takip ederken bir gazeteci arkadaşım, "iş oraya kadar gelmiş, toplanmışlarsa sorun yok" diyordu.

Bir bakıma doğruydu bu tespit…

Nitekim zirve sonrası yapılan açıklama bunu teyit ediyordu. Açıklamada, "Sorunların anayasal düzen ve kanunlarımız içinde çözüme kavuşturulacağından vatandaşlarımızın emin olmaları ve kurumların yıpratılmaması için herkesin sorumlu davranması gerektiği…" vurgulanıyordu.

Bu cümleler, askerin anayasal düzen içinde hareket edeceği, buna karşın ordunun yıpranmaması için dikkat sarf edileceği şeklinde okunmalıdır.

Önemlidir.

Emekli kuvvet komutanları, emekli genelkurmay 2. Başkanı, emekli ordu komutanlarının hukuki takibata uğradığı, sadece kişilerin değil ordu politikalarının sorguya çekildiği bir dönemde askerin gerginlik yaşamaması beklenemez…

Sorun da bu gerginlikle, yani askerle ilgili yaşandı, yaşanıyor.

Yoksa ortada sorun yok…

Yaşananlar anayasal düzen ve kanunlar dahilinde olmuyor mu?

Öyle…

Yargı süreci kanunlara göre hareket etmiyor mu?

Öyle.

Yapılan soruşturmalar suç delillerine göre ve yine yasalar çerçevesinde yürütülmüyor mu?

Öyle…

Peki, mesele ne?

Sorun askerin konumu ve rahatsızlığı…

Askerin rahatsızlığı dediğimiz an düşünülmesi gereken sadece bu kurumun resmi tutumu değildir, (kaldı ki resmi tutum önemli ölçüde gelişmelere uyum sağlamaya endekslidir) bundan daha çok ordu içi siyasettir, ordu içi tepkilerdir.

Yaşanan sivilleşme sürecinin ordu bünyesine yönelik etkilerde bulunduğu ortada. Poyrazköy iddianamesi, Kafes Planı bu durumun açık delillerini oluşturuyor. Ayışığı, Sarıkız planları da bir o kadar ordu içi tehlikeli çatlakların resimleriydi.

Genelkurmay''ın sivilleşme sürecini yönetirken dikkati yoğunlaştırdığı asıl noktanın bu olduğu açık. Nitekim anlaşılıyor ki Genelkurmay''da yapılan son generaller toplantısı aslen ordu içi tartışma, ordu içi hava alma toplantısıydı.

Orduda olup bitene, ordu komutanlığı görevini sürdüren Saldıray Berk gibi askerlere dikkat etmek gerekir.

İlk risk faktörü budur.

Ama günün koşullarında yine de ordu içi politika tek başına bir anlam ifade etmez. Önemli olan bu ordu içi çatlaklara ve gruplara tekabül eden toplumsal, siyasal durumların olup olmadığıdır.

İkinci risk faktörü burada karşımıza çıkıyor.

Çeşitli ülkelerde "demilitarizasyon süreçleri" genellikle sert kopuşlar sonrası yaşanmıştır.

Arjantin''de askeri yenilgi, Yunanistan''da Kıbrıs harekâtı sonrası cunta rejiminin son bulması gibi kopuşlar sivilleşme hamlelerini yeni dönemin üzerinde tam mutabakat sağlanan politikaları haline çevirmişti.

Asker sorguya siyasi-sivil sistemin yek vücut olmasıyla çekilmiş, kışlaya geri dönüşü, askerin rolü ve yeni yapısının inşası bu çerçevede olmuştu.

Bizde böyle olmuyor…

Sivilleşme süreci sistemin kutuplaşması, siyasetde, yargıda, basında yaşanan yarılmalar ve çatışmalar üzerinden yürüyor. Ülkede bu konuda iki yargı, iki siyasi yapı, iki basın var…

Böyle olunca çatışma düzeyi yoğunlaşıyor ve sivilleşme süreci daha inişli çıkışlı hale geliyor.

Tersten bir kez daha söyleyelim: Sivilleşme sürecinin çatışmalı olması, hala riskler taşıması asker kadar, hatta askerden daha fazla onun etrafındaki yığılmadan kaynaklanıyor.

Yığılanlar sivilleşme sürecini iktidar mücadelesi, hukuk dışılık olarak, yürütülen soruşturmayı ise demokratik hakların ihlali ilan ediyorlar.

Merkez medyaya hakimler, yüksek yargıya hakimler, ana muhalefete hakimler.

Onlar açısından bu meselenin gerçek bir iktidar mücadelesi olduğu ortada.

Ordu içi çatlakları onlar besliyorlar, ordu içi siyaseti risk haline onlar getiriyorlar…

Türkiye''de gerçek sivilleşme süreci açısından risk oluşturan asıl unsur, Özkökgillerin arkasında durduğu bu iktidar mücadelesidir.

Bu riskler geride kaldığı anda Türkiye gerçekten hızla yol almaya başlayacaktır…