Kendisini en temiz, en beyaz, en haklı sanan "kesim"in 2008 falı

Yeni yılın ülke siyaseti açıdan daha dingin, daha huzurlu ve daha özgürlükçü olması temennimiz.

Türkiye coğrafi konumu ve tarihi bagajı itibariyle zor, krizlere açık bir ülke…

Toplumsal dokusu açısından da kırılganlık dozu yüksek bir ülke…

Ezelden beridir, farklıların ve farklılıkların kaynadığı, ancak bunların sadece yan yana, aslında ayrı ayrı yaşayabildikleri bir diyar burası…

Burada aradığımız hep aynı şey olmuştur, benzerlerimizle yaşamayı, benzerlerimizi üretmeyi arzu etmişizdir.

Bu yüzden bugün hâlâ, dindar ya da laik, solcu ya da sağcı, çoğumuz bir cemaat içinde yaşar, bunu yüceltir ve bu yaşam tarzının kavgasını veririz.

Bu yüzden "siyaset tanımımız" başka diyarlardan farklıdır.

Siyasetten anladığımız bir yanıyla "kendi cemaatimizi ve değerlerini değişime kapamak, en katıksız haliyle muhafaza etmek"tir.

Diğer yanıyla siyasete mücadele anlamını veririz, ama faydacı bir mücadele… Özetle "siyasi meselelerimiz temel olarak kendi topluluğumuzun kültürel değerleri ve maddi imkanları açısından yaşam alanını diğer toplulukların aleyhine genişletmek arayışı" üzerine oturur…

"İlke" yerine "fayda"yı merkez alırız ama, bunu kendimize bile itiraf etmeyiz…

2007 yılı, 2008''e kapı açarken bu "ataerkil kültür"ün ağırlığını taşıdı üzerinde…

Teslim etmek gerekir ki bu konuda topluluklar (cemaatler) arasında "yarış"ta "beyaz-laik cemaat" açık farkla önde gidiyor…

2007 yılının son tartışması, Fazıl Say meselesi, bu durumun en açık kanıtlarından birisiydi.

Çağdaşlık ve demokratlığı, "kendisine benzeyeni talep etmeye ve yüceltmeye" indirgeyen, kendisinden farklı olanı ise "ilkellikten gericiliğe kadar uzanan bir skala içinde yargılayan ve dışlayan" bir kültür, bu ataerkil ve köktenci kültür, 2008''de de kapımızı çalacak, başımızı ağrıtacak gibi duruyor…

2008 yılında, sorunların çözümünde özgürlük fikri ve ortak demokratik değerler etrafında ne kadar buluşulabileceği önemli bir soru olacak.

Bu açıdan "devlet destekli yaşam biçimi kavgası", diğer deyişle kendi alanını genişletip diğerininkini daraltmak için devlet cihazını kontrol etmeye yönelen "yaşam biçimi politikası" ufuktaki "en can sıkıcı, ayrıca sıkıcı ve açık mesele"…

Hem can sıkıcıdır, hem sıkıcıdır zira bu durum genel toplumsal bir anlam taşımaktan çok, "belli bir topluluğun iç bunalımının tezahürü" olarak karşımızdadır.

Bu topluluğa has "beyaz-laikçi anlayış"ın, laiklik, çağdaşlık, batılılık, modernlik gibi kavramların arkasına saklanması, bu kavramların salt biçimsel sembollerine sarılıp, özünü devre dışı bırakması, artık görüntüyü bile kurtarmıyor.

"1990''larda yaşanan gerginlikler", RP politikaları, kimi uygulamalar "laikliğe ilişkin bir kriz etrafında" olarak tanımlanabilirdi.

2007''nin Mart ayında baş gösteren ve hala süre giden kriz ise açık bir şekilde laikçilerin krizidir, bir topluluğun iç bunalımı"dır.

Bu kriz ikiye bölünmüş kişilikler üretmektedir.

Bu ikili yapı, kendisine demokrat ötekine otoriter bakış ve muamele, hakları tekel altına alan, koşullara bağlayan bir tutuma kapı açmakta, "üçüncü dünyalı bir elit görüntüsü"nü git gide kuvvetlendirmektedir.

Kuvvetlendirmektedir zira, bu grubun mensupları "demokrasiyi sadece kendileri için istedikçe onu bir ayrıcalık sistemi olarak dönüştürmek"te, demokrasinin farklı değerler karşısında bir tutum olduğunu unutup, dahası "onu kendi değer sistemleriyle özdeşleştirmekte"dirler.

Bu kuvvetlenme aynı zamanda sorunun ve sorun sahiplerinin marjinalleşmesidir…

Ancak kanımız o ki, 2008 bu baş ağrısını demokrasiyle tedavi edecektir, onları topluma entegre etmeyi bilecektir…