Karamsar olmamak için bir sebep var mı?

Cengiz Çandar dünkü yazısını şu cümlelerle bitiriyordu: "...Türkiye''de akıl almaz işler oluyor. Beyinler donmuş, ruhlar kilitlenmiş; diller, kalemler azgınlaşmış... En aklı başında insanlar dahi, sadece geriye ya da burnun ucuna kadar ileriye bakıyorlar.

Ne olabilir ki?

İnşallah birşey olmaz. Tarih treni, "Türkiye istasyonu"nda durmaz..."

Bu satırları yazan Çandar''ın nasıl bir ruh hali içinde olduğunu tahmin etmek zor değil; kendi tarih, coğrafya ve medeniyet dünyasından kopmanın sıkıntısını her alanda hisseden ve mevcut dünya sisteminde bir türlü birinci sıradaki devletler halkasına dahil olamayan Türkiye''nin sancılarını en derinden hissedebilen bir kişi bu son gelişmeler karşısında başka ne söyleyebilirdi ki?

Ülkesinin geleceği konusunda derin sıkıntıları ve meseleleri olan insanların son yıllardaki gelişmeler karşısında duydukları tedirginlik, karamsarlık ve umutsuzluk elbette ki boşuna değil. Dünyanın gidişini izlemeye ve değerlendirmeye çalışan, bu gidişin nereye varacağı hususunda bazı tahminler yürüten ve bütün bunların Türkiye üzerindeki etkilerini düşünen insanlar Türkiye''nin kelimenin tam anlamıyla "çağdaş" olabilmesi ve gelişmeleri içine sindirerek kulvarın önlerine sıçrayabilmesi için yapması gereken hususlara devamlı dikkat çekiyorlardı. Şimdiye kadar şu veya bu sebeple yapılan hataların, yanlışların ve yanlış tercihlerin tekrarlanmamasını söylüyorlardı. Ama hepsi boşuna!

Türkiye''nin iktidar merkezlerini elinde bulunduranların ne dünyanın gidişine baktıkları, ne ileriye yönelik bir tahmin çabası içinde bulundukları, ne de değişen dünya şartlarına göre kendi pozisyonlarını yeniden tanımlama gibi bir dertleri olduğu anlaşılmaktadır.

1930''lu yılların iç ve dış şartlarına ve dünyasına göre tanzim edilmiş pozisyonları korumanın, ilişkileri olduğu gibi sürdürmenin ve bunun dışındaki her türlü gelişmeyi mahkum etmenin çabası içinde bulunuyorlardı.

Bakın işin nerelere vardığı Cumhuriyet Başsavcısı V. Savaş''ın FP''nin temelli kapatılması talebiyle Anayasa Mahkemesi''nde açtığı dava dilekçesinde kullandığı kelimeler, uslüp ve gerekçeler dahi ortaya koymaktadır. Başsavcı kapatılmasını istediği parti için "kan içici vampir", "tümör" gibi sıfatlar kullanmakta hiç tereddüt etmemektedir. Dahası diğer partileri Meclis''le ilgili bir konuda tehdit ederek eğer kendi arzu ettiği gibi yapmazlarsa kendilerini de kapatacağını söylemektedir!

Bunları bir savcı yapmaktadır!

Bir o kadar şaşırtıcı olansa, bizi karamsarlığa ve umutsuzluğa sevkeden şey, diğer siyasi partilerin bu olay karşısında sus pus oturmaları, "bağımsız yargıya intikal eden bir konuda" görüş beyan etmeyeceklerini söylemeleri. Kimse yargıya intikal eden konuda konuşmalarını istemiyor, sadece uslüp ve yöntemi eleştirmelerini bekliyor.

Ülkemizdeki şu kadar hukukçu, barolar ve anlı şanlı kuruluşlar neredeler acaba? Niçin sesleri çıkmıyor?

Sadece basında toplumun daha insanca ve çağdaş bir yönetim sistemine kavuşması sancısını duyan birkaç kişi bu akıl almaz gidişe işaret etti. Onlar da gazete sayfalarını ve televizyon ekranlarını kaplayan linç histerisi ve saldırmanın verdiği yüksek tatmin arasında kayboldu gitti!

İki yıldır kaç yazımı "yazık, çok yazık" kelimeleriyle bitirdiğimi artık hatırlayamıyorum.

Bu kuşkusuz bir hayal kırıklığı, umutsuzluk ve karamsarlık halinin ifadesidir.

Umutsuz ve karamsar olmamamız gerektiğini söyleyebilecek birileri var mı?

Çandar''ın dediği gibi "Tarih treni, Türkiye istasyonuna" uğrar mı acaba? Yoksa zaten Türkiye istasyonundan hiç ayrılmadı mı?