On ikinci dalgayı beklerken

Bazı denizler vardır ki, orada dalga göremezsiniz. Bazı denizlerde ise dalga eksik olmaz. Ülkeler de ona benzer. Bazıları durgun ve sakindir bazıları ise her an çalkantılıdır veya bir çalkantıya gebedir.

Türkiye eskiden beri, yerli yerine oturamamış, çalkantılı bir ülkedir. Bu sebeple de daima sosyal dalgalanmaların etkisi altında kalmıştır. Bu sosyal dalgalanmaların ortak bir yanı vardır: Buna göre, ülkeyi temelinden sarsacak birçok örgütlenmeler olmuştur. Misal vermek gerekirse, Turancılar olayı, bunlardan bir tanecisidir.

Hatırlatmak gerekirse, 1940''lı yıllarda devlet içerisinde Turancılar adı verilen bir örgüt kurulmuştur. Bu örgüt, aşırı milliyetçi ve hatta ırkçıdır. Örgütün gayesi devleti ele geçirmek, Dünya Türk birliğini kurmak yani kısaca Turan idealine ulaşmaktır.

Bu örgütün varlığı ve tehlikeleri ilk defa Cumhurbaşkanı İsmet İnönü tarafından kamuya açıklanmış ve örgüt hakkında adli soruşturma başlatılmıştır. Bu soruşturmalar sonunda hiçbir kimse mahkûm olmamış ve fakat geride mağdur birçok insanlar ve tahrip edilmiş değerler kalmıştır.

Bu tarz davalar için birer dalga benzetmesi yapılmıştır. Hakikaten de bu davalar, birer deniz dalgası gibi gelip sahilde ne varsa yıkmış ve geride bir enkaz ve kum yığını bırakıp gitmiştir.

Ergenekon davası da, bu dalgalanmalardan birisine benzemektedir. Daha gelmeden birinci, ikinci derken 12. dalgaya kadar gelinmiştir. Bu dalganın sonunda ne olacağı bilinmez ama gene eski dalgalarda olduğu gibi, sahilde olan birçok tesisi yıkıp yerine enkaz ve kum yığınları bırakan olaylardan birisi olmasından korkulmalıdır.

Ergenekon davasına medyaya aksedilmiş yönüyle bakıldığı zaman akla izaha muhtaç pek çok soru gelmektedir. İddia edebildiğine göre bu örgütlenmenin başlangıcı onlarca yıl eskiye gitmektedir. Bu böyleyse akla ilk gelen soru, bu örgütlenme olurken devletin kolluk kuvvetleri, davcıları yok muydu da örgüt ancak bu kadar kök saldıktan sonra farkına varıldı?

Hatıra başka bir ihtimal daha gelmektedir ki, birinci ihtimalden daha tehlikelidir. Acaba bu örgüt zannedildiği kadar güçlü değildi de bu bahaneyle bazı kimseleri yargılamak için mi öyle gösterilmektedir?

Bu suale verilecek cevap ne olursa olsun, demokratik bir toplumda bunların olmaması gerekir. Bunlar varsa, o ülkenin gerek demokratik ve gerekse sosyal düzeni yerine oturmamış demektir. Konuya, illegal örgütleri kimler kurdu, suçluları kimlerdir diye bakmak sonuç verebilecek bir yaklaşım olmaz. Konuyu ciddiyetle ele alırsak, şöyle düşünmemiz gerekir:

Toplumumuzu, bu tip örgütlenmelere açık bir halden nasıl çıkarabiliriz? Çünkü muzur tohumlar, uygun vasat bulmazlarsa fidan haline gelemezler. Geçmiş siyasi tarihinde, pek çok askeri müdahaleler geçirmiş ülkelerde zor da olsa, bu tip macera peşinde koşanların, bu ülkede savcıların da, hâkimlerin de ve bunun yanında adaletin de var olduğuna hem inandırmak hem de kanıtlamak zorundayız.

Bir ülke ilânihaye illegal örgütlenmelerin bu kadar kolayca kurulabileceği korkusuyla idare edilemez.