"Mutluyduk yavrum..."

Anlatıyor.

Acılarını dinleyen biri var diye anlatıyor.

Dinleyen olunca acının sahibi de dinlenir.

Dinlenmek için anlatıyor. Acısını dinlendirmek için, acısını dillendirmek için anlatıyor.

Şimdiye kadar kim bilir kaç acıya şahitlik etti. Kaç kişinin derdini kendi derdi bildi. Evveli dinleyendi şimdi anlatan oldu. İçinde bulunduğu yangının alevleri onu çepeçevre ele geçirmiş iken içindeki yangına tek serinlik kelimeleri, kelimelerine yükleyip getirdiği hatıraları.

Anlatıyor. Birinin onu dinlediğine inanarak. Karşısındakinin profesyonel bir kulak olduğunu bilmeden anlatıyor.

Profesyonel kulaktan, profesyonel gözden bize geliyor iki candan arta kalmış bir can olarak konuşmakta olan kadın.

Yavrularını anlatıyor. İkizlerini. Doğarken bile yanak yanağa yapışıktılar diye anlatıyor. Anlatırken onları ilk gördüğü ana gittiğini yüzünün aydınlığı nasıl da ortaya koyuyor.

Hep beraberdiler diyor. Hep beraber oldukları zamanları tasvir ederken ölüme birlikte gitmiş oluşlarından neredeyse bir teselli çıkarmaya çalışıyor, yangın yerinde bıraktığı kalbi.

Ben bunları yavrum diyor.

Bunlar dediği toprağın koynuna yatırdığı ikizleri...

Yavrum dediği ona o anda profesyonel bir kulak sunmuş olan muhabir.

Çünkü Anadolu kadını bir defa anne oldu mu kendisini sadece oğulların kızların değil, tabiattaki bütün canlıların annesi sayar. Yavrum diyor. Yavrum bunlar birbirinden hiç ayrılmadı. Dedim ki madem bunlar ayrılmıyor ben bunların ikisini birden göndereyim askere. Gönderdim. Çavuş da ayırmadı onları. Altlı üstlü ranzalarda yattılar.

Yerin, yedi kat altında yan yana ölüme yürümüş oğullarını değil de göklere çıkmış ve orada kendisine bakmakta olan oğullarını anlatırcasına mutmain; acısını, pınar başında yıkayıp arındırdığı kelimelerle dillendirmeye devam ediyor. Gözünde yaş kalmamış. Ama isyanın değil tevekkülün rengine batıp çıkmış yüzü ile nasıl aydınlık nasıl berrak konuşuyor.

İkisine bir düğün yapayım dedim. Yaptım. İki taksi tuttum.

Düğün evine gidiyor gözleri. Bir albümün içinde nefes alırmışçasına.

Çocukları oldu diyor. Birinin ikizleri var ötekinin bir evladı.

Söz bitiyor biten hayatla beraber. Gözlerini yumuyor anne. Sonra metropol kafalıların hiç anlayamayacağı o cümleyi kuruyor.

Mutluyduk yavrum diyor, mutluyduk.

Mutluyduk.

Anlayamadığımız, metropolün zehirlemiş olduğu kalbimizle anlayamadığımız işte tam da budur.

O mutluluğu anlayamayız.

Anlayamamak da çeşit çeşittir.

Kimisi acıyı kederi anlamaz, hizaya sokmaya çalışır öksüzü, yetimi bir yangından arta kalan çaresizi.

Kimisi bir zamanlar yaşanmış olan mutluluğu, helalinden kazanılmış hayatın huzurunu anlayamaz, müstahaktı onlara oh olsun der.

Öz saygısı olmayanlar insani her türlü duyarlılığa uzaktır.

Öz saygının ideoloji ile uzaktan yakından alakası yoktur.

Onlar/bunlar, buradakiler/oradakiler diye bir ayırım yok.

Hep yazıyorum. Bir daha yazayım. Dünya ikiye ayırılır kalbi olanlar ve olmayanlar.

Yangın mevsimi herkesin kalbini bir şekilde düşürdüğü mevsimdir.