Casim"in derdini düşünen yok

Herkes işi gücü bıraktı Kemal Derviş ve Türkiye''yi yeni teşrif eden, şık ve zarif eşleri Catherine yengemizi takibe aldı. Gazete sayfalarından TV ekranlarına, dost sohbetlerinden kahve muhabbetlerine kadar konu hep Kemal Derviş ve Catherine yengemizin yaptıkları.

Amerika''dan "kurtarıcı" olarak gönderildiği Koç Holding Yönetim Kurulu Başkanı Rahmi Koç tarafından da onaylanan Kemal Derviş, "ekonomiyi" kurtardıktan sonra "siyaseti" de kurtarmaya kalkacak ki, Catherine yengemizi apar topar Türkiye''ye getirdi.

Şimdi, Catherine Stachniak Derviş yengemizin elini tutarak, bir zamanlar "Karaoğlan Ecevit"in yaptığı gibi el ele tutaşacaklar ve kent kent Türkiye''yi dolaşarak ve "Türkiye''nin yeni umudu" olacaklar. Beklenti bu.

Gerçi Rahmi Koç, Amerika''yı kastederek "Onlar dediler ki; ''Birisi gidip bunları izah edip, Türkiye''ye bu şartları ve bizim şartlarımızı, kanunda gerekli düzenlemeleri yapar, ancak ondan sonra biz parayı veririz'' Onun için Kemal Derviş Bey bu işe memur kılındı" diyor.

"Memur kılındı" sözü önemli. Ama ondan önemlisi IMF Başkan Yardımcısı Fischer''in "pazarlık sırasında" Kemal Derviş''i "azarlaması" ve bu azarlanmayı da Kemal Derviş''in Bakanlar Kurulu''nda "çok matah bir durummuş" gibi gündeme getirmesi.

Derviş "Sizin yüzünüzden Fischer''den azar işitiyorum" derken, kararların çıkmasını istiyordu ama düştüğü durum, daha sonra atılacağı "siyaset arenasında" kendi aleyhine kullanılabilecek çok ağır bir durumdu.

"Türkiye''yi Amerika''nın memur ettiği insanlar mı kurtaracak?" sloganı Derviş''i çok güç durumlarda bırakır. Ama "aslan medyamız" bunu önemsemiyor. Derviş''in sabah nasıl uyandığı, nasıl erken saatlerde "toplantı üstüne toplantı" düzenlediği, adamda "Amerikan çalışkanlığı" olduğu, bizim bürokratların "onun hızına" asla ayak uyduramadıkları falan bütün günümüzü dolduruyor.

Derviş''in yanısıra, Catherine yengemiz de medyanın "ilgi odağı" olmaya devam ediyor. Ama bu arada bizim Casim''in derdi ile ilgilenen bir "Allah''ın kulu" yok.

Aslen Kars''ın Susuz ilçesinden olan Kurtköylü Casim benim 18 yıllık arkadaşım. 12 yaşında İstanbul''a gelmiş, bekçilik, inşaatcılık, kalıpçılık, işportacılık dahil yapmadığı hiçbir iş kalmamış. Şimdi borç harç aldığı bir otomobille "taksicilik" yapıyor.

Geçen gün onun taksisine bindim. "Ne var ne yok?" dedim. Casim dertli. Yine ortak tandığımız Casim''in hemşehrisi 4 çocuk babası Yasin''in aylardır "işsiz" kaldığını ve çok üzüldüğünü anlattı. Sonra devam etti:

"Mahallede sadece Yasin olsa bir şey değil. İnsan yardım eder ''zor günlerin'' atlatılması için çabalar. Ama herkes işsiz. Herkes zor durumda. Kime yardım edeceksin ki? Ben de kaç zamandır şu meretin taksidini düzenli olarak ödeyemiyorum"

"Peki ne olacak bu işin sonu?" diye sordum.

"Eskiden inşaatlar vardı. İnsanlar kazma- kürek inşaatlarda çalışır, akşam evlerine nafakaları ile dönerdi. Şimdi inşaatlar durdu. Hayat durdu. İnşaat olmadan mümkünatı yok bu geçim sıkıntısı bitmez." dedi.

Bir ekonomide "lokomotif sektör inşaatın" önemini, şöför ehliyeti alabilmek için ilkokul mezunu olan Casim Mengükan böyle anlattı. "Borcu borçla kapatmayı" ekonomiyi kurtarma olarak anlayanlara örnek gösteririm.

Kemal Derviş''in işi kolay, baktı ki olmuyor, takar Catherine yengemizi koluna "memur kılındığı Amerikaya" çeker gider. Ya Casim ve arkadaşlarının durumu ne olacak? Onların gidecek Türkiye''den başka bir yerleri yok.