Yeni sinema sezonunda "farklı" bir sinema sayfasına doğru...

18 Kasım 2005 tarihinde başlayan “Yeni Şafak Sinema Sayfası” serüvenimizde kısa bir süre sonra 4 yılı tamamlayıp 5''inci yayın dönemimize gireceğiz. Âdeta tek bir soluk alıp verme gibi çabucak gelip geçen bu zaman zarfında, Türk sinema haberciliğinde gerek haberlerimiz gerekse yorumlarımızla kendi meslekî arenamızdaki geleneksel yaklaşımların dışına taşıp, adım adım farklı bir dil ve duruşun temsilcisine dönüştük; bunun sonucunda da böylesi bir alternatif bakışı yıllardır özlemle bekleyen geniş bir okur kitlesiyle kocaman bir aile hâline geldik.

Statükoyu zorlamayı amaçlayan her yenilik, başlangıçta yadırgatıcı bir görüntü sunmuştur kitlelere… Bizim, “Sinema sayfaları, yalnızca gösterime giren filmlere yıldız verilen bir onaylama ya da reddiye tahtası olarak kalamaz; bunlar aynı zamanda politik kimliği bulunan birer tartışma alanıdır. Çünkü, zaten sinemanın kendisi her karesiyle politik bir sanat” şeklindeki ana fikrimiz de aynı düzeyde yadırgandı ilk aşamada… Hattâ, yadırganmak ne kelime! Dışlandık, görmezden gelindik uzunca bir süre…

Fakat ne mutlu ki zaman içinde Türk sinema yazarlığı içinde farklı bir rengin bulunmasının sektördeki herkes için yararlı olacağı fikri genel kabul gördü; sergilenen hoyratlıklar yerini giderek genel bir benimsemeye ve saygılı yaklaşımlara bıraktı. Bunun sonuncunda da gelişmeler bizi 2008 yılında liseli gençler arasında düzenlenen geniş katılımlı bir ankette “yılın sinema yazarı” seçilip manevî anlamı çok büyük bir ödül kazanmaya kadar götürdü. Söz konusu teveccüh, düzenli okurlarımızın sayılarının her geçen gün artmasına paralel olarak, yurdun dört bir köşesinden gelen dostça mektuplar, yanı sıra söyleşi, konferans ve panel davetleriyle an itibarıyla da kesintisiz sürüyor.

Meslek hayatım boyunca, misyonunu başarıyla yerine getiren, alışkanlık yaratmış hiç bir sayfada radikal değişiklikler yapılmasına sıcak bakmadım. Ancak, arada sırada okurun göz zevkini okşamak ve onun ilgisini diri tutmak adına bazı kozmetik düzenlemelere gidilmesinde hiç bir sakınca yok. Nitekim, bizim de ilk başladığımız haftadan bugüne kadar, her sonbaharda, tekdüzeliğe saplanıp kalmamak adına sayfamızda bu tür irili ufaklı görsel silkelemelere başvurduğumuz olmuştur.

Gelecek hafta, hem biçim hem de -bu kez- içerik anlamında bir kez daha yenileneceğiz.

Bu değişikliklerin ilki, köşe yazımızın formatında olacak. Sinema sayfasında dikey formatta yazılar yazmayı hiç bir zaman sevemedim. Bu format, “haftanın filmi”nin manşetini sayfaya rahat yaymamızı engellediği gibi, gerektiğinde büyük boy fotoğraf kullanımına da engel oluyor. Oysa ki benim, köşemde ele aldığım konularda sıklıkla fotoğraf desteğine ihtiyacım var. Sırf bu nedenle, uzunca bir süre düzenli olarak yazdığım köşe yazılarımı yılbaşından bu yana aksatmaya başladım. O yüzden, gelecek haftadan itibaren köşemiz, sayfanın alt kısmında ve “yatay” formatta yer alacak. Bir de ilhamını yine sinemacılıktan alan, kendine özgü bir adı olacak köşemizin: “Makine Dairesi”… Bu arada, yeni köşe logosuyla birlikte, 4 yıldır görmekten sıkıldığınızı düşündüğüm fotoğrafımın da yenileneceğini belirteyim.

