Benden söylemesi, yarın yine kıyamet kopacak!

Yüreğimde kopan fırtınaların şiddetine dayanamayıp "Yarın kıyamet kopacak!" başlıklı yazılar yazdığımı Yeni Şafak okurları gayet iyi hatırlayacaklardır. Nitekim Elmalılı Hamdi Yazır''ın "Hak Dini Kur''an Dili" adlı tefsirinin ya da Ahmed Cevdet Paşa''nın Kur''an tercümesinin yazmalarına ulaştığımda veya A. İbrahim adlı meçhul bir yazarın "Bakanlar Kurulu" kararıyla toplatılan ve 5-6 sayfalık İngilizce çevirisine bile ulaşılamadığı için -60 küsûr yıldır- ikinci elden Almanca çevirisi esas alınan "Millî Din Duygusu ve Öz Türk Dini" (İstanbul, 1934) adlı eserin orijinal Türkçe nüshasıyla karşılaştığımda kendimi bir türlü zaptedememiş ve seri yazılar yazmak sûretiyle heyecanımı Yeni Şafak okurlarıyla paylaşmıştım. (A. İbrahim''in kitabı hakkında bkz. Yasaklanmış Bir Kitabın Hikâyesi I-III, "Yeni Şafak", 6-7-8 Ekim 1998)

Kıyametler gerçekten, evet gerçekten kopuyordu ve fakat sadece benim içimde... Bazı dostların, "Bu zât birkaç yazma bulunca kıyamet kopuyor, oysa biz de buluyoruz ama kıyamet filan kopmuyor!" dediklerini duyunca gülümsediğimi hatırlıyorum. Hatta bazılarının, "Ne kıyameti yahu! Alt tarafı bilinmeyen bir eser tanıtılıyor, abartacak ne var şunun şurasında!" dedikleri kulağıma gelince pek şaşırmamış, "Kopan onların değil benim kıyametim!" demiştim. Demiştim ama herkese münhasır kıyametler olabileceğini, -doğrusunu söylemek gerekirse- ehl-i gaflete (!) pek anlatamamıştım.

Yaklaşık birkaç aydır kıyametlerim yine kopuyor... Uykunun tutmadığı gecelerde balkona çıkıyor ve içimden gelen haykırma duygusunu zorbelâ zaptedip bilgisayarımın başında, sabahlamayı yeğliyorum. Sararmış, eskimiş o iki büklüm sayfalardaki bilgileri bilgisayarıma geçerken; öğrendiklerimi, hissettiklerimi, şaşkınlıklarımı, hatta cehaletimi farketmiş olmaktan kaynaklanan hicabımı yazıp "Yarın yine kıyamet kopacak!" diye bir başlıkla zekâ semtine uğramayı bir türlü beceremeyen bazı kimseleri kendime güldürmek pahasına okurun karşısına bir kez daha pijamalarımla çıkmayı deneyeyim diyorum, ama yapamıyorum.

Hissiyâtı ile akliyâtı arasında sıkışıp kalmış olan vesveselerimin telkinâtı karşısında bunalınca, çaresiz içimde cevelan edip duran bir ses bana işte aynen böyle diyor: Herkesin kıyameti kendisine! Kıyamet kopmuş imiş, kıyamet kopabilir imiş, kıyamet kopacak imiş! "Herkesin kıyameti kendisine" ise bütün bunların ne anlamı var?!? Kıyametler koptu da ne oldu sanki? Ne değişti? Kim ne yaptı? Kim birşeyler yapmaya yeltendi ya da niyetlendi? Herkes işinde gücünde iken ve insanlar gönenmek yetisini kaybetmişken, kıyametin kopmasının, kopacak olmasının ne kıymeti var?! Bak işine... Yapacağını veya yapmakta olduğunu yap da başkalarını rahatsız edip durma!

Bu sesin iknâ ediciliği karşısında boynumu büküp işime gücüme bakıyorum, sahillere çıkıyorum, elimdeki çakıltaşlarıyle denizde kaydırak oynuyorum... Kumdan kaleler yapan sahillerin yaramaz çocuklarını seyrediyorum. Yanlarına gelmemi istediklerinde, hayallerini yıkmaktan çekindiğim için tekliflerini reddediyor ve uzaktan bağırmakla yetiniyorum: "Kalelerinizi denizden olabildiğince uzak mekânlarda inşâ edin ve bu arada güneşi de arkanıza almayı unutmayın!"

Anlamıyorlar... Duymuyorlar çünkü. Sesim kısılıyor, bir müddet bekliyorum ve kendimi tutamayıp yine bağırıyorum: "Kalelerinizi denizden olabildiğince uzak mekânlarda inşâ edin ve bu arada güneşi de arkanıza almayı unutmayın!"

Bu sefer anlıyorlar, gülümseyip "tamam tamam" diye başlarını sallıyorlar. Ben de vazifesini yerine getirmiş biri olarak denizin o dehşetle kabaran dalgalarına inat kaydırak oynamayı sürdürüyorum. Elimdeki çakıltaşlarını uzağa, daha uzağa, daha uzağa doğru sektirmeye çalışıyorum.

İşte böyle günlerden biriydi ve elimdeki çakıltaşlarını uzağa sektirdikçe, denizin, tâ ilerilerde kumdan kaleler yapan, sahillerin o yaramaz çocuklarının üzerine dalgalarını eskisi gibi salamadığını farkettim. Benim küçücük taşlarım, kumdan kalelerin o dev dalgaların tesiriyle yıkılmalarını geciktiriyordu. Bunu farkedince topladığım bütün çakıltaşlarını denize fırlatmaya başladım, kan ter içinde kalıncaya kadar fırlattım... fırlattım... fırlattım. Bir de ne göreyim, denizin o dehşet verici azmanlığından herhangibir eser kalmamış. Bir hindi gibi kabarttığı o dev dalgalarını indirmiş, âdeta korkudan paltosunun yakalarını kaldırıp başını içine gömmüş külhanbeyi kılıklı bir korkak gibi gerisin geriye gidiyordu.

Çocuklar el salladılar, ıslık çaldılar, yeni ve eskisinden daha büyük kaleler yapmaya başladılar. Denizden korkmuyorlardı artık. Denize meydan okuyorlardı. Fakat ben, denizin daha büyük dalgalarla ve eskisinden çok daha şiddetli bir öfkeyle geri geleceğini biliyor ve çakıltaşlarımın da bundan böyle işe yaramayacağını biliyordum. Muharebeyi kazanmıştık, ancak harbi kaybedeceğimiz kesin gibiydi.

Olsun dedim kendi kendime... Onların vazifesi kumdan kaleler yapmak, benim vazifem ise elimdeki çakıltaşlarıyla denizin dalgalarına karşı koymak! Bu kararı almış biri olarak evime döndüm, Kütüphanemin karşısına geçtim ve raflarda gelişigüzel bir sûrette yığılmış dosyaları karıştırmaya başladım. Aradığımı bulmuştum: Merhûm Ali Rıza Sağman''ın (öl. 1965), Tanzimat''tan Günümüze İstanbul''un Meşhûr Hâfızları 1839-1950 adlı türünün tek örneği olan muhteşem eserinin elyazmalarının sarılı bulunduğu dosya öylece orada benim kendisine el atmamı bekliyordu.

Evet, evet yanlış tahmin etmediniz. O heyecanla hemen balkona çıktım ve ellerimi ağzıma götürüp nefesimin yettiği kadar bağırdım: Yarın yine kıyamet kopacak!