Bir eşik daha geride kaldı...

Anayasa değişiklik paketi Meclis''te kabul gördü. Değişim sürecinin sınırları geldi ve sonunda yargı kalesinin sınırlarına, duvarlarına dayandı.

Türkiye''de yargı, özellikle yüksek mahkemeler birey değil devlet, hak değil ödev esaslı bir yaklaşıma sahip olmuşlardır. Hukuk devleti fikri karşısında sıkça devletin hukukunu bu şekilde bulmuştur. Otoriter uygulamaları doğrulamak, devlet ideolojisini mutlak ve sürekli kılmak yüksek yargının hemen her zaman arka planda yatan işlevleri olmuştur.

Bu işlevler 28 Şubat''la birlikte arka plandan ön plana çıktı, yüksek yargının mutlak siyasallaşması, arka arkaya gelen kapatma davaları ve kararlarıyla tartışılmaz bir nitelik kazandı. Siyasi alanı şekillendirme, siyasi yelpazeyi denetleme, hatta tek tek siyasi aktörleri takip işini üstlendi yüksek yargı.

Takip eden dönemde bu işlevinin yanına siyasi kararları esastan denetlemek işini de ekledi. Örneğin Anayasa Mahkemesi kendisini ilgilendiren bir değişikliğin bile Anayasa''ya aykırılığını, üstelik esastan aykırılığını ileri sürecek kadar aktörleşti.

Ergenekon sürecinde de açıktır ki en derin devlet ayaklarından birisi olarak karşımıza çıkmıştır yargı.

Bugün Anayasa değişikliğinin hedeflediği açık olarak bu yapıdır.

Bundan dolayıdır ki, yüksek yargı organlarının temsilcileri, değişim karşısında direnen grupların önde gelenleri, kalemleri günlerdir, haftalardır sert ve kesintisiz sesler çıkarıyorlar.

Yargının kuşatıldığından söz ediyorlardı, bugün kuvvetler ayrılığının ihlalinden dem vuruyorlar...

Ne gam!

Anayasa Mahkemesi''nin 367 hadisesiyle bizzat Anayasa''yı ihlal ettiği, Hakimler Savcılar Yüksek Kurulu''nun Şemdinli savcısı hakkında verdiği karar ve Ergenekon davasında aldığı yandaş tavırla yargı düzenini iyice siyasileştirdiği bir ülkede yaşıyoruz...

28 Şubat zihniyetinin yüksek yargıçları tarafsızlıktan uzak, hukuki hiçbir ilkeyle yakından uzaktan ilgisi bulunmayan bir duruşun bağımsızlığı ve tartışılmazlığını talep ediyorlar...

Ama sular tersine akıyor...

Ülkedeki hakim toplumsal dalga, bugün ortada bir sorun varsa, bunun her şeyden önce yargı mensuplarının zihniyeti ve ideolojik tutumlarıyla, etik tutumlarıyla ilgili olduğuna işaret ediyor.

Gerçekten de yargı zihniyeti ve yargı politikası Türkiye''de demokratik değişimin karşısındaki en büyük engel olarak duruyor.

Aralık ayında Taraf manşet yapmıştı.

Yargıtay''ın internet sitesindeki ''Güncel Kararlar'' bölümünde üç örnek karar vardı.

Birincisi Hrant Dink''in Şişli 2. Asliye Ceza Mahkemesi''nde bilirkişi raporunun “Suç unsuru yoktur” raporuna rağmen ''Türklüğü tahkir ve tezyif'' ettiği iddiasıyla 301. maddeden mahkûmiyet kararının onaylandığı karar tutanağıydı.

İkincisi ise, ünlü Şemdinli davasında faillerin serbest kalmasına yol açacak sivil mahkemenin verdiği kararı usulden bozarak Askeri Mahkeme''ye gitmesine yol açan süreçle ilgiliydi.

Sitede yer alan üçüncü “örnek” karar ise bir “töre” cinayetinde kadın hakları örgütü AMARGİ Kadın Akademisi''nin davaya müdahil olma talebinin reddi üzerine verilen karardı.

Yeteri kadar açık değil mi?

Bu tablo değişmeli...

Referandum umarız büyük demokratik hamleyi ifade edecek bir eşik daha oluşturur…