Sorunların çokluğu değil hukuksuzluk bunaltıyor

Toplumların her zaman çeşitli problemleri olmuştur. Karşı karşıya bulunduğumuz problemlerin varlığı ve çokluğu yadırganacak bir şey değil. Zaman içinde problemlerin kimisi çözülüyor, kimisi şekil değiştiriyor, mevcutlara yenileri ekleniyor...

Bugün bizleri karamsar yapan, bir umutsuzluk ve çözümsüzlük ortamına mahkum eden mevcut problemlerin çokluğu ve çeşitliliği veya bunların büyüklüğü değildir. Toplumumuzun en hayati problemleri en kritik anlarda nasıl aşmasını bildiğine tarih şahittir. Bugünkü sıkıntımızın temelinde anlamsız bir inat, bir kör döğüşü, adeta bir linç histerisi yatmaktadır. Aynı ülkede, aynı toplumda yaşayan insanlar arasında birbirini anlamama ve tahammülsüzlükten kaynaklanan ciddi sorunlar mevcuttur.

Sevinmemiz gereken bir husus şu ki sivil toplum kesimleri arasında ciddi bir anlaşmazlık, güvensizlik ve çatışma yok. Genelde sorunlar devletle toplumsal kesimler arasında gözleniyor. Aydınların önemli bir kısmı, gazeteciler, akademisyenler, öğrenciler, üreticiler, işçiler, memurların büyük bir bölümü, halkın nerede ise çoğunluğu, yatırımcılar, kadınlar... devletle kavgalı! Bu tablo hepimizi kaygılandırmalıdır.

Dikkat ediyor musunuz? Giderek mevcut toplumsal sorunlar üzerinde konuşmalar, tartışmalar ve eleştiriler azalıyor. Gazetelere bakıldığında sorunlar üzerindeki yazıların her geçen gün azaldığını görmek mümkün. İlgili yazıların çoğu ise manipülasyona, çarpıtmaya, başka türlü göstermeye, mahkum etmeye yönelik. Televizyonlardaki tartışma programlarına kimse katılmak istemiyor. Yayın dünyasında yeni kitaplar, telif çalışmalar yok; eski eserler veya tercümeler basılıyor.

Gazete yazarları yazıların çoğunda hatıralarını, aşklarını, seyahatlerini, suya sabuna dokunmayan gözlemlerini anlatıyor.

Gazeteciler, yazarlar, siyasetçiler düşüncelerini açıkladıklarında ceza alıyorlar; bir iki gün cılız tepkiler dile getiriliyor, ardından unutulup gidiyor. Çark aynen devam edip gidiyor. Oral Çalışlar bir röportajından dolayı cezaya çarptırılmış. Birkaç kişi protesto konuşması yapıyor. Yasanın ilgili maddesi yine yerinde duruyor, zihniyet aynen devam ediyor. Yarın da daha sonra da pekçok kişi aynen Çalışlar gibi röportajlarından dolayı, düşüncesini açıkladığından dolayı cezaya çarptırılacaklardır, hiç şüpheniz olmasın!

Türkiye mevcut sorunlar içinde giderek geriliyor, toplum kesimleri birbirinden kopuyor, düşmanlıklar sivriltiliyor ve bundan bazı kişi ve kesimler büyük bir zevk alıyor. İşte tehlikeli olan budur.

Üniversitelerde sürdürülen örtülü öğrenci avının doğru dürüst bir izahı var mı? Bu yasağın ve bununla birlikte izlenen yöntemlerin ne hukuki ne de açık yasal dayanağı var, ama yine de sürdürülüyor.

Siyaset alanındaki ilişkilere bakınız; halkın seçimlerde ortaya koyduğu tercihlere ve eğilimlere ne kadar saygı gösteriliyor? Mevcut parlamentonun büyük ekseriyeti sağ partilerden oluşmuş bulunuyor. Solun bu bütün içindeki payı yüzde yirmilerde. Meclis''in en büyük partisinin DSP olduğunda şüphe yok, ama bugün birinci parti hükümeti kurmalı diye fikir beyan edenler 1995 seçimleri sonunda teşekkül eden Meclis''te birinci parti RP olunca o zaman hiç de böyle demiyorlardı. RP''ye hükümetin kurdurulmaması için ne çabalar ve çalışmalar gösterilmişti, unutulmuş değil.

Sayın Ecevit Meclis Başkanı''nın en büyük partiden seçilmesinin bir teamül olduğunu söylüyordu. Doğrudur, ama yine 1995 seçimlerinden sonra bu teamülü hatırlamamıştı nedense!

İşte bizim en önemli sorunumuz bu. Eğer bizimle ilgili ise, bizim lehimize olacaksa mevcut ilişkileri, kurumları ve alışkanlıkları savunuyoruz, bizim aleyhimize ise başka bahaneler buluyor, başkalarının haklarını ellerinden almakta bir beis görmüyoruz.

Bütün bu olup bitenlere bakınca Türkiye''nin giderek oportünist, kuralsız, kutsalsız ve ilkesiz bir toplum haline geldiğini, bir kaosa sürüklenmekte olduğunu ve umutlanacak bir çıkışın ortada gözükmediğini itiraf etmemiz gerekir.

Sadece şu Merve hadisesi bile nasıl bir toplumsal şizofreni içinde olduğumuzu görmemiz için yeterli bir örnektir. Halkın temsilcisi olarak seçtiği bir kişinin idari bir kararla vatandaşlıktan çıkarıldığı bir başka ülke var mı? Bu konuda ilki gerçekleştirmiş olmamızdan dolayı pekçok kişinin büyük bir mutluluk duyduğundan şüphe etmiyorum.

İşte beni umutsuz kılan bu linç duygusu ve toplumsal şizofreni halidir!