Milli takım Filistin"e

Bir takımla maç yapmak, her şeyden çok onu kabullenmektir. Varlığını kabul etmek, onun temsil ettiği şehre, bölgeye, ülkeye yönelik bir "eyvallah", bir "merhaba" demektir. Oyunun bu yönünü çoktandır unutup, meselenin sadece galibiyet mağlubiyet tarafına baktığımızdandır ki Kosova maçı ilaç gibi geldi. Bu anlamda yazının başlığı biraz "kışkırtıcı" da olsa çok geniş ve sancılı bir coğrafya ile kültürel bağlarımızın "futbol diplomasisi" ile dosta düşmana ilanının mümkün olduğunu hatırlatmak istedim. Ne yazık ki "devlet politikası" gereği bu tip jestleri çok uzun süre ihmal ettik. Öyle ki Dünya futbol tarihinin en anlamlı birkaç hikâyesinden birini yazan Cezayir"in bağımsızlık mücadelesindeki "sürgün milli takımıyla" bile maç yapmaktan çekinmişliğimiz var. Henüz bağımsızlığını kazanmamış haldeyken kurulan Cezayir Milli Takımı"nın 15 ülke ile maç yaparak ülkenin varlığını ilanı Filistin"e de ilham olmuş ve 1960"larda Filistin davasının dünyaya duyurulması için Futbol milli takımı kurulmuştu. Elbette ki başlık bir slogandan ibaret, ama Milli takım gitmese de burada veya Filistin"e komşu bir ülkede Türkiye-Filistin maçı çok geç kalmış, "şık bir gol" olmaz mı?

Milli takım düzeyinde iyi işler olurken, UEFA kulüplerimizin peşini yine bırakmadı. Son olarak Sivasspor ve Eskişehirspor şike meselesinden dolayı ceza alma ihtimali ile karşı karşıyalar. İster kabul edin ister etmeyin; 3 Temmuz Türk futbolunun "Çernobili"dir. Yok saymaya, olmadı kabul etmeye devam ederek sadece kendimizi kandırıyoruz. "Bakın ben çay içiyorum hiçbir şey yok" diyen dönemin bakanı gibi davranıyor Türk futbolunu yönetenler. Ve yazık oluyor... Daha önce yazdım, tekrar yazayım. Ligin ilk 5 sırasındaki takımlar ve Kupa finalisti Eskişehirspor farklı nedenlerle ya UEFA"dan ceza aldı veya muhtemelen alacak.

Allah aşkına bu tablo Türk futbolunda radikal bir takım değişiklikler yapılması gerektiğini söylemiyor mu? Ve bu tablo değişmeden yukarıda zikrettiğim "güzel hareketlerin" anlamı da etkisi de azalıyor vesselam...