Trajik başarı

Başlık Amerikalı bir araştırmacının “Türk Dil İnkılabı” konulu kitabından alınmıştır. Adına “dil devrimi” denilen hamlenin Türkçe’yi getirdiği noktayı tartışmak bu sayfaların konusu olmadığından biz işimiz olduğu üzere futboldaki “trajik başarı” hikâyesine geçelim.

90’ların sonu Türk futbolunda tartışmasız bir Galatasaray üstünlüğüne sahne olmuştu. 4 yıl üst üste Lig şampiyonluğu ve o zamanki adıyla UEFA Kupası Türk futbolu adına dönemin koşullarında gerçekleşen “uzak ihtimal” kayıtlara geçti. Lakin bu başarılı dönem Galatasaray’a ekonomik külfet olarak geri döndü. Elde edilen başarılar ve inşa edilen kadro ekonomik bir değere dönüştürülemedi ve Galatasaray hızla eridi. Öyle ki o süreç 2000'lerin sonuna doğru Galatasaray adına televizyon ekranlarından bağış toplanmasına kadar gitti...

2010 yılında Fenerbahçe ve Trabzonspor şampiyonluk mücadelesi verirken Galatasaraylılar bitecek stadı, gelecek yeni yönetimi ve oluşturulacak yeni kadro ile başlayacak güzel günleri hayal ediyorlardı. Hayaller gerçekleşti; stadyum bitti, yeni yönetim geldi. Yeniden Fatih Terim ile yeni bir başarı ortamı yakalandı. Şike süreci Fenerbahçe’yi, dağılan kadro Trabzonspor’u, ekonomik sıkıntılar Beşiktaş’ı taca çıkardı. Galatasaray 2 yıl üst üste şampiyon oldu, 3 yıl üst üste Şampiyonlar Ligi biletini aldı. Fatih Hoca’nın ayrılışı ve yaşanılan çözülmeyi kenara koyarak soralım şimdi; peki nasıl oldu da gelirleri böylesine artmış bir Galatasaray yine, yeniden 2000'lerde yaşadığı sürecin aynısını ekonomik olarak yaşadı. Sportif başarı-ekonomik durum ilişkisi Türk futbolunda hep “sıfır toplamlı bir oyun” mu olacak? Mesela şimdilerde başarılı olmaya aday kadrolar inşa eden Beşiktaş, Trabzonspor ve hatta Bursaspor da işler istedikleri gibi gitse bile aynı akıbeti mi yaşayacaklar? Eğer öyle ise sahiden şampiyon olmak uzun vadede iyi mi, bir kere daha üzerinde düşünülesi duruyor. Yok öyle değilse Galatasaray’ın son 4 yılda yaşadıkları, tüm hamleler, doğrular yanlışlar ve nasıl bugüne gelindiği bir ekonomist titizliği ile ayrıntılı olarak incelenip diğer kulüplere ve Galatasaray’ın bundan sonraki yöneticilerine ders olarak anlatılmalı değil mi? Türk futbolunun yeni “trajik başarı” öykülerine değil sağlıklı ve sürdürülebilir büyüme hikayelerine ihtiyacı var, dinleyecek kimse olmasa da biz söyleyelim...