Işımer sadece konuşmamış, yazmış da...

Hemen her sosyal hâdisenin bir aktüel tarafı vardır; bir de tarihe intikal edecek tarafı... Başka deyişle sosyal hâdiseler, bugün için siyasî bir değer taşırlarken; yarın için ilmî/tarihî bir değer taşırlar. Şayet bu ikinci taraf ihmal edilirse -ki ülkemizde genellikle ihmal edilir- gelecek açısından geçmişin bir muamma haline gelmesi kaçınılmaz olur. O halde bir düşünelim bakalım: Yalçın Işımer''in konuşmasından geleceğe kalacak olan nedir? Gazetelerde yer alan belli belirsiz aktarımlar ve bir de bu aktarımlar üzerine yapılan olumlu ya da olumsuz yorumlar... Oysa gelecek için, tarih için, tarihçi için bundan çok daha fazlasına ihtiyaç vardır: belgeler. Belge olmadığı ya da varsa bile bulunamadığı sürece, geçmiş hakkında sağlıklı yargılara varılamaz, hepsinden önemlisi iddiaların gerçekliği ispatlanamaz...

GATA''nın açılışında yapılan konuşma metni, basında bugüne değin bütünüyle ve yazılı bir kaynaktan nakledilmek sûretiyle yer almadığı gibi, ayrıca bu konuşmanın irticalen yapıldığı ve sürçmelerin de bundan kaynaklandığı söylendi.

Acaba bu açıklamalar doğru muydu? Üstelik bu sözlü açıklamaların doğruluğunu nasıl sınayabilirdik? Tahminlerden, miş''li, mış''lı yorumlardan kendimizi nasıl kurtarabilirdik? Elbette belgeyle, yani Işımer''in konuşmasının yazılı metnine istinad etmek sûretiyle.

Şimdi benim elimde küçük bir kitapçık var ve bu kitapçık, bu konudaki kuşkuları tümüyle ortadan kaldıracak nitelikte... GATA Basımevi''nden çıkan, "Genelkurmay Başkanlığı Gülhane Tıp Akademisi Komutanlığı" imzalı bu kitapçığın basım yeri Ankara, basım tarihi 27 Eylül 1999. Üzerinde "Gülhane Tıp Akademisi 1999-2000 Eğitim-Öğretim Yılı Açılış Töreni" yazısı var. Prof. Diş Tbp. Tuğg. Yalçın Işımer''in konuşma metni (Açılış Dersi: Atatürk''üm ve Türkçem) ise, 65-72. sayfalar arasında yer alıyor:

Bakalım, Işımer konuşma metnini yazarken hangi kaynaklardan yararlanmış? Aynen aktarıyorum:

1) F. Max Müller, "Turce Families, Lemitic-Arian and Turanian..."; 2) C.E. Borworth, "Language Reform and Nationalism in Modern Turkey"; 3) Harold Amstrong, "Turkey and Syrie Reborn..."; 4) Niyazi Berkes, "The Development of Secularism in Turkey"; 5) Arthur Koestler, "13. Kabile"; 6) Jean Paul Roux, "Türklerin Tarihi: Büyük Okyanustan Akdeniz''e İki Bin Yıl"; 7-8) İlhan Arsel, "Arap Milliyetçiliği ve Türkler" ve "Teokratik Devlet Anlayışından Demokratik Devlet Anlayışına".

Bu kaynakların bilimsel değerleri hakkında, uzun uzun kanaat belirtmek imkânı yoksa da aklımı kurcalayan bir iki noktaya işaret etmek isterim: Sözgelimi, konusu Türkçe''nin kıymetini tebarüz ettirmek olan bir bilimadamı, niçin Niyazi Berkes''in kitabının 1964 tarihli İngilizce basımını kullanır da 15 yıllık bir süre içerisinde geliştirilmiş, genişletilmiş, düzeltilmiş ve akademik çevrelerce tartışmasız üstünlüğüne hükmedilmiş olan Türkçe basımından haberi bile olmaz? Kezâ tarihi, tarihte olup bitenleri ciddiye alan bir bilimadamı, nasıl olur da İlhan Arsel''in hiçbir bilimsel değeri ve ciddiyeti olmayan kitaplarına istinaden tarihî olayları tasvir ve tahlile kalkışır?

Lütfen şu cümleyi okuyunuz: "Mehmed Akif 1923 yılında gittiği Mısır''da 1926 yılına kadar kadar Abbas Halim Paşa''nın konağında kalmış, hastalanınca başına giymekten sakındığı şapkayı elinde tutarak vapurla İstanbul''a gelmiş, Kur''an''ı Türkçe''ye çeviremeyeceğini Atatürk''e resmen bildirmiştir." (s. 71)

Bunca yanlış küçücük bir paragrafta nasıl böylesine bir araya gelebiliyor, anlamanın imkânı yok! Peki bu yanlışlara kaynaklık eden eser hangisi? Elbette, İlhan Arsel''in Arap Milliyetçiliği ve Türkler adlı propaganda broşürü...

"Onun [Akif''in] düşünce evreni Bedir Savaşı''nın ötesine gidememiş." Peki bu iddianın mesnedi ne? Işımer''in cevabı aynen şöyle: "kendi yorumumuz." (s. 71)

Şimdi bir de şu satırları okuyalım: "Atatürk (...) Akif''ten Kur''an''ı Türkçe''ye çevirmesini istemiştir. Bu teklife Akif hemen yanıt vermemiş ve fetva almak üzere Al-Azhar''ın yolunu tutmuştur. Akıl danıştığı kişi de Türk düşmanı Raşid Rıza''dır." (Bu sözler Işımer''in konuşma metninden değil, aksine, Özgür Uğur adlı -gerçek kimliğini tesbit edemediğim- birinin 7 Şubat 1990 tarihli "Cumhuriyet" gazetesinde yayımladığı Akif ve Kur''an Meali adlı yazısından alındı.)

Artık, Al-Azhar ve Raşid Rıza kullanımının nedenini biliyoruz; üstelik Ebu Hanife''nin 12 ayeti şeklinde bir ifadenin Işımer''in metninde geçmediğini de...

Geriye bir tek şey kaldı: Şu Özgür Uğur''un (!) kim olduğunu bulmak!