PKK"nın tehditleri ve demokrat anlayış...

Gün sadece siyasi kırılmaların günü değil. Düşünce dünyasında, “düşünce politikası”nda da kırılmalar yaşanıyor ve daha büyükleri ufukta görülüyor.

Bu açıdan kaldıraç işlevi gören Kürt meselesi etrafında yaşanan gelişmelerdir.

“Kürt sorunu, Kürt temsili ve PKK özdeşliği” fikrinden kopmakta zorlanan bir zihniyetin karşısında bu meselede alabildiğine duyarlı ama temsili açısından farklı bir eğilim içinde olan, PKK ve şiddete açık tavır alan bir anlayış çıkıyor…

PKK''nın bu anlayışın etkili isimlerine, örneğin Ümit Fırat''ta, Fırat''ın şahsında farklı bir duruşa Cemil Bayık üzerinden gönderdiği tehdit ve bu tehdide gösterilen “sivil toplum tepki”si bu gelişmenin gücünün açık göstergesidir...

PKK, Kürt sorununu kendi denetiminden çıkaracak her tür girişimden, Kürt talebi ya da sesinden, Kürt ya da Türk demokratlarının şiddet karşıtı yaklaşımlarından tedirgin oluyor.

Örgütün yaptığı her tehdit, sıktığı silahta olduğu gibi aslında zaafiyetini gösteriyor.

Demokratik baskı, demokratik mücadele sadece sahada, siyasette değil, aynı zamanda düşünce alanında da yaşanıyor.

Bugün sıcaklığı yüzünden hissedilmeyen bu gelişmelerin ne denli önemli ve değerli olduğu bir süre sonra iyice anlaşılacaktır.

Kendisini bildik formüllere teslim etmiş “mağdurcu ve haklı bir kimlikçi zihniyet”in aşılıyor olması, PKK''nın ve şiddet üzerine kurulu anlayışının, bu anlayıştan hareketle yapılan monolitik Kürt sorunu tanımının her anlamda izole ve tecrit olması anlamına gelmektedir…

Toplumsal ruh hali olarak Kürt sorununda “radikal ve düşünülemez olan”ın bile kabul edildiği noktaya gelinmesi ile düşünce alanında yaşanan bu “çoğulculaşma” arasındaki paralellik zihniyet evrimi açısından da son derece anlamlıdır.

Kimsenin kendisini kandırmasına, karnından konuşmasına gerek yok.

Demokrasi talep edenlerin, demokrasinin ilkelerini benimsemesi, her özgürlük arayışı ve özgürleşme hamlesinin önkoşuludur.

Demokrasi siz onu başkası için isteyebildiğiniz ölçüde demokrasidir.

Salt kendiniz için istediğiniz özgürlük, sadece kendiniz için istediğiniz demokrasi ise ya ayrıcalıkların ya siyasi-kültürel değerlerin muhafazası için kullanılan işlevsel ve faydacı kalkandan öte bir şey olmaz…

Demokrasi ne kurum ne de değer olarak “diktatoryal bir zihniyet ve düzenin doğrulayıcısı” olabilir.

Demokrasi kuru faydacılığın, biz ve siz ayrımı üzerine kurulu cemaatçiliğin hâkim olduğu yerlerde yeşermez…

Böyle zamanlar, milliyetçiliğin, solculuğun, cemaatçiliğin “ekonomik politikası”na işaret eder, siyasetin, siyasi ilişkilerin bir rant alanı içinde ve dar hesaplaşmalar çerçevesinde vücuda gelmesini gösterir.

Böyle oldukça talepler dar alan siyasetine mahkum olur.

Bu siyasetin tek silahı insanların “muhayyilelerini, ufuklarını, hülyalarını askerileştiren, tek boyutlu kılan şiddettir…”

Ve sonuçta insanlar ve talepleri şiddet merkezli tek bir hücreye, toplumsalı siyasetin içine sıkıştıran örgütsel bir hücreye hapsolur.

Bilin ki “haklı kimlik” yoktur...

Esas olan “haklı ve meşru talepler”dir, “haklı ve meşru duruşlar”dır.

Tarihsel, kökensel, etnik haklıyı tespit etmeye çalışmak, fiili ya da simgesel anlamda savaşmak, tek yanlı çözüm dayatmak ya da çözümsüzlük üretmek, bu çerçevede şiddet dozunu arttırarak şiddeti meşrulaştırmak anlamına gelir...