İlk düğme…

Partilerle çalışan araştırma şirketlerine, halkın tabiriyle “anketçilere” güvenmem.

Niye güveneyim ki…

Aynı özel okul mantığı…

Ayda üç bin lira veriyorsun, çocuğuna “zeki” muamelesi yapıyorlar.

Sen de zannediyorsun ki, dünyanın en zeki, en çalışkan, en dürüst, en bilmem ne çocuğu benimki.

İlk ciddi sınav kapıya dayandığında anlıyorsun “serbest piyasa talebesinin” durumunu.

Felaket, nal topluyor…

Ama olsun, sorun değil…

Bunca zaman anasını babasını şişirmişiz, tatlı düşler kurdurmuşuz, yavrucağı ortada bırakmak olur mu?

Olmaz…

Vakfımız, lisemizi bitirdikten sonra herhangi bir sınavı kazanamayıp da bu sebepten dolayı bunalıma giren “serbest piyasa talebesi” için de bir çözüm düşündü elbet.

Ne yaptı?..

Üniversite kurdu…

Liseden de bir miktar para ödemiştiniz zaten, eski müşteri sayılırsınız, sizi kıracak değiliz ya…

Yarı burslu murslu alacağız artık keratayı…

Ee, o da bitti…

Gitar, kantin, ağaçların altında ders çalışıyormuş pozları falan, onlar da bitti, ne olacak?

Sonra iş ilanları, tanıdık eş dost, araya sokulan siyasetçiler.

İş yok…

Varsa da asgari, akbil, öğle yemeği, performans, maaşın yarısıyla alınan ayakkabı, gökdelene uyum sağlama çabası, falan filan.

Olmadı değil mi, olmuyor, olmayacak da…

İlk düğme yanlış iliklendi çünkü.

Doğru söyleyen dokuz köyden kovuldu çünkü.

Dönelim anket işine…

Allah aşkına doğru düzgün yapılmış bir anket sekiz puan hata verir mi?

Verdi…

Niye verdi?

Vermesi istendi de onun için verdi.

Tıpkı sınıfta kalması gereken çocuğun sınıfı geçmesi istendiği için geçtiği gibi.

O iş, taa oradan başladı.

Siyasetçiler diyorlar ki, ”Siyasette ciddi manipülasyonlar var, anketçilere güvenmemek lazım…”

Yani diyorlar ki, oylarımızı düşük gösteriyorlar, seçmeni yönlendiriyorlar.

Haklılar…

Ama bu her zaman vardı.

Toplum mühendisliği, algı yönetimi, yönlendirme, PR…

Bütün bu kavramların taşıyıcıları, siyasetin “yeni meslek erbapları” olarak düzene eklemlendiler, sektöre dönüştüler.

Soruyorsun…

Nedir durum, seçimler nereye gidiyor, kim önde, kim arkada, diyorsun.

Açıklayamam, ben falanca partiyle çalışıyorum, onlar istemediği müddetçe bilgi veremem, diyor.

Ne demektir bu?..

Benim anlaştığım, daha doğrusu para aldığım partinin oyu düşük çıkarsa, bunu kamuoyuyla paylaşmayacağım, demektir.

Parasını aldığı veliye çocuğunun durumu anlatmayan eğitim kurumu gibi.

“İstanbul’daki üç köprünün ideolojik altyapısı” başlıklı bir yazı yazmıştım bir zaman.

Cumhuriyetin ellinci yılında senfoni orkestrası eşliğinde açılan Boğaziçi Köprüsü (15 Temmuz)…

İbrahim Tatlıses türküleriyle açılan Fatih Sultan Mehmet Köprüsü…

Mehterle açılan Yavuz Sultan Selim Köprüsü…

Bunların Türkiye’nin siyasi dönüşümünü sembolize ettiği söylemiştim.

Köprüleri bile bölmüşsün, dediler.

Benim bir şeyi böldüğüm yok da…

Araştırma yapan anket şirketlerinin bile kamplaştığı, siyasallaştığı, partilerin taleplerine göre rakamlar açıkladığı bir dönemde siyasetçilerin bu işten şikayet etmesi ilginç geldi bana.

Kime güveneceğiz, anlamadım ki…