Haberler!

Show tv Haber Genel Yayın Yönetmeni Murat Demirel''in odasına girdiğimde gözleri kan çanağına dönmüştü. Yüzü yorgun düşmüştü. Ergenekon davasıyle ilgili basına dağıtılan ek iddianameyi konuşuyorlardı.

Dosyaları alan muhabir iddianame içinden nelerin haber yapılabileceği konusunda fikir yürütüyordu. Bir takım isimler sıralıyor, ardından “Ay o değildi galiba şuydu” diyordu. Muhabirin kafası allak bullaktı. Tam 248 klasörden oluşan dosyanın üçte birini ya okuyabilmiş, ya da okuyamamıştı. Her bir klasöre 400-500 sayfaydı. Kafanın allak bullak olması normaldi...

Genel Yayın Yönetmeni Murat Demirel''in de yorgunluğu bundandı. Gece saat 00.03''e kadar her biri 400-500 sayfalık 248 klasörün 58''ini okuyabilmişti.

Gece üçlere kadar klasörlere boğularak kanala gelen bir yönetici.... İşi çok zor olmalıydı. Beynini başka işlere, özel haberlere nasıl yönlendirebilecekti.. Bu soruyu sorguladım zihnimde o anda...

Ancak Türkiye''de artık özel haber kovalamanın pek anlamı yoktu. Rutin haberlerle, gündem öylesine yoğundu ki, muhabirini özel habere gönderecek ne zamanın ne de bülten de yerin vardı... Dünyanın hiçbir ülkesinde böylesine yoğun rutin yoktu. Tüm kanallarda haber konuları aynı, sadece detayları farklıydı...

Haberciler bu ülkede, diğer ülkelerdeki meslektaşlarına göre fakirdi...

Onlar zaman fakiriydi... Ve rutin haber zengini aynı zamanda...

İlginç bir habercilik sürecinden geçiyoruz... Murat Demirel işinin gereği dün akşam belki de 50 klasör daha devirdi sabaha kadar. İşe öyle geldi. Bu gece mecburen bir 50 klasör daha devirecek...

Onun kameramanı Emre Canbay da yine özel habere gidemeyecek. Gündem yoğunluğu nedeniyle rutin habere koşturacak mecburen. Emre Canbay dedim çünkü o Pazartesi günü Bostancı''da teröriste düzenlenen operasyonu takip eden kameramandı. Çekim yaparken hemen önünde operasyonu izleyen 16 yaşında bir genç ölmüştü. Ölmeden birkaç dakika önce Emre''nin kamerasına birkaç saniye takılan ve bu görüntüleri bültende yayınlanan bir genç...

Ölüme saniyeler kala... Ölümle buluşarak haber olan ve onu birkaç saniye sonraki merminin ardından haber yapacak bir haberci...

İkisi de yanyana... O an bir ana haber bülteninde buluşacaklarından haberleri yok...

Acaba bu duygu nasıl bir şeydi?... Emre neler hissetti?

Telefonla aradım onu... Açmadı... Herhalde yine yoğun rutin gündemle ilgili bir yerlerde çekimdeydi...

Sanırım benimle görüşecek zamanı yok...