Seçim sonrası kaygısı...

Türkiye seçim havasına yavaş yavaş giriyor, daha doğrusu yavaş giriyor. Çeşitli siyasi tartışmalar ve konular arasında seçim adeta sıradan bir konu haline geldi. Son iki aydır arka arkaya yaşanan siyasi gelişmeler, ortaya çıkan “çok boyutlu kriz” öyle bir tablo doğurdu ki, seçimler kriz ortamının “bağımlı bir değişkeni” haline geldi.

Yaşanan büyük kapışmada, kapışmanın keskinliği itibariyle seçimler bir aşama ve araç olarak algılanır hale geldi.

Sandık sonuçlarının Türkiye''yi ne yönde değiştireceği sorusu ortada duruyor, endişeyle yanıtlanıyor ve tartışılıyor.

Sandıktan çıkacak sonuçlardan çok bu sonuçların hazmedilip hazmedilmeyeceği meselesi üzerine düşünülüyor.

Cumhurbaşkanlığı seçimlerinin yeni dönemde yeni bir krizin ilk ayağı olacağı kaygısını sadece gözlemciler ve kamuoyu değil, Başbakan dahi taşıyor.

Bir ülkede seçim sonuçları “sorun çözme” yerine, “sorun üretme” vesilesi olarak algılanıyorsa, o ülkede demokrasiden nasıl söz edilebilir?

Açık: Siyasetin boğulduğu ve siyasi alanın yeniden daraldığı bir döneme tanıklık ediyoruz…

Ne var ki, bu, madalyonun sadece bir yüzü…

Madalyonun diğer yüzünde ise, “elde kalan” ya da “elde kaldığı kadarıyla” siyaset var…

Sorun o ki siyaset burada da bu kez başka bir yolla boğuluyor.

Siyasi yarışmaya bakıldığı zaman, aday listeleriyle, seçim bildirgeleriyle, en önemlisi meydanlarda atılan lider nutuklarıyla siyasetin aşırı kutuplaştığı, rejim ya da demokrasi sorununa endekslendiği, bu anlamda “aşırı siyasileşerek, aslında siyasetten uzaklaştığı”nı görüyorsunuz.

Bu siyasi yarışmada hizmet boyutu az tutuluyor, sosyal politikalar, istihdam sorunu, kültürel kimlik suali de öyle...

Kadın sorunu yok…

Çevre sorunu hak getire…

Aslında büyük makro siyasi-toplumsal meseleler de yok seçim kampanyasında…

Kürt sorunu, tesettür konusu, Türkiye-AB ilişkileri, önümüzdeki 10 yılın vizyonu ya da haritasını konuşan da yok…

Türkiye adeta seçimden çok bir referandum, bir tür demokrasi ve milli irade referandumu yaşayacak gibi…

Şu açık: Milli iradeyi, demokrasiyi, siyaseti taşıyan, temsil etme iddiasını üstlenen bir siyasi kutup ile devlet refleksini simgeleyen, korkuları sırtlayan, demokrasiyi eşitlikten çok bir beyazlara ait bir ayrıcalık alanı ve ayrıcalık düzeni olarak bir kutup arasındaki yarış yaşanacak…

Bu iki tür sıkışmışlık daha şimdiden çeşitli yollarla kendisini ortaya koyuyor…

Bağımsız adaylığın ilginç kurumlaşmaya doğru evrilmesi aslında bu sıkışmışlıkların bir tezahürü olarak karşımızda. Bu çerçevede açıktır ki, Kürt sorunundan farklı sol arayışına ya da farklı bir merkez temsili meselesine kadar, kişiler partileri ikame ediyor ya da etmek zorunda kalıyor.

Kürtler, kendi bölgesel temsilcilerini Meclis''e taşımak için bağımsız aday kampanyası içinden hareket ediyorlar. Ancak sorun o ki, oyları bölgesel olarak organize etme çabası daha şimdiden demokratik oyunla ilgili, özgür oy iradesiyle ilgili sorular sorduruyor.

Nitekim Güneydoğu''da yeniden güçlenmeye başlayan, meydanları dolduran bir Hizbullah gerçeği var, onun baskısını kırmak için dağdan inip seçmenleri işleyip, propaganda yapıp tekrar dağa dönen PKK grupları var.

Öte yandan İstanbul''da ve diğer büyük kentlerde tek adaya sıkışmış arayışlar, aslında laik-kentli ke-simin demokratikleşen ayağının ne denli temsilcisiz olduğu gösteriyor.

Bu çok yönlü sıkışıklık umut verici değil…

Bunu aşmak kolay iş de değil…

Ama yine de hedef bu…