Bindik bir alâmete

Bu hükümetin çalışkan olduğuna, Meclis''i çalıştırmayı bildiğine, gerekirse pazarlık edip uzlaşarak sonuç aldığına hiç kuşku yok. DSP, MHP ve ANAP''tan oluşan koalisyon hükümeti, Meclis''i, ancak olağanüstü dönemlerde görülen bir hızla çalıştırıyor.

Son bir kaç hafta içerisinde çıkan önemli yasalara hergün yenileri ekleniyor; ''tahkim'' gibi pürüzlü bir konuda zor olan anayasa değişikliği de gerçekleştirildi. Bu hızın gücünü nereden alıyor hükümet?

Ekonomik alanda yapılan düzenlemelerin ilham kaynağı belli: IMF. ''Tahkim'' konusunda, çalışanların emeklilik yaşının 58-60 olacağı yolunda IMF''nin hazırladığı reçeteye itibar ediyor hükümet. ''Sosyal sigorta reformu'' denilerek Meclis''e sunulan yasa tasarısı çalışanlardan tepki görünce ''uzlaşma'' adı altında yürütülen pazarlık göz açıcıydı: Hükümet, emeklilik için öngörülen yaş sınırlarının korunması şartıyla pazarlığı yürüttü. Belli ki, IMF''ye verilen söz ''yaş'' üzerine. Necmettin Erbakan ve arkadaşlarının bağımsız aday olmalarına imkân sağlayan yasa değişikliğine hükümetin râzı olması düşünülemezdi; ''tahkim'' ile ilgili vaadin yerine getirilmesinin siyasi inattan daha öncelikli olduğu anlaşıldı.

Benzer bir sebep-sonuç ilişkisi sosyal ve siyasi amaçlı yasal düzenlemelerde de hissediliyor.

Hükümetin bu hafta içerisinde Meclis''e taşıdığı üç yasa tasarısı önemliydi. Biri çetelerle mücadeleyi sağlıklı bir zemine oturtmayı, diğeri işkenceyi önlemeyi amaçlıyor bu tasarıların, üçüncüsü ise terör suçlarına bulaşmış olanların yararlanacakları bir pişmanlık yasası. Bir hafta öncesine kadar tartıştığımız ''genel af'' düşüncesinden vazgeçti hükümet; ancak ''çetelerle mücadele'' ve ''işkenceyi önleme'' yasaları kadar ''pişmanlık yasası'' konusunda da ısrarlı. ''Pişmanlık yasası'' ile, PKK''nın kanlı eylemlerine son verme amaçlanıyor; bu belli.

Aslında belli olan, PKK konusunda yerli olmadığı buram buram tüten bir taamın Türkiye''nin önüne konduğudur. Ne kadar gözden saklanmaya çalışılırsa çalışılsın, Abdullah Öcalan''ın İmralı''dan yaptığı açıklamalarla yasamaya intikal eden çabalar arasında elle tutulur bir paralellik var. Sözgelimi, ''pişmanlık yasası'' Öcalan''ın ''1 Eylülde silâhlara veda'' açıklamasının yerine gelebilmesi için gerek-şarttır.

Bir noktayı belirtmekte yarar var: IMF''nin dayattığı ekonomik program, eğer Türkiye''nin çıkarlarını gözetiyorsa, sonuç itibariyle ülkeye yararlı olabilir; PKK''yı dağdan indirecek, terörü sona erdirecek, temel dengeleri bozmayacak bir siyasal uzlaşma da Türkiye için yararlıdır. Ancak, hükümetin, önüne konulan şartları yerine getirirken bunların kaynağını gözlerden saklamaya çalışması, işi tehlikeli bir boyuta taşıyor.

Hükümetin IMF ile vardığı ve Meclis''e fazla mesâi yaptırarak uygulamaya çabaladığı mutabakat Türkiye''nin çıkarlarını ön planda mı tutuyor? Bu sorunun cevabı, özelleştirme, tahkim ve sosyal güvenlik reformu konularının ilham kaynağı olarak açıkça IMF gösterilmediği ve mutabakat gizli tutulduğu için bilinmiyor. Dolayısıyla, feda edilenlerle elde edilecekleri mukayese imkânından mahrumuz.

Aynı durum, PKK ile ilgili gelişmeler için de söz konusu. Hükümet, konuyu bütün çıplaklığıyla kamuoyunun önüne taşısa, Abdullah Öcalan''ın infazı konusunda yaşadığı zorlukları paylaşsa, PKK''yı bitirme sözünü verenlerin Türkiye''den beklentilerini anlatsa, yasal düzenlemelerle sağlanacak ortamın hangi temeller üzerine oturacağını bildirse, belki hepimiz rahatlayacağız. Ancak, biraz tepkilerden kaçtığı ve kendisinin hazırladığı şartlar bu tür girişimlere elvermediği için, daha çok da ''millîcilik'' iddiası ile dışarıda pişen bir senaryonun uygulamaya konması arasındaki çelişki yüzünden, hükümet, nihâî tabloyu halkın gözünden saklıyor.

Aculluk o raddeye vardırıldı ki, gözümüzün önünde cereyan edenlere baktıkça, bu aceleciliği ülke gündemine dayatan hükümetin bile nihâî tablonun bütününü göremediği endişesine kapılıyoruz. Türkiye için yazılmış ekonomik, sosyal ve siyasi reçeteler, farz-ı muhal iyi niyetle kaleme alınmış olsalar bile, bu kadar karanlık bir ortamda, bu kadar gizlilik içerisinde hayata geçirilmeye çalışıldıkları için, çok farklı sonuçlara yol açabilirler. Hükümetin yabancı senaristlere bu denli güvenmesi yanlış...

"Bindik bir alâmete, gidiyoruz kıyamete" tamam da, umarız, kıyamet başımıza patlamaz.