Haki renkli siyaset ve temsilcileri

Ordunun siyasi rolünün tartışılmasından hoşnut olmayan sadece asker değil. Bir de ona bağımlı bir varoluşun içinde çalkalanıp giden bir zihniyet ile temsilcileri var…

Bu temsilciler arasında, diğerlerine oranla daha zeki olduğu söylenen emekli bir büyükelçi bulunur.

Bir dönemler TESEV Genel Müdürlüğü yapmış, İstanbul''da kendisini kötü hissedince özlediği Ankara kokusuna koşmuş ve başına geçtiği ASAM''ın koridorlarında muhtemelen iyice rahatlamıştır.

Radikal''de yazar…

Yazılarının büyük bir kısmını liberal adı altında genellediği, demokrat, muhalif kişi ve kalemleri eleştirmeye hasretmiştir. Velhasıl Hürriyet gazetesindeki “şair ruhdaşı”yla birlikte “iktidarın organik aydını” görevini yerine getirir.

Hal böyle olunca sıkça polemik peşinde koşar.

Ne var ki gerek yazdıkları, gerek iddiaları eleştiri oklarını yönelttiği kişiler tarafından pek tartışılmaz…

Muhalif bulduğu herkesi liberal bohçasına koymasının, liberalliği “Kuralları soyut biçimde arka arkaya sıralamak” olarak tanımlamasının neresini tartışacaksınız?

Türkiye''nin yaşadığı ekonomik ve sosyal sıkıntıları, hatta trafik sorununu bile demokrasinin varlığına bağlayan birine ne ve niye cevap vereceksiniz?

Evet, devlet, toplum ve demokrasi hakkında bu vahim görüşlerin tartışılacak hiçbir yanı yoktur…

Bu görüşler aslında tek bir şey ifade eder, direnen ama kaybeden bir güruhu temsil ederler…

Biraz da bu nedenlerle, muhalifler ve gözlemciler için bu zatın önemi, siyasi merkezin ruh halini yansıtan bir “denek” olmasından ileri gelir.

Hangi siyasi pozisyonlar işlek bir aklı bile dumûra uğratabilir?

Hangi siyasi tavırlar ne denli ince işlenirse işlensin bir süre sonra tamamen çıplak hale dönüşebilir?

Ankara''nın haki ve koyu renkli elbiselileri, demokrasi, Türkiye, demokratlar hakkında hangi mantıkla akıl yürütür…

Emekli büyükelçiyi dikkatle okuyarak bu soruları yanıtlamanız mümkündür…

Geçen haftaki yazısından yola çıkalım:

Kanal 7''deki benim de katıldığım İskele Sancak programında askerin siyasi rolünü eleştiren ve demokrasiden dem vuran, liberaller olarak adlandırdığı katılımcılara diyor ki:

“Demokrasiye geçildikten sonra izlenen popülist politikalar dolayısıyla sorunların biriktiğini, yüksek enflasyonda dünya rekorunu yıllarca elimizde tuttuğumuzu ne çabuk unuttular (…)

“Seçilmiş oldukları için güvenlik gibi hayati bir konuda kimin saçmalama hakkı var?

“Seçimle gelen belediyelerin, halkla birlikte yarım asırda koca bir tarihin mimarisini yok edip, kentleri çirkin beton yığınları haline getirmesi, başkalarının mülkleri üzerinde gecekondular yapması mı demokrasi? İnsanların adliye koridorlarında birbirini silahla kovalaması mı? Öğrencilerin öğretmenlerin pantolonunu indirip, birbirlerini bıçaklaması mı? Trafik canavarı olmak mı? (…)”

Ne garip şeymiş şu demokrasi…

Trafik canavarı… Okullardaki şiddet hareketleri… Çevre kirliliği… Yüksek enflasyon… Saçmalamak…

Hepsinin ardındaki ana nedenmiş meğer…

Çıplak düşmek işte öyle bir iş…

Biraz eski bir kaynak da olsa, İtalyan Siyaset bilimci Paretto''dan referans vermeyi beceren birisi siyaset, daha doğrusu siyasetçi ile demokrasiyi neden ayrıştırmayı beceremez dersiniz?

Evet, siyaset ile demokrasi arasına ayrılmaz bir bağ vardır, temsil ve katılımı kuşatır bu bağ…

Ama açıktır ki bu ikisi hiçbir zaman özdeş değildir…

Tarihte ve piyasada “demokrasiyi dışlayan siyaset”ten bol miktarda örnek vardır…

O zaman asıl neden şu olmasın: Her siyasi hatanın faturasını demokrasiye çıkarmak, daha da öte beğenilmeyen her siyasi adımı, siyaset kurumunun varlığının temsil ettiği demokrasiyle açıklamak…

Haki renkli siyasi merkezi temsil eden denek olmak işte böyle bir iş…