"201. iddia"

Devam etmekte olan ''Umut operasyonu'' bugüne kadar ortaya çıkmamış bazı gerçeklerin tarlalara dökülmesini sağladı. ABD''de üretilmiş C-4 plastik patlayıcılarla Batı ve İsrail yapımı suikast silâhlarının ülkemizde işlenmiş ''fâili meçhul'' cinayetlerde kullanıldıkları anlaşılıyor. Bir elin Türkiye''yi büyük bir ayıptan kurtarmaya karar verdiği belli; karşımıza ''câni'' kimliğiyle sunulan kişilerin hiç değilse bir bölümünün, geçmişteki eylemlerle irtibatlı olması beklenebilir. Bu gerçekler ışığında söylenebilecek olan, Türkiye''nin, bu alanda da, tam bir dönüm noktasında bulunduğudur...

Medyanın kâhir çoğunluğu operasyonda elde edilen bilgilerin siyasi cinayetlerin arkasında İran''ın bulunduğuna işaret ettiği iddiasındalar. İran''la Türkiye komşu iki ülke; ancak son otuz yıl içerisinde, rejimlerin farklılığı yüzünden, aralarında ciddi sürtüşmeler yaşandı bir çok kez. İran''a yönelik suçlamalar, bu sebeple, inandırıcı oluyor. Bu defa da, özellikle medyanın yönlendirmesiyle, "Cinayetleri Tahran''dan aldıkları tâlimatla İslâmcılar işledi" kanaati yaygınlaştırıldı.

Sadece ifadesine başvurulan sanıkların anlatımlarındaki muazzam çelişkilere bakarak değil, istihbarat dünyasının çalışma tarzını gözönünde bulundurarak yapılacak basit bir değerlendirme bile, İran''ın bu tür eylemlerin yapılmasını isteyeceği ihtimalini yüzeysel kılıyor. Bir an için, Türkiye''nin içinin karışmasını isteyeceği varsayımını doğru kabul etsek bile, seçilen hedefler bilinen şablonlara uymuyor. Dahası, hiçbir istihbarat örgütü, kolayca kendisine bağlanabilecek eylemlere girişmez; giriştiğinde ardında iz bırakmaz...

Oysa, son on yılda işlenmiş her siyasi cinayetten sonra hep tek bir suçlu akla geldi: İran. Hürriyet başyazarı Oktay Ekşi, "Belki yüz, belki 200 defa ''Bu cinayetlerin arkasında İran -hatta İstihbarat Bakanlığı- var'' diye yazmışızdır" cümlesiyle, kendi özelinde bu gerçeğe işaret ediyor. Hedeflerin seçilmesinin tetikçilere bırakılması da, eylemlerde kendi ajanlarını kullanması da, tetikçilerinin yıllarca ortalıkta dolaşmasına izin vermesi de istihbarat örgütlerinin bilinen çalışma biçimine hiç uymadığı halde, Oktay Ekşi, 201. defa, "Suçlu İran" yazısı yazmaktan geri durmadı.

Şu aşamada işin doğrusunu çok az sayıda kişi biliyordur elbette; konuyla ilgili kalem oynatanların bir bölümü kendilerine hazır sunulan bilgileri tekrarlıyorlar; biraz daha titiz olanlar ise o bilgileri gerçeklerle sınayıp yanlışları ayıklamayı tercih ediyorlar. Biz ikinci sınıftanız, böylesine hassas bir konuda aklımıza ve bilgilerimize uymayan istihbaratı kuşkuyla karşılıyoruz. Daha önce tam altı kez, "İşte Uğur Mumcu''nun kâtilleri" diye sunulan yutturmacalara itibar etmemekle haklı çıkmanın rahatlığı içinde bunu yapıyoruz.

Kendisine dönüp, "Suçluyu 200 defa sonradan doğru çıkmadığı anlaşılan bir yerde aramışsın, bunu kendin itiraf ediyorsun; bu tür yazıların yüzünden 200 defa Türkiye ile İran ilişkileri kopma noktasına geldi, ayıp değil mi?" deme hakkımız olduğu halde, Hürriyet başyazarı Ekşi, yavuz hırsız misali, ihtiyatımız sebebiyle bizi suçluyor... (Yazısının başlığı bile belden aşağı vurma niyetini açık ediyor: "İran''ın gerçek dostları"; Hürriyet, 19 Mayıs 2000).

Devletler düşman hedefleri ortadan kaldırmak için ellerini kana bularlar; İran''ın bu konuda faal bir devlet olduğunu bilmemek için kör olmak gerekir. Ancak, tıpkı uzun bir devlet geleneğine sahip Türkiye gibi, bugün adında ''İslâm Cumhuriyeti'' sıfatı olsa bile 2500 yıllık Pers geleneğini sürdüren bir devlet olarak İran da mantıksız hareket etmez. Hedeflerini de, tetikçilerini de eyleme uygun seçer. İran istihbaratının ülkesi dışında işlediği eylemlerin hemen tamamında belli bir mantık hemen kendini belli eder. Ancak, Prof. Aksoy''dan Prof. Kışlalı''ya uzanan siyasi cinayetler zincirinde yer alan eylemlerin hiçbirinde öteki İran eylemlerine benzer bir mantık görülmüyor...

Buna karşılık, bizdeki yüzlerce fâili hâlâ meçhul cinayette başka bir mantık ve o mantığın akla getirdiği başka bir odağın varlığını sezmek daha kolay. Bunun nasıl bir odak olduğunu anlamak için uzağa gitmeye, gayr-ı resmi bilgilere başvurmaya ihtiyaç yok; Meclis''in fâili meçhul cinayetler, Susurluk ve Uğur Mumcu suikastını araştırma komisyonlarının raporları, o raporlara konulan şerhler, Başbakanlık denetleme kurulu tarafından hazırlanmış Susurluk raporu, yanlış anlaşılmayacak kadar açık ifadelerle, o odağa işaret ediyor zaten...

Kaldı ki, sistemi sürekli istikrarsız bir halde tutmaktan medet uman o odak bize özgü bir yapılanma da değil; İtalya''dan Yunanistan''a bütün NATO ülkelerinde (hatta NATO üyesi olmayan İsviçre''de de) oluşturulmuş bir odak bu. İktidarın istenmeyen ellere düşmesini engellemek amacıyla kurulan, kendi silâh ve techizatına sahip, kendi milisleri bulunan o örgütün, sözgelimi İtalya''da, siyasi cinayetler işlettiğini, toplumsal olaylar düzenlediğini ve tam üç kez darbe girişiminde bulunduğunu da biliyoruz. O ülkeler, pisliklerini teşhis eder etmez, malum odağı sistemlerinden temizlediler... Kalıntılar bizde de temizlenecek, merak etmeyin....

Hürriyet başyazarı Oktay Ekşi ile aramızda yıllardır süren bir çekişme var: O 200 defa yanlış çıktı, yanlışında şimdi de ısrar ediyor; ben ise aynı sayıda haklı çıktım... Bakalım, 201. iddiayı kim kazanacak?