TBMM"nin maşallahı var!

TBMM, muhtemelen tarihinin en yoğun dönemini geride bırakarak tatile girdi. Anayasa gereği en çok üç ay tatil yapabilen Meclis, genel olarak haziran, temmuz ve ağustos aylarında tatil yapıyor ve eylül ayının ilk günü kendiliğinden toplanıyordu. Bu yıl böyle olmadı. Hükümeti oluşturan partilerin isteği ile yaz aylarında da yoğun bir çalışma yaptı ve ısrarla üzerinde durulan tartışmalı bazı yasaları çıkarma başarısı gösterdi.

Çıkardığı yasaları hazırlayalım: Sosyal Güvenlik Reformu yasası, Vergi Reformu yasasında bazı değişiklikler yapan yasa, Vakıfların Yüksek Denetleme Kurulu tarafından denetlenmesine imkan tanıyan yasa, tahkim yasası, Siyasi Partiler Kanunu''nda değişiklikler yapan yasa, deprem dolayısıyla hükümete kanun hükmünde yasa çıkarmasına imkan verene yasa ve nihayet Af Yasası.

Bu yasaların aciliyeti ve Türkiye için önemi elbette hükümet ve muhalefet partileri için farklı şekilde değerlendirilmektedir. Hükümet partileri bunları bir hayat memat meselesi olarak sunarken ve bu yasaların çıkmamasının nerede ise Türkiye''nin büyük sıkıntılara düçar olacağı şeklinde değerlendirirken muhalefet partileri tam tersine yasaların çıkmasının büyük sıkıntılara yol açacağını ileri sürmektedirler. Bu tür değerlendirmeler bir noktaya kadar normal karşılanmalıdır. Kamuoyunun yadırgadığı nokta burası değil; bu yasaların adeta yıldırım hızıyla ve toplumun gözünden kaçırırcasına çıkartılmaya çalışılması, tüm halk deprem felaketiyle uğraşırken, felaketin şokuyla sarsılmışken ve depremden başka bir şey düşünemezken Meclis''in teklif ve tasarıları görüşmeyi sürdürmesi ve gece-gündüz çalışarak yasalaştırması şaşkınlık yaratmıştır.

Sosyal Güvenlik Reformu olarak takdim edilen tasarı, nerede ise bütün ilgili kesimlerin eleştirisine konu olmuş, taraflar günlerce karşı çıkmış ve kanunlaşmaması için grevler, protestolar, mitingler, yürüyüşler, görüşmeler yapılmıştır. Özellikle sendikaların protestosu üzerine bir ara geri çekilen tasarı depremin yarattığı şok fırsat bilinerek kanunlaştırılmıştır.

Af tasarısında da benzer bir durum gözlenmektedir. Normalde toplumda hiçbir kesimin af etmeyeceği belli suçlardan mahkum olanlar; mesela çete suçluları, yolsuzluk, hırsızlık vb. suçlardan ceza alanlar af edilirken düşünce suçluları kapsamın dışında tutulmuşlardır. Basın yoluyla işlenen düşünce suçluları için tehir getirilirken basın yoluyla değil de başka yollarla işlenen düşünce suçluları için herhangi bir af getirilmemiştir. Mesela herhangi bir gazetedeki yazısından dolayı mahkum olanların cezası tehir edilirken bir miting veya konferanstaki konuşmasından dolayı ceza alanlara herhangi bir şey getirilmemiştir.

Bütün bunlar gece boyunca devam eden bir mesainin sonucu olarak gerçekleştirilmiştir. İşin yanlışlığının farkında olan Başbakan, sonucu üç partili koalisyon hükümeti olmalarına bağlamaktadır. Refahyol döneminde RP DYP lideri Çiller''in aklanması konusundaki tavrı dolayısıyla büyük tepki almış günlerce basının eleştirilerine muhatap olmuştu. Burada dosyalar tamamen rafa kaldırılmakta çeteler, hırsızlar, toplumun hiçbir biçimde af etmeyeceği suçlular da af edilmektedir. Bakalım "ağır medya" şimdi ne diyecektir? Sözün gelişi bu soruyu soruyorum, yoksa medyanın sükut edeceğini bilmiyor değilim.

Hükümetlerin tekelindeki Meclis''in toplumdan ne kadar kopuk olduğunu bu örneklerde de görmek mümkün. Ülkemizin temel sıkıntısı burada düğümlenmektedir. İlgili bütün kesimlerin hayır demelerine, karşı çıkmalarına rağmen hükümet bildiğini okumaktadır. Buna bir de demokrasi diyoruz. Bunun demokrasiyle bir ilgisi yok. Olsa olsa tek parti dönemindeki toplumda kopuk temsili kurumların fazla bir değişiklik göstermeden icra-ı faaliyetlerine devam etmeleridir.