Anadolu"dan Avrupa"ya başarı hikayeleri...

Abdullah Yılmaz, eline valizini alıp hayatını kazanmak için Avrupa''ya giden milyonlarca vatandaşlarımızdan sadece biri. Sivas Divriği''de doğmuş. Yoksul bir ailenin çocuğu. İlkokul mezunu. Eşi de öyle.

Hayat hikayeleri nerede ise biri birinin kopyası gibi. 1973''te eşiyle birlikte Strasbourg''a gidiyor. Elinde hiçbir şeyi yok. Dil bilmiyor, ne yapacağından, nasıl ayakta duracağından haberi yok. Yaşı yirmilerde, heyecanlı ve ayakta durup bir şeyler yapmak, dahası alnının akıyla hayatını kazanmak istiyor.

Aradan tam otuz üç sene geçmiş. Kendisi de eşi de orta yaşları biraz aşmışlar. Çocuklarını büyütmüş, iş sahibi yapmış, evlendirmişler. Artık torunları var.

Strasbourg''ta kendisine ait Anatolia Restaurant''da hem yemek yiyor hem de hayat hikayesini dinliyoruz. Başarılı ve onurlu bir Anadolu gencinin hayat hikayesi.

Başkasının yanında ücretli çalışmaktansa kendi işini kurmanın yollarını araştırmış. Türk yemeklerini yapıp müşterilerine sunmayı aklına koymuş. Açtığı küçük lokantasında karı koca günde onbeş saat çalışıp başarmak için büyük fedakarlıklar göstermişler. Mutfaktan sevimli eşi Gül Hanım sorumlu. Bir yandan zaman zaman ev yemekleri, bir yandan da et yemekleri yapıp mütevazi lokantasında müşterilerine sunuyor. Abdullah Bey müşterilerle ilgileniyor. Sempatik, candan, mütebessim ve mütevazi tavrı müşterileri kazanmada etkili olduğu açık.

Zamanla işini büyütmüş. Yetişen çocuklarına da yeni restaurantlar açmış. Açtığı yeni iş yerine “restaurant” değil “lokanta” adını koyduğunu, Fransızca adı koymak istemediğini, lokanta adını tercih ettiğini söylüyor. İş yerlerinde birkaç kişi çalıştırıyor, her ay Fransız hükümetine vergi veriyor ve bunu gururla anlatıyor. “Artık işi çocuklara bırakıyoruz, biz biraz dinlenelim” diyorlar karı koca.

Müşterilerin kimler olduğunu soruyoruz. Genelde Fransızlar diyor. Çevredeki Türklerden gelenler de var, ancak çoğunun Fransızlar olduğunu anlatıyor. Türk yemeklerini beğendiklerini, Türk mutfağının üzerinde bir mutfak tanımadığını, Fransızların sosu iyi yaptıklarını ve sosla yemek yedirdiklerini anlatıyor.

Türkiye''de Akçay''da yazlığı varmış. Son yıllarda buraya tatile gidiyorlarmış. Türkiye''nin güzelliklerinin başka olduğunu, büyük bir özlemle anlatıyor. Fransa Cumhuriyeti vatandaşlığını elde etmesine rağmen kalbi Türkiye için atıyor. Çocuklarının da Türkiye''yi çok sevdiklerini söylüyor.

Sivaslı Abdullah''ın hayatı başlı başına bir başarı öyküsü. Bunun gibi milyonlarca Türk vatandaşı var ve her birinin hayatı ibretlerle dolu. Bunların hikayelerini medyamız niçin ele almaz diye düşünüyorum. Hem yazılı, hem de görsel medyada bu tür hikayelerin geniş ilgi göreceği ve okunup seyredileceğinden eminim. Yukarıda özetlediğim Sivaslı Abdullah Ustanın otuz yıllık hayat hikayesinden çıkarılacak çok dersler var. Bir tür macera gibi. Ama gerçekten yaşanmış, başarılmış bir hikaye. Türk insanının zorlukları nasıl yendiğini, zor zamanda nasıl çözümler ürettiğini, nasıl bir dayanışma gösterdiğini, ailesine ve çevresine nasıl sahip çıktığının gerçek bir hikayesi. Bunların yazılması, incelenmesi, diziler yapılması ve dersler çıkarılması gerekli.

Fransız devlet başkanlığı seçimlerini soruyorum. Verdiği cevap ilginç. Sarkozy''ye oy vermem söz konusu olamaz, diyor. Onun yabancı düşmanı olduğunu ilave ediyor. Vatandaş da olsan burada “yabancı”sın diye sözlerine ekliyor. Parti Sosyalist''in adayı Bayan Segoline''ye oy vereceğini, her ne kadar Ermeni konusunu Sosyalistler gündeme getirdilerse de Ermenilerin oyunu almaya yönelik bir politika olduğunu ve kanunlaşmasının zor olduğunu anlatıyor. Oy verirken yaptığı tercihin rasyonelliği dikkat çekici.

Türkiye''nin Avrupa Birliği konusunda ilginç bir tavrı var. Başbakanın artık restini çekmesi gerektiğini, rest çekmesi halinde halktan çok büyük çok büyük destek göreceğini söylüyor. Kendisine Avrupa Birliği vatandaşı olmasıyla Türkiye''nin rest çekmesini istemesi arasında bir çelişkinin olduğunu hatırlattığımda, sadece kendisinin değil Fransa''da doğup büyüyen oğlunun da benzer şeyler düşündüğünü ilave ediyor. Bu tavrın gerisinde rasyonel duruştan çok onur ve milli hislerin gizli olduğu açık. Bunda elbette “yabancı” olmanın, o ülke vatandaşı bile olsa ikinci sınıf olarak görülmenin, ezilmişliğin ve devamlı “öteki” olarak muamele görmenin etkisi büyük.

Türkiye Avrupa Birliği sürecinde bu ülkelerde bulunan milyonlarca vatandaşından yararlanmanın yollarını aramalı, öncelikle vatandaşlarını ikna edip onlardan birer elçi olarak yararlanmanın yollarını bulmalıdır. Türk vatandaşlarının önemli bir kısmının aynı zamanda bulundukları ülke vatandaşı olması da büyük bir avandaj olarak görülmelidir.