Yeni sezondaki ikinci önemli değişikliğimiz ise uzun ve kapsamlı bir-iki haber yerine nisbeten daha kısa, ancak çok sayıda haber ve köşeye yer verecek oluşumuz… Bu da sayfada hareketliliği ve görsel zenginliği artıracak. Yeni köşelerin neler olduğunu ise gelecek haftaya bırakalım dilerseniz…

Düzenli takipçilerimizin iyi bildiği üzere, sayfamızda yer alan haber ve yorumlar, yıllardır gazetemizde yayınlanır yayımlanmaz pek çok sinema sitesi tarafından alıntılanıyor. Bu ise görüşlerimizin yaygınlaştırılması açısından yararlı olduğu kadar, Yeni Şafak''ın internet edisyonuna zarar da veren bir uygulama… Çünkü, böylelikle yayımlanır yayımlanmaz pek çok siteye dağılan yeni bir yazı esas kaynağından hiç okunmuyor ve bu da gazetemizin internetteki okunma rakamlarına olumsuz etki yapıyor. Tabiî, benim kişisel ratingime de…

Öte yandan, yazılarıma uzunca bir süre “mal bulmuş mağribi” gibi atlayan ve bunlarla o günün en yüksek tıklanma rakamlarına ulaşan kimi popüler haber portallarının, yanı sıra da bazı sinema sitelerinin, ilerleyen zamanlarda biraz palazlanınca bu iktibasları düpedüz bir “lütuf” noktasında değerlendirmeye başlamaları da bende söz konusu meseleye ciddiyetle neşter vurma ihtiyacı doğurdu. İlgili bütün adreslere yapacağım yazılı bir çağrıyla, yazı ve haberlerimin Yeni Şafak dışı kaynaklarda yer almasına kesin olarak son vereceğim. Bunları okumak isteyenler için yegâne kaynak, gazetemizin internet sitesi olacak. Böylelikle, hem gazetemizin kanunî ve ahlâkî haklarını koruyacak, hem de meslektaşlarımızla gereksiz bir “lütuf” ilişkisine girmekten kurtulmuş olacağız.

Yeni sezonda yeniden kurgulayacağımız bir başka önemli konu başlığı da “kısa metrajlı sinema” ve “ticarî sinema” arasında oluşturduğumuz “yüzde 50-yüzde 50” dengesi olacak. Tevâzunun fazlası her zaman zararlı olduğundan, göğsümü gere gere bir kez daha belirtiyorum ki bu memlekette genç sinemacılara en somut ve kibirsiz desteği veren sinema yazarı benim. Sayfamız ve onun internet edisyonundaki uzantısı, son dört yıl boyunca kısa filmciler için benzeri bulunmayan bir sığınağa dönüştü. Öyle ki bazen ipin ucunu kaçırıp, yola yeni çıkanları destekleyeceğiz diye ülkenin profesyonel sinemacılarını ve onların çalışmalarını ihmal ettiğimiz zamanlar bile oldu. Bu önemli konuda da yeni bir balans ayarına ihtiyaç hissediyorum şimdilerde. Aynı anda bin kapıya koşturacak ne enerjim ne de zamanım kalmadığı için, gençlere yönelik desteğimi yakın zamanda kurduğumuz GESED (Gezici Sinema Eğitim Derneği) çerçevesinde tutup, bundan böyle profesyonel sinema dünyasına daha dönük bir yayıncılık çizgisinde ilerlemeyi planlıyorum. Tabiî, bu karar, “Kısa filmi bütünüyle defterden siliyoruz” anlamında algılanmamalı. Genç yetenekler, gerçekten hak ettikleri durumlarda ve uygun bir boyutta yine yer bulacaklar sayfa ve sütunlarımızda… Ancak, daha bir kararında olacak bu paylaşım…

Ve son olarak, bir ömre yayılan bütün uğraşlarıma rağmen özlediğim verimi bir türlü gözlemleyemediğim şu “beyaz sinema” mücadelesinde de “bol keseden iltifat” hastalığıma artık ne yapıp edip bir gem vurmam gerektiğini kavradığım farklı bir bilinç dönemine ulaştım. Çünkü, zaman göstermiştir ki “motive etmek” adına sarf edilen bütün o bonkör iltifatlar zamanla karşı tarafta “tartışılmaz birer hak” hâlini alıyor. Muhataplarınızı uçsuz bucaksız bir iltifat denizinde boğduğunuzda da zamanı geldiğinde onlara acı söz söylemeniz zorlaşıyor ve bu kişiler en masumâne eleştirinizden sonra bile size düşman kesiliyor, Atilla Dorsay hakkında söyleyemediklerini yoldaşları Ali Murat Güven hakkında savurmaya başlıyorlar. Üstüste yığılan bir çok sevimsiz deneyimden dolayı, yeni dönemde (gerçekten iltifâta layık olan kişi, durum ve yapıtlar dışında) “beyaz sinema”ya yönelik bu ayarı kaçmış bonkörlüğüme de bir çeki düzen vermeyi uygun gördüm.

Sonuç itibarıyla, sayfamızın yeni kimliği, bir kısım “sathî” dostları tarihin sayfalarına göndereceği gibi, hiç kuşkusuz ki bazı taze dostlar edinmemize vesile olacaktır.

Umarım yeni dil ve duruşumuzu sizler de beğenirsiniz.