Taksim"den Taksim Çıkar mı?

Bir düşünür, "En iyi ikinci yönetim biçimi demokrasidir, birincinin ne olduğunu ise bilmiyorum" demişti. Birinciyi öğreninceye kadar öteki ile anlaşabileceğimiz tek zemin demokrasidir. Ve demokrasinin özü, en kestirme şekliyle, halkın kendini yönetenleri seçmesinden, beğenmediği zaman da değiştirebilmesinden ibarettir. Demokrasi adına diğer söylenenler işin teferruatıdır, bir kısmı zaten doğal hukukun gereğidir ve şartlara göre değişebilir.

Çoğulculuk da tabii hukukun bir gereğidir ve aslında demokrasinin her şey olmadığını gösterir. Azınlık da olsa, herkesin doğrusu kendi doğrusudur. Temel hak ve özgürlükler konusunda bin kişi bir kişiye tahakküm edemez. Bu demokrasi değildir, demokrasinin de benimsediği tabii bir haktır.

Ancak her nasılsa devleti ele geçiren azınlıklar da çoğunluğa meydan okuyamaz. Kendi hayat tarzlarını genel geçer görüp, herkesi böyle olmasını isteyemez.

İki haftadır olup bitenlere bakanlar görmektedirler ki, bu halleriyle sittin sene iktidara gelemeyecek olanlar, küçük marjinal grupları, ideolojik kafadarları, aykırı tipleri kullanarak ortalığı velveleye veriyorlar, bunu Türk Baharı haline getirmeye çalışıyorlar. Oysa Arap Baharını gerçekleştirenler, ülkemizi halkımızın seçtiği insanlar yönetsin diyorlardı. Bizdekiler ise, halkın seçtikleri gitsin diyorlar. Kendileri de gelmeyeceğine göre bunun anlamı kaos gelsin, anarşi gelsin, ülke ekonomisi zarar görsün ama hayat tarzını hep biz belirleyelimdir.

Sayın Bülent Arınç tatlı üslubuyla, çevre bilinci ve ağaçları koruma adına bunları yapanlar yurtseverlerdir, onlara saygı duyuyorum, diyor. Elbette bu üslup yatıştırıcı olması açısından gerekli, ama bu nasıl yurt severliktir ki, üç tane ağaç kesilmesin diye üç yüz kişinin yaralanmasına, ölümlerin olmasına, ülkenin yetmiş milyon TL zarar görmesine, turizm mevsiminde dış itibarının zedelenmesine razı olabildiler.

O halde mesele üzüm yemek değil, Türkiye"nin fazla ileri gitmesi meselesi. Bu açıdan mesele sadece bir iç mesele de değil.

Önce Reyhanlı"da bir deneme yapıldı, ilk akla gelen çatışma dinamiği devreye sokulmak istendi. Sonra Gezi Parkında yapılan yanlışlar bir starter görevi yapabilir mi diye bakıldı.

Çatışma dinamiklerinin arandığını ve birilerinin bunu tahrik ettiğini sağır sultan bile anlar.

O halde olup bitenlere demokratik bir hakkın kullanılması olarak bakmak mümkün mü?

Ama şunu da kabullenmeliyiz; size takılacak çelme ya bir hatanızdan, ya da hata olarak yorumlanması mümkün bir doğrunuzdan gelir.

Herkes bilir ki, her toplumsal harekete, en azından bazı kesimler için haklı görülecek gerekçeler bulunmalıdır. Bütün detaylarını bilmiyorum ama ağaçların kesilmesi, kışlanın yapılacak olması ve işe bir başka boyut katma istidadında olan Yavuz Sultan Süleyman ismi farklı dinamikleri harekete geçirmeye yetti. BDP Genel Başkanı da basit, fırsatçı ama tahrik etmek için kendince elverişli bir nokta yakaladı ve "Alevi kardeşlerimizin oylarıyla Yavuz Köprüsü yapamazsınız" diye kahramanca (!) bir çıkış yaptı.

Şahsen ben bu ismi bulanların böyle bir ayrışmayı hiç düşünmediklerini, meselenin spontane biçimde geliştiğini sanıyorum. Ama bunları hesaba katmamak da bir eksiklik değil mi?

İkinci kez tekrar yazıyorum, bence bu köprü isminden de vazgeçilmeli.

Karşınızdakinin gazabını söndürmenin en kestirme yolu özür diliyorum, yanlış yaptım demektir. Bu bir erdemdir ve olayları kendi lehinize çevirmeye yeter.

Ama azıcık sağduyusu olan herkes anlıyor ki, mesele ne ağaç kesme meselesidir, ne çevre meselesidir, ne Yavuz meselesidir. Mesele, bu adamlar demokratik yollarla iktidardan gitmeyecekler meselesidir. İçtekilerin hesapları farklıdır, dıştakilerin hesapları farklıdır, ama ortak noktaları onları birleştirmeye yetiyor.

Ve öyle anlaşılıyor ki, Ak Partiyi destekleyen bazı medya organları ve bazı yazarlar bile faturayı Başbakanın üslubuna kesmeyi kabullenmiş görünüyorlar, ama sinir bozmaya yönelik bilinçli ve çok adi bir psikolojik küfür saldırısına bir insan ne kadar dayanabilir?

Böyle bir anda vuranların yanında olmak dostça olamaz.