Emniyet İstihbaratı"nda tasfiye mi? (1)

28 Şubat sürecinde Emniyet İstihbarat Daire Başkanlığı, darbecilere karşı millet iradesini ve demokrasiyi koruma adına Refahyol iktidarının yanında yer alan tek istihbarat kuruluşu olmuştu. Emniyet İstihbaratı PVSK"nun Ek 7. Maddesi"ne göre TSK içinde yapılanmış bir cunta grubunu deşifre etmiş, darbe belgesi BÇG ve BÇG eylem planlarını istihbarat çarkı içinde elde ederek, hiyerarşik düzen içinde dönemin Cumhurbaşkanı"na ulaştırılmıştı.

Cumhurbaşkanı kendisine ulaşan darbe belgesi ile ilgili olarak kanuni görevini yapmadığı gibi, BÇG belgesini elde eden ve hükümete bildiren Emniyet İstihbaratı Başkanı ve diğer personelin darbeciler tarafından yargılanması yolunu açmıştı. Yapılan yargılamalar sonucunda Emniyet İstihbarat Dairesi"nin kanuni görevini yaptığı, BÇG belgesinin elde edilmesinin bir devlet görevi olduğu yönünde beraat kararları ilgili mahkemelerce verilmişti.

Emniyet İstihbaratı"nın 28 Şubat sürecinde askeri vesayet sistemine karşı çıkarak demokrasinin yanında yer alması, darbe belgelerini elde ederek siyasi iktidarı bilgilendirmesi ve fiili bir darbeyi önleme istihbaratı yapması, yabancı ülke istihbaratları arasında, saygınlık ve itibarını arttırmıştı.

60-71-80 darbeleri öncesi ülkede yaşanan kaos ortamı ve darbelerin ülkemizde yarattığı sosyal, siyasal, ekonomik olumsuzluklar karşısında tepki gösteren kamuoyunun da Emniyet İstihbaratı"na desteği tamdı.

Ancak ülkemizde askeri vesayetin ve kaos ortamının devam etmesini isteyen derin yapılar, Emniyet İstihbarat Dairesi"nin kurumsal kimliğini ve dönemin Daire Başkanı"nı da hedef alacak şekilde kara propaganda yöntemlerini, devlet içinde ve dışındaki enstrümanlarını kullanarak günümüze kadar uygulamaya çalıştılar.

Enteresan bir şekilde Susurluk sanığı İbrahim Şahin ve darbeye karşı çıkan Bülent Orakoğlu aynı gece farklı cezaevlerinden tahliye edildiler.

Tahliye sonrası 28 Şubat darbecileri ile birlikte emir-komuta zinciri içinde hareket eden "apoletli medya" Sarmusak olayını ve Daire Başkanı Bülent Orakoğlu"nu, Susurluk karesi içinde göstermek için olağanüstü bir çaba ve efor harcadı.

Devletin üst katlarında da aynı stratejinin iz düşümü açıkça görülüyordu.

Dönemin Cumhurbaşkanı Demirel, geçmişte MİT"in darbeleri haber vermediğini her platformda dile getirirken, 28 Şubat Süreci"nde darbe belgesi ve bilgisinin kendisine ulaştırılması karşısında, darbecilerle iş birliği yaparak, vizyonsuz bir yönetim anlayışını ve Soğuk Savaş döneminin devleti öne çıkaran siyasetçi görüntüsünü sergiliyordu.

57. Hükümet"in Başbakanı Bülent Ecevit cephesinde de farklı bir durum görünmüyordu. Geçmişte 4 kez kontrgerillanın hedefinde olan Ecevit"in Başbakan olduktan sonra kontrgerillanın deşifre edilmesi için siyasi irade ortaya koyması gerekirken tam tersi bir tutum sergilemesi aslında siyasette yadırganacak bir durum değil herhalde. Belki de Özel Harp"in kurucusu Kemal Yamak Paşa"nın "Gölgede Kalan İzler ve Gölgeleşen Bizler" isimli anılarında açıkladığı "CHP içinde Özel Harpçi milletvekilleri var" itirafı nedeniyle kontrgerilla soruşturması yapılamamıştı.

Başbakan Ecevit"in bu tavrı 28 Şubat sürecine bakış açısını da yansıtıyordu. Çeşitli olaylar nedeniyle gündeme gelen istihbarat"ta zafiyet ve koordinasyon eksikliği iddiaları karşısında Ecevit geçmişte istihbarat kurumları arasında sürtüşme ve sorunlar yaşandığını belirterek eşgüdüm eksikliğine dikkat çekiyor ve açıklamalarında dolaylı olarak Emniyet İstihbarat Dairesi"ni, 28 Şubat"ta Genelkurmay İstihbaratı ve DZ.K.K İstihbaratı ile ilişki kurmamakla suçluyordu.

Ancak Emniyet İstihbaratı"nın o süreçte Anayasa ve kanunlarla kendilerine istihbarat yapma yetkisi verilen devletin diğer istihbarat birimleri ile arasında hiçbir sorun yoktu. Sorun Refahyol iktidarını antidemokratik bir şekilde iktidardan düşürme gayreti içindeki darbecilerin emrindeki Genelkurmay İstihbaratı ve Deniz.K.K istihbaratları arasında yaşanıyordu. Bu durum istihbaratlar arasındaki basit bir sorun değil rejim sorunuydu.

İşin ilginç yanı ise milli iradeden yetki alıp, demokrasi ve hukuk devleti yanında olması gereken siyaset mekanizmalarının, askeri vesayet karşısındaki teslimiyetçi duruşlarıydı.

28 Şubat sürecinden 17 yıl sonra TBMM Darbeleri Araştırma Komisyonu Raporu"nun 925. sayfasında EMASYA Protokolü"nün imzalanma nedenini şöyle açıklamıştı. "Emniyet Teşkilatı"nın, gerek teknolojik olarak donanımlı hale getirilmiş olması, gerekse eğitimli personeliyle güvenlik ve istihbarat alanında ekin rol oynamaya başlaması bir kısım çevreleri rahatsız etmiş; "Susurluk skandalı" ve onbaşı "Kadir Sarmusak olayı" bahane edilerek polisin mafya ile ilişki içinde olduğu ve yasadışı işlere bulaştığı iddia edilmiş; Neticede Genelkurmay ve İçişleri Bakanlığı arasında, yetki yönünden Genelkurmay"ı önceleyen, 7 Temmuz 1997 tarihli EMASYA protokolü imzalanmıştır" denmişti.

Geçmişte darbecilerin emir komuta zinciri içinde apoletli medyaya uygulattığı kara propaganda amaçlı psikolojik harekatın bu kez kontra bir operasyonla TBMM çatısı altında yapıldığı görülüyordu.

Haftaya devam edeceğiz.