Yeniden pütürlü zemine geri dönebilir miyiz?

Yürümek istiyoruz, öyleyse bize sürtünme gerek. Pütürlü zemine geri dönelim."

Philosophical Investigations''ın bir yerinde böyle söyler Wittgenstein... Bir zamanlar Mantık''ın kristalize edilmiş saflığına inanmanın kendisi açısından kâr etmediğini düşünür ve donmuş kırağı üstünde, yani sürtünmenin olmadığı yerde öğüt vermenin boşunalığına îmada bulunur.

Acaba Müslümanlığın çağdaş formunun (İslâmcılığın) da böylesi bir açmazla ma''lûl olduğunu düşünmekle hata mı etmiş oluruz? Öyle ya, donmuş kırağı üstünde (sürtünmenin olmadığı yerde) verilen bir dizi öğüdün adı mıdır kendisine "İslâmcılık" denen şey? Kristalize edilmiş bir saflık... Toplumdan, tarihten, hayattan, topraktan uzaklaşan ve uzaklaştığı ölçüde saflaşan bir akide... Zamandan ve mekândan mücerred bir iddialar yığını... Yığınlaştığında iddiaları küçülen, küçüldüğünde iddiaları yığınlaşan bir ideoloji... Acaba böylesi zaafları yüzden mi bir "gençlik ideolojisi" hâlini aldı İslâmcılık; 20''li yıllarda hararetle savunulan, 30''lu yıllara gelindiğinde terkedilen bir ideoloji hâlini?..

Akide ile kültürün, hakikat ile hurafenin, lafız ile mânânın arasını ayıran ve belki de sadece, evet sadece bu nedenle kültürsüz, hurafesiz, mânâsız bir rasyonalitenin üreticisi rolünü üstlenen bir İslâmcılık türü tarafından tutuklandığımızı farketmek için; zihnimizi 28 Şubat hikâyeleriyle meşgûl etmek yerine kelepçelerimizin çok daha önceleri bileklerimizde açtığı derin izlere bakmamız ve her bakışımızda ibret almamız gerekmiyor mu?

Öyle ya, kendimizi daha ne kadar aldatabiliriz?

Sözüm, kendisini bir sütrenin ardına atıp orada refah ve saadet içerisinde yaşamayı sürdürenler için değil elbet. Bilakis tıpkı sokak çocukları gibi kendilerini sahipsiz ve çaresiz hissedenlere... Konuşması gerektiğini düşünen ve fakat sesi kısıldığı için değil, sözünün kâr etmeyeceğine inandığı için soylu bir suskunluğu tercih edenlere... İşlerin iyi gitmediğini gören ve sırf bu nedenle ızdırap/ıstırap çekenlere...

Geçmişimizin muhasebesini yapmak zor, çok zor! Acı verir, veriyor da zaten. Neler olup bittiğini bir türlü anlayamayan yığınlar ve hâlâ onları istismar etmekten çekinmeyen çoban sûretindeki tufeyli sürüsü... Konuşmaya başladıklarında sözlerinin daha ziyade kimlerin işine yarayacağını hesap etmeyen, insanların sadece inançlarını, fikirlerini değil, hayallerini bile satılığa çıkaran, satacak birşey kalmadığını, hanenin yıkılıp hane halkının dağıldığını gördüğü halde, sadece, ama sadece kendi çıkarını düşünmekten gayrı düşünmenin semtine uğramayan bir tufeyli sürüsü...

"Niçin harbi kaybettik diyorsunuz?" diye soruyorlar, ben de "Kaybedilmiş bir harbin içinde gözlerimizi açtık da ondan!" diye cevap veriyorum. Evet, biz dünyaya geldiğimizde, zaten kaybedilmiş bir harbin taraftarı olmuş, verili bir dünyanın içerisinde bulmuştuk kendimizi... Birçok kimsenin zannettiğinin aksine, sevdalarımızı da nefretlerimizi de tevarüsen kazanmıştık. Buna rağmen seçimimizi öne çıkarmış, seçeneklerimizin mahiyet ve miktarı üzerine konuşmaktan kaçınmıştık.

Leylanın kim olduğu o zaman o kadar önemli değildi bizler için. Çünkü biz leylanın değil sevdanın adamlarıydık, leylaya duyulan sevdanın yani... Çıldırmanın eşiğine gelmemiz de bu yüzden değil mi? VE bize asıl acı veren leylamızı değil, sevdamızı kaybetmemiz değil mi? Leylasız yaşmaya alıştığımız halde, sevdasız bir an bile nefes alamadığımız gerçek değil mi?

Kaybedilmiş bir harbin taraftarı olmaktan gocunmamalıyız, pişmanlık duymamalıyız; tıpkı tevarüsen kazanılmış sevdalarımızdan gocunmadığımız, pişman olmadığımız gibi... Şubat''ta kuruduklarını görünce üzülmeyenler, ciddiye alırlar mı Eylül''de açmaya başlayan çiçekleri?!

Oysa ayrık otları gibi boy verdik bu dünyanın bakımlı bahçelerinde... Deli sevdalar için boy verdik... Evet, acı verdik, acı çektik sevdalar için, sevdalandığımız için, sevdalılar için... Yeniden pütürlü zemine dönmeliyiz; yürümek için, yürüyebilmek için... Korkmamalıyız yeniden yola revân olduğumuz için; yolda doğduğumuz, yolda öleceğimiz için... Cehd sahibi olursak bizi yollarına ileteceğini bilmiyor muyuz?! O''nun için yola çıktıysak niçin gönenelim o halde, niçin kaçalım, kaçınalım ve yoldan çıkalım?!?

Vakit verseydi, belki sorduğu suâllerin cevabını da yazacaktık. Suâllerin cevabını bulmamız için bize vakit verdi; bu doğru! Lâkin yazmamız için vakit vermedi. İnanın bu da doğru!