Biraz az bombalansak!...

Ağır ve meşakkatli günlerden geçiyoruz, her sözün, her eylemin didik didik edildiği, bütün niyetlerin sorgulandığı, endişeli günler bu günler.

Neyi nasıl söyleyeceğimizi tam olarak bilemiyoruz ama fena halde daralmış durumdayız, bunu iyiden iyiye hissedebiliyoruz.

İnsanlık olarak insanlığın belini kıranlara itirazımız var, acıların en katmerlisini yaşayan biçarelere el uzatma derdindeyiz.

Bütün samimiyetimizle bunu yapmak istiyoruz, en başından beri de bunu yapmak istedik, vallahi de billahi de niyetimiz buydu, adil bir dünya kurulsun, insanlık geldiği yere huzur içinde dönsün…

Sadece ama sadece bunu istedik.

Âlemin her yerinde ölüm kol geziyor, insan sırf kendi kendini öldürmek için gün görmemiş silahlar icat ediyor.

Ne desen fayda etmiyor, hiçbir nasihat, hiçbir din, hiçbir disiplin etkili olamıyor, insan insanı yiyip bitiriyor.

Artık ne Doğu ne Batı, yön, yan olmaktan çıktı, mesele büyüdü, ölüm çocuk oyuncağı sanki…

O çocukların gözlerine bakıyorum, dünyayı ilk kez gören, ışıkla oynaşma niyetinde olan o tertemiz çocukların gözlerine…

İçim acıyor, hiçbir umut yok, maalesef kaybolduk, hepimiz birbirimizi kaybettik, yolumuzun üstünde dediğimiz yoldakilerin bile baş vermesini santimantal melodilerle olağanlaştırdık, yeni marşlarımız başkalarının ölümü artık.

…

Eriyorum, içimde biriktirdiğim ne varsa anlamını yitiriyor, kemiklerim birbirine sürtünmekten yorgun düştü, tamir edilemez bir hurdaya dönüşmek üzereyim, herkes gibi arananlar listesinde kendi adıma rastlıyorum, yaz günü burnum kanıyor.

Kaybolduk, mahşeri kalabalığın ortasında, kalabalığı yalnızlaştıran daha büyük bir kalabalığın ortasında tarihi olmayan bir yetim gibi kaybolduk…

Her köşede ölüm, her köşede tuzak, ne olacaksa olsun demenin vakti geliyor artık!

…

Allah aşkına biraz susamaz mıyız, biraz, sadece bir süreliğine hiç konuşmadan, duramaz mıyız?!…

En küçük meseleyi insanlık tarihinin en matah sorunu gibi gösterip, her sabah yeni bir rövanşa giden Romalı askerler gibi davranmaktan vazgeçemez miyiz?

Her tartışma bir intikam, her bakış bir ihanet, her söz bir çatışma…

Ne yapacağız, nasıl çıkacağız bu girdaptan, canımız yanıyor, şehrin ortasında patlıyoruz çatlıyoruz, kan fışkırıyor duvarlara, biz sadece adil bir dünya kurmak istiyoruz, kan bulaşıyor buluta, biz sadece adil bir dünya kurmak istiyoruz, kan lekesi...

…

Ne konuşacağız, konuştuk da ne oldu, kimin işine yaradı ki, susalım bence, yoksa hepiniz gayet zinde ve sağlıklısınız da bir ben miyim, her gün başka bir çatlakta boğulan?

Ne kadar uzun sürdü değil mi, oysa daha derdimizi bile anlatamadık, yaraya çaremizi bile süremedik, her yanımız, her yazımız kan revan oldu, bitmiyor, bitiremiyoruz, her ölü başka bir hak edişle ferahlatıyor kalanları.

Kimsenin kimseyi suçlamaya hakkı yok, kimsenin kimseyi rezil edecek gücü de yok.

Adam kendini öldürüyor, soramazsın ki, “Kardeşim sen canına susadıysan bu etraftakilerin suçu ne?” diye.

Adam kendini öldürüyorsa, mecbur öleceksin yanında, ne diyebilirsin, kininin sırtına gövdesini yükleyene dönüşmüş bir hamalsa…

Sessizce öleceksin yanında!

…

Şimdilik bu kadar, bir daha bombalanırsak biraz daha az, bir daha bombalanırsak daha da az, en sonunda taze bir mezar kadar yalnız yazılar yazacağız.

Bana kalsa,

Bir daha bombalanmasak, bir daha cesetlerimizi saymasak, az az yaşasak, sorun değil, az yaşasak da bir daha bombalanmasak…